Lief dagboek,

We willen iedereen die onze reisverhalen volgt en er op reageert bedanken voor hun reacties (en blijf dit volhouden, misschien dat we dan nog eens terugkomen naar Nederland). Net als de vorige keer doet het ons goed om al jullie reacties te lezen, dus post zo veel als dat je wil!

We waren gebleven op de laatste dag Kanchanaburi. Om half drie zou de trein vertrekken, die ons naar Nahkon Pathom zou brengen. Uiteraard vertrok deze trein niet om half drie, maar tegen kwart voor vier. Alle Thai schijnen dit op een of andere manier te weten, want die komen altijd precies op tijd aanlopen (terwijl de treinen sporadisch ook nog wel eens op tijd willen rijden). De reis naar Nahkon Pathom was zoals alle voorgaande treinreizen: veel stofhappen, verkopers afwimpelen en constant de nieuwsgierige blikken van de Thai ontwijken om nog redelijk 'relaxed' te kunnen reizen. Deze treinreis duurde ongeveer twee uur. Toen we aankwamen in Nahkon Pathom werd het al een beetje donker en moesten we onze tijd zien te doden, aangezien onze volgende trein pas om een uur of negen (of tien, of elf) zou vertrekken. Om deze drie uur wachten te vullen besloten we maar om de stad te gaan verkennen (op zoek naar een goed restaurant). Onderweg hebben we de grootste boudhistische tempel ter wereld gezien (niet dat het heel erg boeiend was, maar je kan het toch weer van je lijstje 'must see's' afvinken). Een goed restaurant was in de wijde omtrek niet te vinden, waardoor we maar besloten om ons diner bij de 7/11 (supermarkt) te halen. Dit diner bestond uit kleffe, ongebakken broodjes, koude pizzabroodjes en een fles surrogaat fristi, maar het vulde wel de maag, ook al viel het als een blok op de maag. Het diner hebben we uit pure armoede maar op het station genuttigd, af en toe onze benen omhoogtillende vanwege de voorbij rennende kakkerlakken, maar er viel genoeg te zien op het station. Dus voor we het wisten was het negen uur en begon het echte wachten op de trein. Verbazingwekkend genoeg kwam deze al binnen 20 minuten het station binnen rijden. De trein was een zogenaamde slaaptrein waarbij je vooraf een genummerde plaats boekt, daarom was het ook even zoeken waar we nou precies mochten zitten (en aangezien er een hooggeblondeerde, ondergetatoueerde, dronken Engelsman op onze plek zat, was het nog lastig zat om onze plaatsen te vinden). Na ongeveer een uurtje rijden kwam er iemand van het treinpersoneel onze stoelen ombouwen tot een stapelbed met schoon (!) linnen. Op deze manier kan je normaal gespronken een rustig nachtje slapen, totdat je vroeg in de ochtend op je eindbestemming aankomt. Laten wij nou net een treinreis geboekt hebben, die niet tot de eindbestemming gaat, maar waarbij we halverwege de nacht (om kwart voor vier) moesten uitstappen. Na zo'n drie uurtjes geslapen te hebben, hadden we om drie uur de wekker gezet (zijn toch Nederlanders die verwachten op tijd aan te komen). Uiteindelijk hebben we nog zo'n twee uur half sukkelend zittend op bed doorgebracht om om ongeveer kwart voor vijf op het station van Chumpon aan te komen. Nog best lastig te vinden dit station, aangezien het Engels van de Thai te wensen overlaat en ze zelf ook niet precies weten hoe hun plaatsnamen te schrijven. We kennen inmiddels vele variaties op de Engelse benaming van deze stad. We zullen jullie een korte opsomming geven:

• Chumpon
• Chumporn
• Chumpron
• Chum Pnon
• Sumpon
• Champon

We hadden in Bangkok deze reis van te voren geboekt en we zouden na de treinreis opgepikt worden door een bus die ons naar de pier zou brengen. We moesten nog een uur op deze bus wachten, maar gelukkig zijn de Thai hier helemaal op ingespeeld en staat er een vriendelijk mannetje iedereen te voorzien van koffie en thee (tegen betaling uiteraard) en het uur vloog voorbij. Van de busreis hebben we uiteindelijk weinig meegemaakt, omdat we allebei te brak waren om onze ogen open te houden. We schatten na zo'n drie kwartier rijden dat we op de pier aankwamen op de pier van Champron waar we vervolgens op een snelle catamaran speedboot stapten die ons naar onze eindbestemming Koh Tao bracht. Van deze reis weten we wederom weinig meer af, want door de vermoeidheid, de hoge golven en de airco vielen we allebei als een blok in slaap, af en toe wakker schrikkende van je hangende hoofd, schietgeluiden van een lawaaige film en het klotsen van je maaginhoud op het ritme van de golven. Na zo'n twee en en half uur (schatten we) varen, kwamen we dan eindelijk aan op Koh Tao. Op de pier werden we direct opgewacht met onze namen op een bord door onze Nederlandse duikinstructeur. Ja, we gaan namelijk de komende vier dagen onze padi duikbrevetten proberen te halen. Onze duikinstructeur bracht ons eerst naar de duikschool, waar we eigenlijk een hoop papier werk moesten invullen, maar waarschijnlijk zagen we er zo brak uit, dat hij toch besloot ons maar direct naar onze accommodatie te brengen, zodat we konden douchen en bijslapen, het papierwerk komt later wel.

Onze accommodatie op Koh Tao heette Save bungalows en bestond uit een bungalow met twee aparte bedden, een mooie betegelde vloer, een grote ventilator aan de muur en prachtig bewerkt plafond. De badkamer was redelijk, de grote hoeveelheid mieren wegdenkende, het met de hand gespoelde toilet voor liefnemende en met de welbekende jodeldouche.

Na een paar uur geslapen te hebben, besloten we ons maagje maar eens te gaan verwennen met een heerlijke Westerse maaltijd (een broodje Cajun chicken en een broodje ham and cheese, wegspoelende met een lekkere gezonde cola). Ondertussen genietend van het prachtige uitzicht op zee, wuivende palmbomen en het witte strand, verslikten we ons in ons broodje van schrik, want opeens werd het donker, begonnen de koude rillingen over onze rug te lopen en brak de hemel in daverend geweld los en liet liters water tegelijk naar beneden vallen. Hadden wij het even mis met ons 'bounty' eiland. Na wat rondvragen bleek dat het hier nog laagseizoen was en het regelmatig bewolkt kon zijn en flink kon regenen. Met onze magen gevuld en de plassen ontwijkend, besloten we ons maar eens te gaan melden bij de duikschool (Master divers). Hier aangekomen moesten we allereerst een hoop formulieren invullen (zo'n dertig keer onze naam opgeschreven en evenzoveel handtekeningen gezet onder formulieren waarvan we nog steeds niet weten wat we getekend hebben, dus we houden onze bankrekening maar angsvallig in de gaten). Vervolgens zijn we het eiland gaan verkennen per voet, iets wat best zwaar is, omdat het een flink geheuvelde tocht was. Uiteindelijk hebben we weinig meer gezien dan veel brommertjes, resorts en palmbomen. Het kleine eiland Koh Tao bleek toch groter dan verwacht, aangezien we voor ons gevoel al een heel rondje hadden gelopen, maar uiteindelijk slechts een deel van een grote weg was. 'S avonds dachten we de HBO student weer eens uit te hangen en zijn we gelijk gaan blokken in onze theorieboeken voor het duiken.

De volgende dag hadden we afgesproken om om negen uur ons te melden bij de duikschool. We begonnen eerste met een korte introductie op het programma, waarna we vervolgens het klaslokaal indoken om drie saaie video's te bekijken. Deze video's laten eigenlijk zien wat er in het boek wordt verteld. Wilco, de duikinstructeur vond het daarom zinloos om het boek te lezen (hmmm zonde van de tijd dus). Ieder hoofdstuk moest afgesloten worden met een paar vragen die we daarna met z'n drieen bespraken. Na de lunch doken we in plaats van het klaslokaal de aangrenzende baai in om onze eerste ervaringen van onderwater ademen te ervaren. Tijdens deze duik naar maximaal twee meter hebben we een groot aantal oefeningen gedaan die je tijdens de cursus perfect moet kunnen uitvoeren, zoals het onderwater afdoen van je duikbril en het vervolgens weer opzetten en leeglaten lopen zonder boven te komen, het afdoen van je trimvest (waarmee je kan opstijgen en dalen) en deze vervolgens weer aandoen, zo zijn er nog tal van oefeningen die we die eerste middag uitgevoerd hebben. Alle oefeningen konden we bijna in een keer en onze instructeur vond ons natuurtalenten! De avond bestond uit het dineren in een restaurantje. Onderweg naar huis kwamen we langs een kraampje waar een klein Thais mannetje pannenkoeken stond te bakken. We overwogen of dit wel een verstandige keus was om te nemen, maar kozen voor het risico en bestelden twee pannenkoeken met banaan en chocoladepasta (nutella). Na de eerste hap leek het alsof er een engeltje over onze tongen pieste, langzaam gleed de eerste hap naar beneden en van vreugde besloten we elke avond hier ons toetje te gaan nuttigen. We hebben allebei nog nooit zoveel pannenkoeken op in een week.

De volgende dag bestond de ochtend weer uit het kijken van saaie video's, het maken van vragen en het behandelen van de antwoorden en 's middags gingen we onze eerste buitenduiken op zee maken. Deze duiken leiden ons naar een diepte van 12 meter, waar we ook weer veel oefeningen moesten doen, maar ook deze gingen allemaal goed. Het is wonderlijk hoeveel je op 12 meter diepte kan zien, mooie koralen, tal van wonderlijk gekleurde vissen en de vinnen van je voorganger. Het ademen onderwater ging op een gegeven moment makkelijker onderwater dan bovenwater. Aan het einde van de middag vroeg Wilco ons of we de volgende dag 's ochtends of 's middags wilden duiken. Hij maakte ons lekker met het feit dat er wellicht haaien zouden zijn op de plek waar ze 's ochtends zouden gaan duiken. We moesten dan alleen wel al om vijf voor zeven 's ochtends bij de duikschool aanwezig zijn. We besloten deze kans op haaien te grijpen (ja Govert, ik wel jij niet) en de wekker maar extra vroeg te zetten.

Om vijf uur, een uur voordat de wekker zou gaan werd Sebastiaan opeens wakker van schrapende keelgeluiden, snuitende uitspattingen en een hoop gekuch en gekreun uit de badkamer. Wat bleek het was geen verdwaalde ghekko of Thai, maar het was Maurits die een nachtelijk uitstapje naar de wc had gemaakt om daar zijn fish and chips van de vorige avond toch maar even van te voren te lozen. Omdat Maurits zo min mogelijk bijgeluiden wilde maken, hield hij zich zoveel mogelijk in, maar wat resulteerd in een verstopte neus (niet met snot). Hoe de fish and chips eruit zag, zullen we jullie voor de rest besparen. Omdat het niet verstandig is te gaan duiken wanneer je je niet fit voelt, besloot Sebastiaan maar op deze vroege morgen (kwart voor zeven) naar de duikschool te waggelen om daar te melden dat Wilco voor niks zijn bed uit was komen rollen en we de duiken van die dag zouden uitstellen tot de volgende dag. De rest van de dag hebben we rustig aan gedaan en Maurits voelde zich in de loop van de middag alweer een heel stuk beter (de stukken waren inmiddels ook zijn neus weer uit). Om de dag toch niet geheel nutteloos voorbij te laten gaan, probeerden we wat te werken aan onze bruine tint en besloten we aan het eind van de middag onze theorieexamens van het duiken maar alvast af te leggen, aangezien we alle theorie al hadden behandeld. Met ieder drie fout van de vijftig vragen, waren we allebei met vlag en wimpel geslaagd voor ons theorieexamen. Dit hebben we dan s'avonds ook maar gevierd met een extra biertje in een restaurant!

De vijfde dag op Koh Tao alweer gingen we voor onze laatste duiken de zee op. We moesten dit keer om kwart voor zeven ons melden bij de duikschool. De wekker maakt deze week overuren. Het is wel een goede manier om wakker te worden wanneer je een duik neemt in het 'koude' zeewater (30 graden). Deze duiken zijn we nog dieper geweest dan de vorige (18 meter) en hebben we weer mooie dingen gezien onder water. Ook hebben we nog wat oefeningen gedaan om helemaal zeker te zijn dat we de padi echt verdienden. Toen we na onze laatste duik die dag aan de oppervlakte kwamen werden we gefelicteerd door Wilco met het behalen van onze padi's. Terugkomende bij de duikschool moesten we wederom wat papier invullen, pasfoto's inleveren en weer onze namen en handtekeningen zetten en kregen we onze tijdelijke duikpas. De definitieve pas wordt over een paar maanden naar Nederland gestuurd. Vervolgens bood Wilco ons aan om een vervolgcursus te volgen die bestond uit het voltooien van vijf verschillende duiken, zoals een diepteduik naar 30 meter, een nachtduik, een duik naar een wrak of een duik waarbij het maken van foto's en film centraal stond. Wij hadden echter het doornemen van de theorie een beetje gehad en wilden liever gewoon duiken zonder nog veel te hoeven leren (het is en blijft tenslotte vakkantie). Toch raadde Wilco ons aan om de duik naar 30 meter te maken, omdat we dan bijna overal ter wereld zelfstandig in het bijzijn van elkaar tot 30 meter mogen duiken. Na wat wikken en wegen en aan onze portomonee te vragen of het mogelijk was, besloten we deze duik te gaan doen en ook nog een fundive te maken.

Deze duiken vonden de dag daarop plaats en onze wekker mocht die dag uitslapen, want we gingen pas 's middags het water in. De duiken waren wederom een mooie ervaring al was er op 30 meter diepte weinig zicht (2/3 meter). Afgepijgerd en wel kwamen we aan het einde van de middag weer aan wal en vierden we onze laatste avond lounchend in een restaurant aan zee.

De dag daarop was weer een reisdag en om negen uur 's ochtends moesten we ons verzamelen bij de pier van de boot die ons naar onze volgende bestemming zou brengen: Koh Samui. Deze bootreis was een stuk aangenamer dan de eerste ervaring en duurde zo'n drie uur, waarbij we tussen allemaal exotische eilandjes doorvaarden. Rond het middaguur kwamen we aan op Samui en met een heftig onderhandelingsritueel vertrokken we per taxi voor 300 baht (vonden we duur, is maar 6 euro) naar de andere kant van het eiland (zo'n 10 km), waar we ons guesthouse hadden geboekt. De taxichauffeur wist echter totaal niet waar het guesthouse moest liggen en besloot maar wat hulplijnen in te roepen van passeerende Thai en uiteindelijk kwam we door onze eigen oplettendheid op de plaats van bestemming aan (de Thai had waarschijnlijk spijt dat hij maar 300 baht had gevraagd voor deze rit, want het was een heel stuk verder dan gedacht, daarnaast hebben we al ons kleingeld (bij elkaar misschien een kilo) in zijn hand gestopt, waardoor hij scheeflopend de taxi in moest stappen. Wij lopen inmiddels weer recht!

Klokslag een uur stonden we in onze kamer met airco (!) en ventilator, een televisie (!), twee bedden, waarvan een tweepersoonsbed, schone lakens, een dekbed, veel ruimte, een kledingkast, een make-up tafel, een badkamer met een toilet die je voor de verandering eens normaal kan doorspoelen en het allerbelangrijkste: geen jodeldouche maar een echte warmwaterdouche (wat wel heet is opeens als je dit lang niet meer gewend bent). Sebastiaan vertikt het om het warme water aan te doen en jodelt iedere morgen nog even lekker verder! Maurits daarentegen is niet onder de douche weg te slaan. Diezelfde dag zijn we direct naar de Mac Donalds gegaan (onze eerste sinds Nederland). Een ervaring die ons nog lang zal bijblijven (en waarvan we waarschijnlijk lang moeten genieten, omdat er maar weinig Mac's in Thailand te vinden zijn). Voordeel is ook nog dat hij vierentwintig uur per dag open is en dat hij een deliveryservice heeft (misschien wat voor ons op een luie tweede kerstdag). Na deze ervaring zijn we onze zwembroeken gaan aantrekken en hebben we vanuit onze kamer de twee minuten tocht naar het strand afgelegd (loodzwaar) en zijn we gaan bruin bakken in de namiddag zon (erg comfortabel). Het strand hier is een ervaring apart. Wanneer je op je handdoekje ligt, kun je de branding niet zien. De branding begint twee meter lager dan waar je ligt en loopt dan direct af naar een diepte van meer dan twee meter. Makkelijk om te zwemmen, maar moeilijk om door de branding heen te komen. Ook zorgt het voor menshoge golven die je meesleuren over het strand, weer de zee in, dan weer het strand op en vice versa en dus omgekeerd. Met als resultaat een geschaafde rug, geschaafde knien en een zwembroek vol met kiezelzand. Wij denken de vergelijking die een baby moet voelen wanneer hij of zij een volle luier draagt. Misschien kan een van de kleine kinderen een licht op werpen (he Meike). Op het eind van de dag, helemaal opgeknapt aan de make-up tafel zijn we zonder deet te smeren (een test van Sebastiaan, omdat hij dacht dat hier minder muggen zouden zitten) het strand opgelopen om een restaurantje te vinden. Eindelijk hadden we een restaurant op het oog, druk bezet, dus moet lekker eten zijn, een aangestoken barbecue, wat altijd lekker is. Wij dachten te gaan zitten in dit restaurant en bestelden een drankje. Onze ober vertrok echter niet in het restaurantgedeelte van de barbecue, maar ging het pand ernaast binnen. Wat bleek, het waren twee restaurants, een helemaal vol, en de onze helemaal leeg (hmmm). Uiteindelijk hebben we hier toch heerlijk gegeten en door onze aanwezigheid zat het restaurant binnen een mum van tijd vol met toeristen (hebben dus ons steentje weer bijgedragen aan de lokale economie). Onze tafel dreef nog net niet weg de zee in, maar stond zo'n beetje een meter van de branding af. Wat betreft het niet smeren van deet, is de test negatief uitgevallen. Volgens ons hebben we het record muggenbeten op voeten verbroken. We raken inmiddels allebei de tel kwijt. Morgen toch maar weer een lange broek en een dikke laag deet.

Na een nachtje heerlijk slapen ging onze wekker alweer heel erg vroeg. Dit keer niet voor een duikles, maar voor een speciale opdracht die we moesten doen die jullie in het volgende (het bericht hierboven) verhaal kunnen aanschouwen. Wij gaan nu genieten van onze eerste en tweede kerstdag, een leuk restaurantje uitzoeken voor ons kerstdiner (nee dit jaar niet zelf koken) en proberen de komende acht dagen zonder wekker te leven, te genieten van de zon, het strand en het luie leventje (dit is onze vakantie in de vakantie (hier waren we inmiddels wel aan toe)).

Voordat we het vergeten nog even een update op ons persoonlijke welgesteldheid: Met Maurits gaat het goed. Hij leeft nog steeds in tweestrijd: genieten, maar anderzijds ook het missen van Marjolijn. Zeker deze dagen is het moeilijk om in Thailand te zitten en niet thuis met een warme kop chocolademelk rond de kerstboom met Marjolijn op schoot. Gelukkig heeft Sebastiaan al aangeboden om zijn biertje bij Maurits op schoot te willen nuttigen als het gemis te groot wordt.

Sebastiaan maakt het nog steeds goed, heeft wel af en toe een doof oor en loopt nog heel de dag te klaren (van het duiken), mist nog niemand in overvloed (alhoewel Maurits beweert Sebastiaan 's nachts te horen snikken en zachtjes 'mama, mama' te horen mompelen ;)).

Komende dagen gaan we dus vollop genieten van het mooie weer en de zee, kerstvieren, vuurwerk inslaan en afknallen met oud en nieuw en op 2 januari trekken wij weer verder, nu richting het vaste land en de andere zuidkust van Thailand (Krabi). Hier zullen we een kleine week (tot 7 januari) blijven.

Volgend verhaal zal hoogstwaarschijnlijk nog vanaf Koh Samui geschreven worden. We missen jullie en hopen dat jullie ons ook missen en jullie je deur nog uitkunnen vanwege de sneeuw (wij vegen iedere morgen het zand van ons terras weg, wat uit onze zwembroeken is komen zetten).

Groetjes, Bas en Maus