Gelieve eerst het verhaal hieronder te lezen en daarna pas naar dit verhaal terug te gaan

Lief dagboek,

Zoals beloofd volgt hier een speciale update. Deze update hebben we gemaakt in de vroege ochtendgloren van eerste kerstdag om jullie in het mooie witte Nederland (witte kerst) een fijne en een gezegende kerstdagen te wensen. We hopen dat jullie erom kunnen lachen en genieten en dat jullie mooie dagen meemaken (en ook een beetje aan ons denken, dan doen wij dat ook aan jullie).

Liefs Bas en Maus

Ons langverwachte "bounty" eiland, duiken en pannenkoeken

Lief dagboek,

We willen iedereen die onze reisverhalen volgt en er op reageert bedanken voor hun reacties (en blijf dit volhouden, misschien dat we dan nog eens terugkomen naar Nederland). Net als de vorige keer doet het ons goed om al jullie reacties te lezen, dus post zo veel als dat je wil!

We waren gebleven op de laatste dag Kanchanaburi. Om half drie zou de trein vertrekken, die ons naar Nahkon Pathom zou brengen. Uiteraard vertrok deze trein niet om half drie, maar tegen kwart voor vier. Alle Thai schijnen dit op een of andere manier te weten, want die komen altijd precies op tijd aanlopen (terwijl de treinen sporadisch ook nog wel eens op tijd willen rijden). De reis naar Nahkon Pathom was zoals alle voorgaande treinreizen: veel stofhappen, verkopers afwimpelen en constant de nieuwsgierige blikken van de Thai ontwijken om nog redelijk 'relaxed' te kunnen reizen. Deze treinreis duurde ongeveer twee uur. Toen we aankwamen in Nahkon Pathom werd het al een beetje donker en moesten we onze tijd zien te doden, aangezien onze volgende trein pas om een uur of negen (of tien, of elf) zou vertrekken. Om deze drie uur wachten te vullen besloten we maar om de stad te gaan verkennen (op zoek naar een goed restaurant). Onderweg hebben we de grootste boudhistische tempel ter wereld gezien (niet dat het heel erg boeiend was, maar je kan het toch weer van je lijstje 'must see's' afvinken). Een goed restaurant was in de wijde omtrek niet te vinden, waardoor we maar besloten om ons diner bij de 7/11 (supermarkt) te halen. Dit diner bestond uit kleffe, ongebakken broodjes, koude pizzabroodjes en een fles surrogaat fristi, maar het vulde wel de maag, ook al viel het als een blok op de maag. Het diner hebben we uit pure armoede maar op het station genuttigd, af en toe onze benen omhoogtillende vanwege de voorbij rennende kakkerlakken, maar er viel genoeg te zien op het station. Dus voor we het wisten was het negen uur en begon het echte wachten op de trein. Verbazingwekkend genoeg kwam deze al binnen 20 minuten het station binnen rijden. De trein was een zogenaamde slaaptrein waarbij je vooraf een genummerde plaats boekt, daarom was het ook even zoeken waar we nou precies mochten zitten (en aangezien er een hooggeblondeerde, ondergetatoueerde, dronken Engelsman op onze plek zat, was het nog lastig zat om onze plaatsen te vinden). Na ongeveer een uurtje rijden kwam er iemand van het treinpersoneel onze stoelen ombouwen tot een stapelbed met schoon (!) linnen. Op deze manier kan je normaal gespronken een rustig nachtje slapen, totdat je vroeg in de ochtend op je eindbestemming aankomt. Laten wij nou net een treinreis geboekt hebben, die niet tot de eindbestemming gaat, maar waarbij we halverwege de nacht (om kwart voor vier) moesten uitstappen. Na zo'n drie uurtjes geslapen te hebben, hadden we om drie uur de wekker gezet (zijn toch Nederlanders die verwachten op tijd aan te komen). Uiteindelijk hebben we nog zo'n twee uur half sukkelend zittend op bed doorgebracht om om ongeveer kwart voor vijf op het station van Chumpon aan te komen. Nog best lastig te vinden dit station, aangezien het Engels van de Thai te wensen overlaat en ze zelf ook niet precies weten hoe hun plaatsnamen te schrijven. We kennen inmiddels vele variaties op de Engelse benaming van deze stad. We zullen jullie een korte opsomming geven:

• Chumpon
• Chumporn
• Chumpron
• Chum Pnon
• Sumpon
• Champon

We hadden in Bangkok deze reis van te voren geboekt en we zouden na de treinreis opgepikt worden door een bus die ons naar de pier zou brengen. We moesten nog een uur op deze bus wachten, maar gelukkig zijn de Thai hier helemaal op ingespeeld en staat er een vriendelijk mannetje iedereen te voorzien van koffie en thee (tegen betaling uiteraard) en het uur vloog voorbij. Van de busreis hebben we uiteindelijk weinig meegemaakt, omdat we allebei te brak waren om onze ogen open te houden. We schatten na zo'n drie kwartier rijden dat we op de pier aankwamen op de pier van Champron waar we vervolgens op een snelle catamaran speedboot stapten die ons naar onze eindbestemming Koh Tao bracht. Van deze reis weten we wederom weinig meer af, want door de vermoeidheid, de hoge golven en de airco vielen we allebei als een blok in slaap, af en toe wakker schrikkende van je hangende hoofd, schietgeluiden van een lawaaige film en het klotsen van je maaginhoud op het ritme van de golven. Na zo'n twee en en half uur (schatten we) varen, kwamen we dan eindelijk aan op Koh Tao. Op de pier werden we direct opgewacht met onze namen op een bord door onze Nederlandse duikinstructeur. Ja, we gaan namelijk de komende vier dagen onze padi duikbrevetten proberen te halen. Onze duikinstructeur bracht ons eerst naar de duikschool, waar we eigenlijk een hoop papier werk moesten invullen, maar waarschijnlijk zagen we er zo brak uit, dat hij toch besloot ons maar direct naar onze accommodatie te brengen, zodat we konden douchen en bijslapen, het papierwerk komt later wel.

Onze accommodatie op Koh Tao heette Save bungalows en bestond uit een bungalow met twee aparte bedden, een mooie betegelde vloer, een grote ventilator aan de muur en prachtig bewerkt plafond. De badkamer was redelijk, de grote hoeveelheid mieren wegdenkende, het met de hand gespoelde toilet voor liefnemende en met de welbekende jodeldouche.

Na een paar uur geslapen te hebben, besloten we ons maagje maar eens te gaan verwennen met een heerlijke Westerse maaltijd (een broodje Cajun chicken en een broodje ham and cheese, wegspoelende met een lekkere gezonde cola). Ondertussen genietend van het prachtige uitzicht op zee, wuivende palmbomen en het witte strand, verslikten we ons in ons broodje van schrik, want opeens werd het donker, begonnen de koude rillingen over onze rug te lopen en brak de hemel in daverend geweld los en liet liters water tegelijk naar beneden vallen. Hadden wij het even mis met ons 'bounty' eiland. Na wat rondvragen bleek dat het hier nog laagseizoen was en het regelmatig bewolkt kon zijn en flink kon regenen. Met onze magen gevuld en de plassen ontwijkend, besloten we ons maar eens te gaan melden bij de duikschool (Master divers). Hier aangekomen moesten we allereerst een hoop formulieren invullen (zo'n dertig keer onze naam opgeschreven en evenzoveel handtekeningen gezet onder formulieren waarvan we nog steeds niet weten wat we getekend hebben, dus we houden onze bankrekening maar angsvallig in de gaten). Vervolgens zijn we het eiland gaan verkennen per voet, iets wat best zwaar is, omdat het een flink geheuvelde tocht was. Uiteindelijk hebben we weinig meer gezien dan veel brommertjes, resorts en palmbomen. Het kleine eiland Koh Tao bleek toch groter dan verwacht, aangezien we voor ons gevoel al een heel rondje hadden gelopen, maar uiteindelijk slechts een deel van een grote weg was. 'S avonds dachten we de HBO student weer eens uit te hangen en zijn we gelijk gaan blokken in onze theorieboeken voor het duiken.

De volgende dag hadden we afgesproken om om negen uur ons te melden bij de duikschool. We begonnen eerste met een korte introductie op het programma, waarna we vervolgens het klaslokaal indoken om drie saaie video's te bekijken. Deze video's laten eigenlijk zien wat er in het boek wordt verteld. Wilco, de duikinstructeur vond het daarom zinloos om het boek te lezen (hmmm zonde van de tijd dus). Ieder hoofdstuk moest afgesloten worden met een paar vragen die we daarna met z'n drieen bespraken. Na de lunch doken we in plaats van het klaslokaal de aangrenzende baai in om onze eerste ervaringen van onderwater ademen te ervaren. Tijdens deze duik naar maximaal twee meter hebben we een groot aantal oefeningen gedaan die je tijdens de cursus perfect moet kunnen uitvoeren, zoals het onderwater afdoen van je duikbril en het vervolgens weer opzetten en leeglaten lopen zonder boven te komen, het afdoen van je trimvest (waarmee je kan opstijgen en dalen) en deze vervolgens weer aandoen, zo zijn er nog tal van oefeningen die we die eerste middag uitgevoerd hebben. Alle oefeningen konden we bijna in een keer en onze instructeur vond ons natuurtalenten! De avond bestond uit het dineren in een restaurantje. Onderweg naar huis kwamen we langs een kraampje waar een klein Thais mannetje pannenkoeken stond te bakken. We overwogen of dit wel een verstandige keus was om te nemen, maar kozen voor het risico en bestelden twee pannenkoeken met banaan en chocoladepasta (nutella). Na de eerste hap leek het alsof er een engeltje over onze tongen pieste, langzaam gleed de eerste hap naar beneden en van vreugde besloten we elke avond hier ons toetje te gaan nuttigen. We hebben allebei nog nooit zoveel pannenkoeken op in een week.

De volgende dag bestond de ochtend weer uit het kijken van saaie video's, het maken van vragen en het behandelen van de antwoorden en 's middags gingen we onze eerste buitenduiken op zee maken. Deze duiken leiden ons naar een diepte van 12 meter, waar we ook weer veel oefeningen moesten doen, maar ook deze gingen allemaal goed. Het is wonderlijk hoeveel je op 12 meter diepte kan zien, mooie koralen, tal van wonderlijk gekleurde vissen en de vinnen van je voorganger. Het ademen onderwater ging op een gegeven moment makkelijker onderwater dan bovenwater. Aan het einde van de middag vroeg Wilco ons of we de volgende dag 's ochtends of 's middags wilden duiken. Hij maakte ons lekker met het feit dat er wellicht haaien zouden zijn op de plek waar ze 's ochtends zouden gaan duiken. We moesten dan alleen wel al om vijf voor zeven 's ochtends bij de duikschool aanwezig zijn. We besloten deze kans op haaien te grijpen (ja Govert, ik wel jij niet) en de wekker maar extra vroeg te zetten.

Om vijf uur, een uur voordat de wekker zou gaan werd Sebastiaan opeens wakker van schrapende keelgeluiden, snuitende uitspattingen en een hoop gekuch en gekreun uit de badkamer. Wat bleek het was geen verdwaalde ghekko of Thai, maar het was Maurits die een nachtelijk uitstapje naar de wc had gemaakt om daar zijn fish and chips van de vorige avond toch maar even van te voren te lozen. Omdat Maurits zo min mogelijk bijgeluiden wilde maken, hield hij zich zoveel mogelijk in, maar wat resulteerd in een verstopte neus (niet met snot). Hoe de fish and chips eruit zag, zullen we jullie voor de rest besparen. Omdat het niet verstandig is te gaan duiken wanneer je je niet fit voelt, besloot Sebastiaan maar op deze vroege morgen (kwart voor zeven) naar de duikschool te waggelen om daar te melden dat Wilco voor niks zijn bed uit was komen rollen en we de duiken van die dag zouden uitstellen tot de volgende dag. De rest van de dag hebben we rustig aan gedaan en Maurits voelde zich in de loop van de middag alweer een heel stuk beter (de stukken waren inmiddels ook zijn neus weer uit). Om de dag toch niet geheel nutteloos voorbij te laten gaan, probeerden we wat te werken aan onze bruine tint en besloten we aan het eind van de middag onze theorieexamens van het duiken maar alvast af te leggen, aangezien we alle theorie al hadden behandeld. Met ieder drie fout van de vijftig vragen, waren we allebei met vlag en wimpel geslaagd voor ons theorieexamen. Dit hebben we dan s'avonds ook maar gevierd met een extra biertje in een restaurant!

De vijfde dag op Koh Tao alweer gingen we voor onze laatste duiken de zee op. We moesten dit keer om kwart voor zeven ons melden bij de duikschool. De wekker maakt deze week overuren. Het is wel een goede manier om wakker te worden wanneer je een duik neemt in het 'koude' zeewater (30 graden). Deze duiken zijn we nog dieper geweest dan de vorige (18 meter) en hebben we weer mooie dingen gezien onder water. Ook hebben we nog wat oefeningen gedaan om helemaal zeker te zijn dat we de padi echt verdienden. Toen we na onze laatste duik die dag aan de oppervlakte kwamen werden we gefelicteerd door Wilco met het behalen van onze padi's. Terugkomende bij de duikschool moesten we wederom wat papier invullen, pasfoto's inleveren en weer onze namen en handtekeningen zetten en kregen we onze tijdelijke duikpas. De definitieve pas wordt over een paar maanden naar Nederland gestuurd. Vervolgens bood Wilco ons aan om een vervolgcursus te volgen die bestond uit het voltooien van vijf verschillende duiken, zoals een diepteduik naar 30 meter, een nachtduik, een duik naar een wrak of een duik waarbij het maken van foto's en film centraal stond. Wij hadden echter het doornemen van de theorie een beetje gehad en wilden liever gewoon duiken zonder nog veel te hoeven leren (het is en blijft tenslotte vakkantie). Toch raadde Wilco ons aan om de duik naar 30 meter te maken, omdat we dan bijna overal ter wereld zelfstandig in het bijzijn van elkaar tot 30 meter mogen duiken. Na wat wikken en wegen en aan onze portomonee te vragen of het mogelijk was, besloten we deze duik te gaan doen en ook nog een fundive te maken.

Deze duiken vonden de dag daarop plaats en onze wekker mocht die dag uitslapen, want we gingen pas 's middags het water in. De duiken waren wederom een mooie ervaring al was er op 30 meter diepte weinig zicht (2/3 meter). Afgepijgerd en wel kwamen we aan het einde van de middag weer aan wal en vierden we onze laatste avond lounchend in een restaurant aan zee.

De dag daarop was weer een reisdag en om negen uur 's ochtends moesten we ons verzamelen bij de pier van de boot die ons naar onze volgende bestemming zou brengen: Koh Samui. Deze bootreis was een stuk aangenamer dan de eerste ervaring en duurde zo'n drie uur, waarbij we tussen allemaal exotische eilandjes doorvaarden. Rond het middaguur kwamen we aan op Samui en met een heftig onderhandelingsritueel vertrokken we per taxi voor 300 baht (vonden we duur, is maar 6 euro) naar de andere kant van het eiland (zo'n 10 km), waar we ons guesthouse hadden geboekt. De taxichauffeur wist echter totaal niet waar het guesthouse moest liggen en besloot maar wat hulplijnen in te roepen van passeerende Thai en uiteindelijk kwam we door onze eigen oplettendheid op de plaats van bestemming aan (de Thai had waarschijnlijk spijt dat hij maar 300 baht had gevraagd voor deze rit, want het was een heel stuk verder dan gedacht, daarnaast hebben we al ons kleingeld (bij elkaar misschien een kilo) in zijn hand gestopt, waardoor hij scheeflopend de taxi in moest stappen. Wij lopen inmiddels weer recht!

Klokslag een uur stonden we in onze kamer met airco (!) en ventilator, een televisie (!), twee bedden, waarvan een tweepersoonsbed, schone lakens, een dekbed, veel ruimte, een kledingkast, een make-up tafel, een badkamer met een toilet die je voor de verandering eens normaal kan doorspoelen en het allerbelangrijkste: geen jodeldouche maar een echte warmwaterdouche (wat wel heet is opeens als je dit lang niet meer gewend bent). Sebastiaan vertikt het om het warme water aan te doen en jodelt iedere morgen nog even lekker verder! Maurits daarentegen is niet onder de douche weg te slaan. Diezelfde dag zijn we direct naar de Mac Donalds gegaan (onze eerste sinds Nederland). Een ervaring die ons nog lang zal bijblijven (en waarvan we waarschijnlijk lang moeten genieten, omdat er maar weinig Mac's in Thailand te vinden zijn). Voordeel is ook nog dat hij vierentwintig uur per dag open is en dat hij een deliveryservice heeft (misschien wat voor ons op een luie tweede kerstdag). Na deze ervaring zijn we onze zwembroeken gaan aantrekken en hebben we vanuit onze kamer de twee minuten tocht naar het strand afgelegd (loodzwaar) en zijn we gaan bruin bakken in de namiddag zon (erg comfortabel). Het strand hier is een ervaring apart. Wanneer je op je handdoekje ligt, kun je de branding niet zien. De branding begint twee meter lager dan waar je ligt en loopt dan direct af naar een diepte van meer dan twee meter. Makkelijk om te zwemmen, maar moeilijk om door de branding heen te komen. Ook zorgt het voor menshoge golven die je meesleuren over het strand, weer de zee in, dan weer het strand op en vice versa en dus omgekeerd. Met als resultaat een geschaafde rug, geschaafde knien en een zwembroek vol met kiezelzand. Wij denken de vergelijking die een baby moet voelen wanneer hij of zij een volle luier draagt. Misschien kan een van de kleine kinderen een licht op werpen (he Meike). Op het eind van de dag, helemaal opgeknapt aan de make-up tafel zijn we zonder deet te smeren (een test van Sebastiaan, omdat hij dacht dat hier minder muggen zouden zitten) het strand opgelopen om een restaurantje te vinden. Eindelijk hadden we een restaurant op het oog, druk bezet, dus moet lekker eten zijn, een aangestoken barbecue, wat altijd lekker is. Wij dachten te gaan zitten in dit restaurant en bestelden een drankje. Onze ober vertrok echter niet in het restaurantgedeelte van de barbecue, maar ging het pand ernaast binnen. Wat bleek, het waren twee restaurants, een helemaal vol, en de onze helemaal leeg (hmmm). Uiteindelijk hebben we hier toch heerlijk gegeten en door onze aanwezigheid zat het restaurant binnen een mum van tijd vol met toeristen (hebben dus ons steentje weer bijgedragen aan de lokale economie). Onze tafel dreef nog net niet weg de zee in, maar stond zo'n beetje een meter van de branding af. Wat betreft het niet smeren van deet, is de test negatief uitgevallen. Volgens ons hebben we het record muggenbeten op voeten verbroken. We raken inmiddels allebei de tel kwijt. Morgen toch maar weer een lange broek en een dikke laag deet.

Na een nachtje heerlijk slapen ging onze wekker alweer heel erg vroeg. Dit keer niet voor een duikles, maar voor een speciale opdracht die we moesten doen die jullie in het volgende (het bericht hierboven) verhaal kunnen aanschouwen. Wij gaan nu genieten van onze eerste en tweede kerstdag, een leuk restaurantje uitzoeken voor ons kerstdiner (nee dit jaar niet zelf koken) en proberen de komende acht dagen zonder wekker te leven, te genieten van de zon, het strand en het luie leventje (dit is onze vakantie in de vakantie (hier waren we inmiddels wel aan toe)).

Voordat we het vergeten nog even een update op ons persoonlijke welgesteldheid: Met Maurits gaat het goed. Hij leeft nog steeds in tweestrijd: genieten, maar anderzijds ook het missen van Marjolijn. Zeker deze dagen is het moeilijk om in Thailand te zitten en niet thuis met een warme kop chocolademelk rond de kerstboom met Marjolijn op schoot. Gelukkig heeft Sebastiaan al aangeboden om zijn biertje bij Maurits op schoot te willen nuttigen als het gemis te groot wordt.

Sebastiaan maakt het nog steeds goed, heeft wel af en toe een doof oor en loopt nog heel de dag te klaren (van het duiken), mist nog niemand in overvloed (alhoewel Maurits beweert Sebastiaan 's nachts te horen snikken en zachtjes 'mama, mama' te horen mompelen ;)).

Komende dagen gaan we dus vollop genieten van het mooie weer en de zee, kerstvieren, vuurwerk inslaan en afknallen met oud en nieuw en op 2 januari trekken wij weer verder, nu richting het vaste land en de andere zuidkust van Thailand (Krabi). Hier zullen we een kleine week (tot 7 januari) blijven.

Volgend verhaal zal hoogstwaarschijnlijk nog vanaf Koh Samui geschreven worden. We missen jullie en hopen dat jullie ons ook missen en jullie je deur nog uitkunnen vanwege de sneeuw (wij vegen iedere morgen het zand van ons terras weg, wat uit onze zwembroeken is komen zetten).

Groetjes, Bas en Maus

Openbaar vervoer, indrukwekkende geschiedenis en genieten

Lief dagboek

Laten we beginnen met te zeggen dat we erg blij zijn met alle reacties die we krijgen op onze weblog! Het doet ons veel goed te weten dat er zoveel mensen met ons meereizen vanuit hun luie stoel in het koude Nederland.

Man, wat is het hier warm! ‘s Ochtends is het nog lekker, slechts een behaaglijke 33 graden, heerlijk om in te ontbijten, maar na een uur of tien ‘s ochtends begint het kwik hoge temperaturen aan te nemen, met als hoogtepunt een graad of 40 rond het middaguur. Na een uur of vier, wanneer het begint te schemeren daalt de temperatuur flink en moeten we onze broekspijpen eraan gaan ritsen en ons vest te voorschijn halen, het is dan namelijk nog maar 35 graden! Wel wat anders dan de hitte in Nederland, we zweten nu op plekken waar we nog nooit gezweet hebben (zullen jullie de details besparen). We hoorden dat het in Nederland een paar graden koeler is, moet wel erg lekker zijn toch?!

Goed waar waren we gebleven met ons laatste reisverhaal... Bangkok! We hebben nog een volle dag Bangkok te gaan die we actief willen besteden. We hebben een fietstocht geboekt door smalle steegjes, sloppenwijken en door hartje natuur. Om zeven uur sochtends moesten we een taxi pakken naar een buitenwijk van Bangkok, hier verzamelden we met nog wat andere toeristen en kregen we een fiets toegewezen. In totaal waren we met 9 toeristen en twee Thaise gidsen. De tocht begon over een aantal (zeer) drukke wegen en kruispunten, maar ging na een aantal straten over in kleine nauwe steegjes en leidde ons door zogeheten communities, waar we het echte leven van de arme Thai te zien kregen. We fietsen rakelings langs slapende mensen, kookvuurtjes en bijna midden door 'woonkamers'. Best wel indrukwekkend om te zien dat een groot aantal mensen op zo'n manier leven. Een deel van de opbrengst van deze fietstocht gaat naar deze communities en helpt op die manier de kinderen naar school te gaan en om een stukje veiligheid in de wijk te garanderen. Na deze sloppenwijken zijn we per longtailboot naar de overkant van de rivier gevaren waar we buiten de grenzen van het drukke Bangkok waren. Je zat hier direct midden in de natuur, een verademing ten opzichte van het toeristische en zeer drukke Bangkok (dat we tot nu toe kenden). De tocht ging verder over smalle betonnen platen die op zo'n meter boven de grond op palen bevestigd (?) waren. Af en toe zag je wat huisjes en mensen, maar voor de rest veelal rust en groen. Ook zijn we nog in een public parc geweest waar we immens grote vissen hebben gevoerd (waren blijkbaar niet de eerste die dit deden, gezien de grote van die beesten).

Onderweg stopten we meerdere malen om wat te drinken en een hapje te eten. Toen werd het tijd om weer terug te gaan naar het drukke Bangkok en rond een uur of een waren we weer terug op de verzamelplaats. Gelukkig werd er een taxi voor ons geboekt terug naar ons hotel, helaas moesten we toen we bijna bij het hotel waren weer terug naar de verzamelplaats omdat Sebas zijn camera vergeten was. Op zich niet zo erg, alleen jammer dat het verkeer niet zo meewerkte en we er bijna een uur langer over deden. Desondanks heeft deze rit van bijna 50 km ons nog geen tientje gekost (met z'n tweeen).

De volgende dag moesten we weer vroeg ons bed uit, want om tien over zes wilden we de watertaxi nemen naar de overkant van de rivier waar we op de trein wilden stappen richting Kanchanaburi. Jammer genoeg stopte de watertaxi niet op de plek die wij voor ogen hadden, maar moesten we nog een uur lopen met 15 kilo achter en 5 kilo voor in de drukke ochtendspits in de lucht van vers gekookte rijst, pruttelende curry en uitgedroogde vis. Gelukkig was eindelijk het station in zicht en waren we nog ruim op tijd om de trein te halen. De trein vertrok boven onze verwachting precies op tijd en nam ons mee op een drie uur durende rit door een erg mooi stukje Thailand. In de trein besloten we, met de ervaring van die ochtend dat we luxe backpackers zijn en voortaan een taxi pakken om op een station of iets dergelijks te geraken. Om een uurtje of half twaalf kwamen we dan aan in Kanchanaburi waar we binnen een minuut al in een taxi zaten richting de door ons in de trein uitgezochte guesthouse (Bamboo house). Na een ritje van tien minuten kwamen we aan in dit zonovergoten, muisstille en o zo mooie guesthouse aan de rand van Kanchanaburi. Voor slechts zes euro per nacht hebben we hier een bungalow met een tweepersoonsbed, ventilator en een aparte badkamer. Ehm... zeiden we badkamer? Een hok met een houten metaalachtige gevangenisdeur met een hoogte van 1.50 (he maurits). In het hokje bevind zich een ooit blauw uitziende, maar inmiddels vergeeld toiletpotje, zonder spoelbak. Naast de toiletpot bevind zich namelijk een emmer met daarin een andere emmer en op die manier moet je behoeften (laten we het netjes houden) proberen weg te mikken, wat soms tot hilarische tafarelen leidde. De douche was een zogenaamde jodeldouche! Een perfecte sproeikop, maar daaronder alleen een draaiknop waarmee je het water kan laten lopen...ijskoud water. We dachten dat we er nooit aan zouden kunnen wennen, maar na vijf minuten jodelen, wil je er niet meer onder vandaan.

Ons guesthouse bevind zich op tien minuten lopen van the bridge on the river Kwai. U kent misschien de bekende film wel?! Deze brug was een van de dingen die ons naar deze region van Thailand bracht. Een stukje geschiedenis waarbij veel geallieerden, waaronder ook Nederlanders zijn omgekomen. De brug op zich zelf stelde niet zo heel erg veel voor en heb je binnen een half uurtje wel gezien. De brug maakt een onderdeel uit van een treinspoor, wat beter bekend staat als de death railway (Thailand-birma spoorlijn) die tijdens de besetting van de jappanners in de tweede wereldoorlog dwongen zij krijgsgevangenen uit allerlei landen (Engeland, Australie, Nederland en veel Aziaten) deze spoorlijn aan te leggen in een zeer korte tijd en onder extreme omstandigheden (lange werkdagen van 15-18 uur, weinig tot geen eten en geen bescherming tegen ziektes en hitte). Over deze geschiedenis zijn in Kanchanaburi ook een tweetal musea te bezoeken die qua collectie te vergelijken is met een kraampje oude Rommel van zolder op koninginnedag, maar die wel goed laten zien hoe de gevangenen toen geleefd hebben en wat dat voor impact heeft gehad op de rest van hun leven. De volgende dag hebben we naast deze musea ook een grote oorlogsbegraafplaats bezocht, waar ook veel nederlanders herdacht worden.

De derde dag in Kanchanaburi zijn we per bus afgereisd naar de Hellfire pass. Dit is weer een soort herdenkingsplek waar heel veel geallieerden aan de barre omstandigheden overleden zijn. De busreis was uniek te noemen. Met een vertraging van een klein uurtje ging de met Thai en vier blanken volgepakte bus richting Sangklaburi (ofzoiets). Thai hebben kleine beentjes en passen met gemak tussen de bankjes, maar blanken hebben wat langere benen, dus ga maar na hoe dat eruit zag. De busreis duurde zo'n twee uur. Het museum is vergeleken bij de eerderbezochte musea mooi en westers te noemen met veel uitleg en foto's over de tweede wereldoorlog. Naast het museum kun je een vier kilometer lange wandeling maken langs de voormalige spoorlijn en kun je een idée krijgen hoe die prisoners of war gezwoegd hebben in de soms dichte jungle en keiharde rotsen. De wandeling was erg heet en halverwege besloten we dan ook maar om terug te keren. Op de hele wandeling die in totaal zo'n vijf kilometer was (heen en terug) zijn we geen tourist tegengekomen. De busreis terug was nog avontuurlijker dan op de heenweg. Aangezien het de laatste bus was van de dag en spitstijd op het Thaise platteland resulteerde dit in een overvolle bus waarbij wij nog een van de beste plekjes hadden (we waren te lang om te staan, dus mochten half liggend voor op het dashboard onder bhoudda en bijna op schoot bij de chauffeur de rit doorbrengen. De rit duurde door alle drukte ook wat langer dan de heenreis, zo'n drie uur.

Omdat de busreis van gisteren zo goed bevallen was besloten we vandaag (dag vier) opnieuw de bus te pakken. Dit keer niet naar the hellfire pass, maar naar de Erawan watervallen. Deze bus was een stuk kleiner en een stuk rustiger. Dit keer vier thai en de rest toeristen. De Erawan watervallen schijnen de mooiste te zijn van Thailand en bestaan uit zeven boven elkaar liggende verdiepingen midden in de jungle. Toen we na 2 uur arriveerden bij de ingang van het park werd ons verteld dat we alleen maar tot de eerste verdieping mochten lopen. Iedereen in de bus had zoiets van 'wat maken ze ons nou', na heel wat handen en voetenwerk bleek uiteindelijk dat dit slechts tot twaalf uur was en kwam doordat een van de Thaise prinsen vandaag had uitgekozen om eens lekker te gaan badderen in de tweede verdieping. Een hele happening aangezien er overal politie en beveiligingsmensen stonden opgesteld. Ja...ook midden in de jungle! Uiteindelijk besloot de prins het kwart voor twaalf toch voor gezien te houden en konden we alsnog alle verdiepingen bezoeken. We zijn toen naar de zevende gelopen. Dit ging niet over een asfalt weg of een net aangelegd paadje, maar onder lianen door, over rotsblokken heen, over gammele scheef hangende bruggetjes en onder omgevallen boomstammen door. Na zo'n hete anderhalf uur, kwamen we aan bij de bovenste verdieping, onderweg ampere en toerist gezien. Uiteraard bovenaan wat foto's maken en Sebas wilde weer eens de leukste en meest fotogenieke plekjes opzoeken en trotseerde hiervoor enkele glibberige rotspartijen die uiteindelijk resulteerden in een ongeplande duik in de heilige wateren van Erawan (met kleding, paspoort, portomonee, schoenen alles nog aan). Sebas moet zeggen...het friste wel erg op. Onderweg naar beneden hebben we in een aantal verdiepingen van de waterval gezwommen (zonder kleding en met zwembroek). Dit zwemmen gebeurde wel midden tussen de vleesetende vissen. Deze vissen sabbelden overal aan je lichaam, wat het zwemmen toch iets onaangenamer maakte. Gelukkig maakten de apen boven ons hoofd dit tafareel weer goed. Het was een heerlijke dag!

Dag vijf lieten we de bus staan en namen we de trein! We reisden in een kleine 2,5 uur naar Nam Tok. Deze plaats zelf stelt niet zoveel voor, maar de rit ernaartoe was erg mooi en leidde ons door mooie landschappen, over gammele houten bruggen en langs erg toeristische plaatsen. Deze toeristen stapten ergens halverwege de reis op en na een paar haltes weer uit. Dit alles voor een paar foto's van een houten treinbrug. We konden er wel om lachen. De terugreis duurde natuurlijk weer veel langer dan de terugreis (schijnt hier heel normaal te zijn). Onderweg hebben we enige tijd stilgestaan in de middle of knowwhere omdat er blijkbaar van locomotief gewisseld moest worden om een reden die ons tot op de dag van vandaag onbekend is.

De volgende dag stond in het teken van rust en genieten van de omgeving van het guesthouse. We hadden voor de verandering geen wekker gezet, maar werden desondanks toch redelijk op tijd wakker. Na wat gegeten te hebben, hebben we in de tuin van de guesthouse wat geschreven en met een Australier en een Nederlander gepraat. Rond het middaguur hebben we weer wat gegeten en zijn we een internetcafe ingedoken om onze mail weer eens te beantwoorden en voorbereidingen te treffen voor een update van dit verhaal. Maurits wilde heel graag zijn vriendinnetje weer eens zien en besloot dit via skype te willen doen. Jammer dat het in Thailand net even wat anders werkt dan in Nederland. De koptelefoon deed het niet, wat tot veel frustraties leidde bij Maurits. Uiteindelijk heeft hij de telefoon erbij gepakt en met alleen de webcam aan mobiel gebeld met Marjolijn.

Vandaag staat in het teken van vertrek en reizen. Vanmiddag om een uur of drie pakken we de trein van Kanchanaburi naar Nahkon Pathom en vervolgens ‘s avonds met de nachttrein van Kahkon Pathom naar Chumpon waar we rond een uur of kwart voor vier ‘s nachts hopen aan te komen. Vandaar moeten we een bus pakken naar de pier en vervolgens met de boot naar Koh Tao. Dit is een klein eiland wat eigenlijk maar een functie heeft: duiken. Op dit eiland gaan we proberen ons padi duikbrevet te halen en te genieten van ons huisje op het strand (hopen we) en de nog witzijnde lichaamsdelen ook een kleurtje te geven. Al met al een lange vermoeiende reis, maar waarschijnlijk wel de moeite waard! Op Koh Tao willen we zes dagen verblijven en vervolgens net voor kerst met de boot naar een ander eiland te varen: Koh Samui. Dit is een groter en meer toeristischer eiland waar wij kerst en oud en nieuw gaan vieren. Volgend verhaal zal hoogstwaarschijnlijk vanaf dit eiland geschreven worden.

Bas maakt het goed en heeft nog geen last van heimwee. Geen noemenswaardige mankementen en heeft een toenemende eetlust en begint over de eerste cultuurshock heen te komen.

Maus begint ook over de eerste cultuurshock heen te komen en gaat steeds meer genieten van het prachtige Thailand en de kans van z'n leven om een reis te maken zoals deze. Ook al mist hij Marjolijn gigantisch veel, desondanks zit hij hier wel op z'n plaats op dit moment.

We missen jullie en hopen dat met jullie ook alles goed gaat. We kijken uit naar nieuwe reacties vanuit het koude en al witte (?) Nederland!

Groetjes Bas en Maus

Ps. Sorry voor de spelfouten, alle computers zijn hier ingesteld op Thai of Engelse spellingscontrole en verbetert automatisch woorden.

Zitvlees, uitlaatgassen en oplichters

Lief dagboek,

Zaterdagochtend vroeg verzamelden we rond negen uur op Schiphol. Gelukkig niet alleen, maar met een grote horde fans (familie en vrienden). Het afscheid was pittig (Maurits)/viel mee (sebastiaan). 12 uur vertrok ons vliegtuig naar het verre oosten. Een vlucht met tegenvallende beenruimte en tegenvallend comfort (smalle stoelen, hoop herrie en erg vol). We hebben inmiddels ervaren wat een ‘jet leg' betekent: pijnlijke vliegtuig billen en benen. Gelukkig landden we na ongeveer 12 uur vliegen eindelijk op Kuala Lumpur airport. Dit was geen minuut te vroeg, want we waren het spuugzat om nog lang te moeten zitten. Op Kuala Lumpur zouden we om 09:10 (Maleisische tijd) verder vliegen richting Bangkok. Uiteindelijk vertrokken we pas rond half een. Om een uurtje of twee (Thailand tijd=+6) kwamen we dan eindelijk aan in het langverwachte Bangkok. Van te voren hadden we besloten om de airport shuttle te nemen die ons naar het hotel bracht. Ongeveer om 16:00 uur konden we onze tassen neergooien in de hotelkamer.

Het hotel is gevestigd in een zijstraat van Khao San Road, een zeer drukke toeristenweg waar duizenden backpackers per dag overheen denderen (met al hun baggage/kinderen/en vieze haren). Het hotel valt niet tegen. Het is schoon, redelijk comfortabel, dus alles wat een backpacker nodig heeft! In de loop van de nacht kwamen we erachter dat de bedden minder comfortabel waren dan dat we eerst hadden ingeschat: knetterhard. Al met al wen je hier wel aan, alleen de eerste paar dagen levert het nogal een gekneusd gevoel op.

Onze eerste ervaring met Bangkok was de drukkende warmte, grote hoeveelheid verkeer en met name de indringende geur van eten, uitlaatgassen en afval. Deze geur went nog steeds niet en gaat bij Maurits steeds meer een gevoel opwekken van afgunst.

Wanneer je in Bangkok over straat loopt, met name in de toeristische wijken, wordt je van alle kanten aangesproken door opdringerige TukTuk chauffeurs, vrouwtjes met kikkergeluiden en mensen die net doen alsof ze een aardig praatje maken, maar uiteindelijk een TukTuk erbij reopen om je geld af te troggelen en je de verkeerde kant opsturen of je dingen wijs maken (dat bijvoorbeeld datgene wat je wilt zien gesloten is die dag). Heel irritant! Maar wanneer je het eenmaal doorhebt weet je dat je je eigen plan moet trekken en alles zelf moet uitzoeken en vertrouwen op de informatie die je hebt.

Het eten in Bangkok bestaat met name uit noudles, rijst in allerlei variaties en heel veel straatstalletjes met allerlei in de zon liggende rauwe producten die je als westerling niet door je keel kunt krijgen.

Nu na een paar dagen Bangkok zijn we aan de warmte wel redelijk gewend. Het eten gaat ook steeds beter en beter (alhoewel Maurits steeds vaker op de pot zit, diareeremmers overigens nog ongebruikt). We hebben inmiddels wel het gevoel dat we Bangkok hebben gezien en dat we verder willen naar een hopelijk minder toeristische bestemming en hopelijk wat frisruikende omgeving.

Sebastiaan was de eerste paar dagen nog herstellende van zijn antibioticakuur, maar begint zich steeds beter te voelen. Maurits ervaart de reis tot nu toe als pittig, ontdekt dat hij misschien te praktisch is beziggeweest met de reis zelf in plaats van het inlezen en inbeelden in de thaise cultuur en backpackcultuur. Daardoor heeft hij het gevoel dat hij nog niet optimaal kan genieten, het enorm missen van Marjolijn speelt hier ook een grote rol in. Gelukkig is er telefonisch contact geweest en is dit vrij makkelijk (thais mobieltje). Hopelijk binnen een paar dagen voelen we ons allebei helemaal top en kunnen we op en top genieten van onze droomreis.

De afgelopen dagen hebben we ons vermaakt met het shoppen van de laatste (eerste) benodigdheden. Dit hebben we gedaan in een megagrote shoppingmall ergens aan de rand van Chinatown. Best moeilijk te vinden als je voor het eerst in zo'n grote stad komt als Bangkok (nog 7,5 miljoen inwoners, 15 miljoen TukTuks, evenzoveel uitlaatgassen en mensen die je niet volledig kan vertrouwen bij het vragen van de weg). Onderweg naar deze shopping mall warden we aangesproken door een life uitziend thais vrouwtje (nee sebas is nog niet verliefd) die we vertrouwden op haar blauwe ogen. Zij nam ons mee naar een toeristenbureau van de overheid (hopen we), waarin ze ons van alles hebben aangeboden om onze verdere reis in te vullen. Hier hebben we na wat overleg gebruik van gemaakt, mede door het feit dat het nu in Thailand een maand vakantie is voor de bewoners en dit zorgt voor extra drukte in het openbaar vervoer. Met die reden hebben we nu een aantal vastgelegd treinreizen, een trekking, een grensovertocht per slow boat en een aantal guesthouseovernachtingen. Al met al hopen we dat we hier goed aan hebben gedaan en anders zijn we wat geld kwijt.

Verder hebben we een bezoekje afgelegd aan het Grand Pallace en aan Wat Pho. Dit zijn beiden religieuze plaatsen. Het Grand Pallace is het ceremonieel verblijf van de koning met daaromheen heel veel kleinere tempels en ruimtes. Wat Pho heeft een meer religieuze achtergrond. Hier staan namelijk overal boudha's, waaronder ook de grootste liggende boudha ter wereld (45 meter lang en 15 meter hoog, volledig in goud verguld).

Morgen hebben we een actieve ochtend gepland, we gaan namelijk met 35 graden buiten lekker 5/6 uur lang fietsen door een relatief verkeersrustig deel van Bangkok, iets waar we allebei naar uit kijken. Vrijdag of uiterlijk zaterdag vertrekken we uit Bangkok om naar Kanchanaburi te reizen per trein. Deze tocht duurt ongeveer 4 uur en wordt uitgevoerd in een low budget derde klas trein (geen airco, waarschijnlijk geen zitplaatsen en veel drukke Thai). Vanuit Kanchanaburi hopen we ook vele bezienswaardigheden te zien, zoals de Erawan watervallen, the bridge over the river kwai, the hellfire pass, Nam Tok en Kanchanaburi zelf.

Volgend verhaal hopen we vanaf die bestemming te brengen. We missen jullie. Tot de volgende keer!

Groetjes Sebastiaan en Maurits

Ps. De tijden die staan aangegeven zijn allemaal de thaise tijd. Dat wil zeggen Nederlandse tijd +6 uur. Dus is het in Nederland 12 uur smiddags, dan is het bij ons 6 uur savonds

Lekgeprikt, blut en overspannen

Lief dagboek,

Op dit moment zijn we nog 16 dagen, 8 uur, 50 minuten en 13 seconden verwijderd van de grootste stap in ons leven (Maurits: 'tot nu toe... Marjolijn'). We zijn inmiddels al maanden bezig met het treffen van grootschalige voorbereidingen voor het enorme avontuur. Sinds augustus 2009 voelen we ons als een speldenkussen en zijn we regelmatig door de artsen gebruikt om hun frustraties en agressie op te botvieren. Dit uitte zich in 9 vaccinaties en het slikken van drie proeftabletten. Voor de echte kenners:

• Hepatitus A/B (twee injecties)
• Rabies (drie injecties)
• DTP (één injectie)
• Buiktyfus (één injectie)
• Tuberculose (mantouxtest en BCG injectie)
• Lariam (drie proeftabletten)

Sommige van deze injecties waren vrij pijnlijk, zoals hieronder te zien is. Achteraf viel het best wel mee!

Naast vaccinaties hebben we ons de afgelopen maanden bezig gehouden met het verzamelen van onze reisbenodigdheden. Dit alles kostte ons zo'n 2000 euro per persoon excl. Ticket, hotelovernachting, duikcursus etc. (geen woord aan gelogen!!) en bestaat uit producten variërend van een backpack tot waterzuiveringspillen en van laxeertabletten tot een universele gootsteenstop. Lief dagboek, wist je trouwens dat er een heleboel outdoor winkels in de regio te vinden zijn? Wij hebben ze allemaal zo'n vijf keer van binnen gezien. Nu we op reis gaan hebben we dus geen enkele cent meer op zak...maar gelukkig zijn er vrijgevige bedrijven als Visa- en Mastercard die onze reis willen sponsoren! Wij willen vanaf deze plaats deze bedrijven hartelijk bedanken voor hun medewerking!

De laatste paar weken zijn we voornamelijk bezig alle gegevens& adviezen op internet en in reisboekjes om te zetten in bruikbare informatie. Voor de eerste zeven weken van onze reis resulteerde dit in een globale planning en konden we een aantal zaken gaan vastleggen, zoals een hotelovernachting voor de eerste twee nachten, een duikcursus en een nutteloos vliegticket Thailand uit om de vliegmaatschappij om de tuin te leiden (werd door hun zelf aangeraden). Een dergelijk ticket was nodig omdat we alleen een heenreis geboekt hadden en de maatschappij eist dat je ook weer terug of in ieder geval het land weer uit gaat.

Ook hebben we inmiddels verschillende paklijsten opgesteld, zodat we echt niets kunnen vergeten. Resultaat is een lijst van 6 a-4tjes...netjes toch? (En dat alles moet in één rugzak). Daarnaast hebben we ook veel andere zaken te regelen, zoals een afscheidsfeestje voor familie en vrienden en een culinair diner voor ouders, schoonouders en gezinsleden om te laten zien hoeveel we ze gaan missen.

Nog 16 dagen, 8 uur, 48 minuten en 1 seconde verwijderd van het 'moment suprême.' De spanning begint nu echt voelbaar te worden. Slapen gaat al moeizamer en het functioneren gebeurt alleen nog maar op basis van het wegstrepen van aandachtspunten op onze 'to do' lijstjes. We proberen ons lichaam inmiddels al in te stellen op de integratie in de Aziatische cultuur door ons alleen nog maar te douchen met koud water, niets anders te eten dan rijst en noodles en alleen het Engels als voertaal te gebruiken. Ook probeerden we af te dingen bij de Blokker en de Albert Heijn, maar dat wilde nog niet echt lukken. Hopelijk komt het allemaal goed.

Ons eerstvolgende reisverhaal zal vanuit Bangkok geschreven worden. Tot dan!

Groetjes Sebastiaan en Maurits

P.S. Wil je meer weten over het onstaan van deze reis, lees dan onze profiel pagina. Daar staat alles uitvoerig beschreven.