Lief dagboek,

Voor de aller, aller, allerlaatste keer zullen we jullie een verhaal ten gehore brengen om ons avontuur mooi af te sluiten en om de meest prangende vragen van de afgelopen tien dagen nog eens te beantwoorden. Ook willen we jullie voor de aller, aller, allerlaatste keer bedanken voor het lezen van onze verhalen (zeg maar gerust lappen tekst, uitgeprint is het een pak van meer dan 500 A4tjes, dus respect voor de lezers!), het reageren hierop en het reageren op de foto's. We hebben de zeven maanden met veel plezier de reacties gelezen en soms erg gelachen om de droge opmerkingen! Nu na de reis komen we er steeds meer achter dat ook veel minder bekende of zelfs voor ons onbekende lezers onze avonturen gevolgd hebben. Met een woord vinden we dit TOP!

Na het updaten van het laatste verhaal en met name de foto's moesten we ons haasten om ons vliegtuig te halen dat om 00:55 uur zou vertrekken richting Colombo, Sri Lanka. We hadden geen hoge verwachtingen van de luchtvaartmaatschappij, gezien de lage prijs die we er voor betaald hadden, maar alles viel mee. Net als op de heenreis hadden we ieder een schermpje met recente films, muziek en spelletjes en ook de beenruimte was boven verwachting! Ook de service aan boord was van goede kwaliteit en we werden overladen met eten en drinken. De vlucht naar Sri Lanka duurde zo'n drie uur en verliep voorspoedig. Na een korte tussenstop van zo'n anderhalf uur vertrokken we in het zelfde vliegtuig richting Dubai. Ook deze vlucht verliep voorspoedig, al konden we weinig slaap vatten. Na zo'n vijf uur kwam het vliegtuig aan de grond en mochten we eindelijk onze benen strekken op de grote en met name drukke luchthaven van Dubai. We hadden zo'n anderhalf uur om ons wat op te frissen en die hadden we ook wel nodig, gezien de lange rijen bij de toiletten. Vlak voordat we moesten boarden besloten we onze email nog even snel te kijken en gezien het feit dat we maar een computer hebben zien we altijd wat voor mailtjes de ander binnenkrijgt. Zo ook op Dubai toen Sebas zijn mail opende en bovenaan zijn inbox een mailtje stond van Marjolijn die op 2 juli een welkom thuisfeestje wilde organiseren voor Maurits. Zonder het mailtje gelezen te hebben, wist Maurits dus al van de snode plannen af en vreesde direct voor het ergste, namelijk dat ze geen rekening had gehouden met de voetbal (voetbal gaat toch wel voor alles...) en inderdaad Nederland zou die dag spelen. Gelukkig was het feestje pas 's avonds, dus vormde het geen gevaar voor de oranje aanbidding van die middag. Even later stapten we opnieuw het vliegtuig in, wat opnieuw boven verwachting goed was met zelfs nog meer beenruimte als de eerdere vlucht. De komende zeven uur kwamen we dus wel door. Ook deze vlucht verliep voorspoedig, maar we konden nog steeds de slaap niet vatten met als resultaat dat we in totaal tussen de een en twee uur geslapen hebben. Eerder dan verwacht stonden we dan eindelijk op Nederlandse bodem en begon de spanning toe te nemen. In ons vorige verhaal sloten we af met de mededeling dat Marjolijn niet naar Schiphol kon komen, vanwege een Norro uitbraak in het ziekenhuis waar ze werkt en alle vakantiedagen waren ingetrokken. Direct op dit bericht schreef Maurits terug dat het hem niet zoveel zou uitmaken of ze d'r zou staan op Schiphol of niet, hij zou haar 's avonds wel zien en als ze daar te moe voor was, was zondag in de kerk ook goed! Uiteraard maakte hem dit wel veel uit, maar hij wist bijna zeker dat dit een terugpak aktie was vanwege zijn uit de hand gelopen 1 april grap (Maurits had gezegd dat hij een maandje later thuis zou komen, omdat we een fout hadden gemaakt met het boeken van de terugvlucht). Toch begon vlak voor thuiskomst de spanning toch nog even te stijgen en hield hij er sterk rekening mee dat ze er niet zou zijn om teleurstelling te voorkomen. Nadat we de douane waren doorgekomen hebben we bij de bagageband zo goed als mogelijk uit het zicht te blijven van de aankomsthal, wat ook gelukt is. Nadat we rustig onze tassen van de band hebben gehaald en op onze rug hebben gehesen, haalden we nog een keer diep adem en liepen we richting de schuifdeuren die naar de aankomsthal leiden. Het moment was daar, we liepen als twee helden naast elkaar de deuren door en werden opgewacht door de bestelde feestcommissie die compleet met spandoeken, balonnen en hard geklap en gejuich (of hebben we dat verbeeld op dat moment?).

Het duurde even voordat onze blik de juiste persoon gevonden had om als eerste te begroeten en uiteraard vond Maurits Marjolijn (wat een verrassing dat ze d'r toch was!) en vond Sebas de armen van zijn moeder bij gebrek aan beter. Nadat we helemaal platgezoend waren en waren gecomplimenteerd met Aziatische look (bruine kleur) besloten we nog wat te drinken met z'n allen en even de tijd te nemen om alles te laten bezinken.

Toch kwam het moment steeds dichterbij dat we na 204 dagen afscheid van elkaar moesten gaan nemen, maar voordat het zover was kregen we nog een cadeautje van Sebas zijn tante (Tea) die er helaas niet bij kon zijn, maar wel veel tijd en energie had gestoken in het bundelen van alle verhalen, foto's en de geplaatste reacties tot een heus boekwerk wat nog maar net in de dikste ordnermap paste die verkrijgbaar was in de reguliere boekwinkel. Het geval telt meer dan 500 pagina's en weegde net zo zwaar als de backpacks die we zeven maanden hebben meegesleurd. Na deze leuke verrassing kwam er een scheiding in onze wegen en waren voor het eerst in 204 dagen niet meer bij elkaar (heerlijk!!!!). Vanaf dit punt krijgt dit reisverhaal ook twee perspectieven, namelijk een van Sebas en een van Maus.

Sebas reed in een uurtje terug naar huis, waarin hij zo'n 100 keer zei dat hij het vreemd vond om weer terug te zijn. Bij thuiskomst was het huis uiteraard versiert en stond de taart te wachten en na wat te zijn bijgekomen werd er 's avonds gegourmet om de thuiskomst te vieren. Om half elf was het genoeg geweest en haaste hij zich naar zijn slaapkamer toe om daar alsnog verrast te worden vanwege de metamorfose die zijn familie de kamer had aangedaan. Om hem niet te veel heimwee te laten krijgen naar Azie hadden ze zijn kamer in Aziatische stijl veranderd, compleet met een tropisch eiland, klamboe, boedha altaar, rieten matten op de vloer. En uiteraard mocht meneer kakkerlak niet ontbreken, want anders is het geen echte Aziatische kamer! Gelukkig sliep het bed nog als vanouds en kon de heerlijke lang verwachte nachtrust beginnen.

Maus reed in een half uurtje terug naar huis waar hij met het gezin lekker in de tuin is gaan zitten om eens rustig bij te praten. 's Avonds is de fles champagne open gegaan en kwamen zijn schoonouders nog op bezoek om het feestje mee te vieren. Om twaalf uur vond hij dan eindelijk zijn bed die net als bij Sebas als vanouds heerlijk sliep!

De volgende dag was voor allebei een drukke. Sebas zocht gelijk weer het buitenland op. Niet zo ver dit keer, maar hij had familie verplichtingen in Belgie. Maus hield het dichter bij huis, hij had 's ochtends eerste een doopdienst van zijn kersverse nichtje Laura om vervolgens uitgebreid koffie te gaan drinken bij zijn zus en zwager, waarna hij naar het volgende programma punt van die dag ging, namelijk het vieren van zijn schoonzus d'r verjaardag in het zuiden des lands. Sebas vond om twaalf uur zijn bed, toen Maus nog lang en breed in Rijen op de bank zat. Gelukkig voor hem vond ook hij die nacht nog zijn bed, alhoewel de klok alweer half vier sloeg.

Maandag was voor allebei een luierdag, Sebas had het plan om dit thuis te gaan doen, terwijl Maus vond dat hij nog niet bruin genoeg was en is daarom met Marjolijn Katwijk onveilig gaan maken.

Dinsdag is Sebas gaan buurten bij het pannenkoekenhuis en heeft hier de hele middag gebivakeerd, terwijl Maus zijn kledingkast aan het uitbreiden was door dit keer Gouda onveilig te maken.

Woensdag vond Sebas het dan eindelijk nodig zijn tas uit te pakken en zijn kamer weer een beetje in te richten. Maus stelde dit nog even uit en zocht zijn vertier in het oosten van het land bij de Walibi's door met Marjolijn al gillend met achtbanen mee te gaan.

Donderdag had Sebas genoeg geluierd en hij vond het tijd om weer aan de slag te gaan en besloot daarom voor het eerst weer te gaan werken bij het pannenkoekenhuis. Het was gelijk een goede binnenkomer, het was druk als van ouds en zijn aanwezigheid werd gelijk geapprecieerd. Maus zijn kledingkast bulkte nog steeds niet uit en vond het nodig daarom te gaan shoppen in Haarlem.

Vrijdag was de dag van het weerzien. 's Ochtends en 's middags moest Sebas nog naar de diploma uitreiking van zijn zusje en rond etenstijd spoedde hij zich naar het huis van Maurits om daar aan te schuiven voor de maaltijd. Maurits die dit uiteraard echt niet verwacht had en totaal geen idee had wat er 's avonds zou gebeuren deed net alsof hij verbaasd was dat Sebas er was en dat er s avonds zo vaak aan de deur gebeld werd. Met een tuin vol mensen werd het een gezellige avond en een leuk weerzien!

Sebas zijn welkom thuisfeestje werd op zaterdag met zijn hotelschool vrienden in Brussel gevierd, terwijl Maurits zijn eerste ik-doe-lekker-niks-dagje had.

Zondag was het de dag van Sebas om zijn kunsten weer eens op zijn werk te vertonen, terwijl Maus sinds zeven maanden weer eens twee diensten in de kerk heeft bijgewoond.

Maandag moest Marjolijn na een week weer aan het werk en moest Maurits voor het eerst zijn dag alleen zien te vullen. Sebas heeft de hele dag voor de buis gehangen om alle valpartijen van de tour de France op de voet te volgen.

En toen was het dinsdag en was het weer weblogdag! Jullie zullen het nu al wel een beetje doorhebben, het oude vertrouwde saaie leven is weer begonnen en dus hebben we besloten om nu echt een punt te zetten achter het schrijven van verhalen (tenzij er veel verzoeken komen om ons verdere leven ook op papier te zetten zullen we dat in overweging nemen).

We kijken terug op een unieke ervaring die we ons hele leven niet zullen vergeten. Terugkijkend op de reis kunnen we zeggen dat we er echt alles uit hebben gehaald. Gedurende de reis hebben we onszelf een motto aangemeten, namelijk 'wat je niet ziet, kun je ook niet missen'. Dit motto hebben we iedere keer dat we een keuze moesten maken in de reis voor ogen gehad en op die manier geprobeerd de juiste keuzes te maken. Het resultaat is jullie welbekend.

Sinds onze terugkomst hebben we een hoop vragen op ons afgevuurd gekregen, waar we in dit verhaal ook nog een antwoord op willen geven. De vraag die het meest aan Sebas gesteld is, is wat het hoogtepunt was van de reis. Daarom volgt hieronder onze persoonlijke top drie:

Op nummer drie van Sebas staat de Gibbon Experience in Laos, waarbij we per kabelbaan over een hoogte van 100 meter scheurden. Op nummer twee en een half staat voor Sebas de Peramacruise van Lombok naar Flores en op nummer twee staat het Kinabantangan avontuur bij Uncle Tan in Maleisisch Borneo en op nummerrrr een staat Mount Kinabalu, de klim naar 4095,2 meter hoogte.

Maus z'n nummer drie ziet er toch iets anders uit. Op nummer drie staat bij hem Sapa, het noorden van Vietnam. Niet omdat we daar ontzettend leuke activiteiten hebben gedaan, maar omdat het een prachtige omgeving is. Op nummer twee staat Laos en dan met name het reizen en de 4000 islands, wat een groot avontuur op zich is en op nummer een staat de Kinabantangan rivier met de wilde Urang Utangs, de neusapen en de goede gidsen.

Een andere vraag die veel gesteld wordt is of we veel ruzie gehad hebben onderweg. We kunnen jullie zeggen dat dat niet het geval is geweest. Uiteraard heb je wanneer je voor langere tijd met iemand optrekt wel eens momenten dat je liever alleen zou willen zijn of het niet eens bent met de beslissing of keuze van de ander. Toch hebben deze momenten de reis niet overheerst en hebben we geprobeerd alle strubbelingen uit te praten, ook al was dat soms pas achteraf.

Op de vraag of we in Nederland kunnen wennen kunnen we allebei volmondig 'JA, ik kan' zeggen. Vanaf de dag dat we thuiskwamen is het eigenlijk als vanouds. Natuurlijk denk je vaak terug aan hoe het in Azie was, maar je past je zelf alweer snel aan aan de Nederlandse gebruiken en gewoonten en vooralsnog hebben we geen heimwee naar de tijd die achter ons ligt.

Het eten is een onderwerp waar ook veel vragen over gesteld worden, zoals wat aten jullie allemaal en kan je wel weer wennen aan het Nederlandse voedsel? Uiteraard aten we heel veel rijst, iets wat ons nog steeds de oren en de neus uitkomt. Groenten eten was er bijna niet bij en de porties waren ook aanzienlijk kleiner dan thuis. Dit was ook gelijk een van de redenen dat we beide bijna tien kilo zijn afgevallen. Het Nederlandse eten went snel al zijn we van huis uit niet gewend elke dag een prakkie te eten.

De laatste vraag die we vanaf deze plek zullen beantwoorden is de vraag hoeveel foto's we bij elkaar hebben geschoten. Het juiste antwoord is 18.072, exclusief alle filmpjes waarvan de meeste nog niet eens op de weblog staan. Van de foto's hebben we 'maar' 1200 foto's op de weblog gezet.

Mochten jullie nog meer prangende vragen hebben of zelf reisplannen krijgen staan wij altijd open voor het verstrekken van informatie!

Voor de allerlaatste keer zullen we jullie een planning geven van de komende tijd. Sebas gaat niet op vakantie en zal rustig aan gaan zoeken naar iets wat lijkt op werken. Hij weet alleen nog totaal niet wat hij wil gaan doen en staat open voor suggesties. Maus daarentegen heeft de rest van zijn leven al helemaal uitgestippeld. Nu nog kijken of het uberhaupt zo gaat werken. Maar eerst nog even (in augustus) op vakantie, want daar is hij wel aan toe!

Bedankt en wellicht tot een volgende keer,

Sebas en Maus