Lief dagboek,

Hoe afgezaagd ook, we willen jullie opnieuw bedanken voor het lezen van onze verhalen, het kijken van de foto's en het reageren op de weblog!

We waren gebleven in Senggigi (Lombok) en we hadden jullie verteld over onze plannen om een auto te huren en daarmee de noordkust van Lombok te verkennen, echter viel het nog niet mee om een goede deal eruit te slepen, maar daar later meer over. De dag nadat we het verhaal online hebben gezet hebben we geen wekker gezet om een beetje bij te kunnen slapen van al onze onderwateravonturen op de Gilli's. De rest van de dag werd gekenmerkt door hevige regenval, iets wat ons al sinds Singapore (2 maanden geleden) achtervolgd. Gelukkig hadden we toch niet heel veel op de planning staan voor die dag en hebben we ons vermaakt met het omwisselen van de gelezen boeken, het wegbrengen van de vuile was en het verder zoeken naar een goede autodeal. Vanwege de regenval die nog steeds met bakken uit de hemel viel, hebben we de rest van de middag een beetje gerelaxed in onze bungalow. Af en toe moest dit bij kaars en zaklamplicht, omdat Lombok nog steeds geteisterd wordt door stroomuitval. Die avond hebben we wat gegeten en gedronken en vonden we weer op tijd ons bed.

De volgende dag begon om 10 uur met een ontbijtafspraak, niet alleen met ons omeletje en ons kopje thee, maar ook met een vriend van een vriend van een vriend van de eigenaar van het guesthouse om het nog eens over auto's te hebben.

Met volle mond overlegden we hevig over de prijs. Beide partijen wilden maar weinig zakken. Uiteindelijk merkte de vriend van de vriend van de vriend van de eigenaar van het guesthouse dat we het echt voor onze prijs wilden, omdat we het anders niet zouden doen en nadat hij wat heen en weer had gebeld stemde hij ermee in ons voor 45 euro een dagje rond te rijden langs de noordkust van Lombok, door de jungle en weer terug naar Senggigi. Nadat we handjeklap hadden gespeeld en de deal was gesloten pakte de vriend van de vriend van de vriend van de eigenaar van het guesthouse opnieuw zijn telefoon en belde een goede vriend die even later met zijn auto kwam voorrijden en hij ons vol trots liet zien welke mooie wagen hij wel niet had gevonden voor ons. De auto was voorzien van airco, lederen bekleding en een heuse dvd speler en zoals hij even later zei toen hij op de motorkap van de auto bonsde 'dit is echt de stevigste auto die we hier op Lombok hebben'. Nadat de financiele handelingen waren verricht gingen beide partijen met een voldaan gevoel uit elkaar. De middag hebben we gevuld met het aanschaffen van wat cosmetica en levensmiddelen, hebben we in een internetcafe anderhalf uur gewacht totdat Itunes gedownload was, zodat we nu ook elkaars filmcollectie op de laptop kunnen bekijken, hebben we gegeten, de was opgehaald en toen begon het weer te regenen en hebben we de rest van de middag ons vermaakt op de veranda met onze pas omgeruilde boeken. Die avond hadden we opnieuw een eetafspraak, niet met de autodealer, dat was inmiddels geregeld, maar gedurende ons diner waren we genoodzaakt te speeddaten met de vele pas gearriveerde verkopers die zaten te springen om een praatje. Deze gesprekken zijn op zichzelf wel leuk, maar wel vermoeiend omdat al vijf en een halve maand dezelfde vragen worden gesteld 'hoe heet je', 'waar kom je vandaan', 'zijn jullie broers', 'hebben jullie een vriendin', 'en wil je misschien deze geluksketting kopen?' Als dan op een avond twaalf verkopers aan je tafeltje komen, ben je al gauw geneigd je anders voor te doen dan je bent. We hebben inmiddels meerdere persoonlijkheden aangenomen, zoals Erik, Floris Frederik en Wouter, zijn getrouwd (soms met elkaar) en zijn niet alleen woonachtig in Nederland, maar dan weer in Belgie, Polen of inwoner van Yogjakarta ('Saya tinggal di Yogjakarta'/'ik ben inwoner van Yogjakarta', met deze zin die tevens wordt geadviseerd door de Lonely Planet geef je aan dat je geen toerist bent, maar de taal beheerst en inwoner bent van een Indonesische stad, in dit geval Yogjakarta). De avond vloog voorbij en voordat we het wisten lagen we op bed te lezen of al in dromenland. Plots schrok Sebas weer wakker, kwam overeind en zei tegen Maus (die zijn hoofdstuk aan het uitlezen was) 'ik voel mijn hart kloppen!', 'ja' zegt Maus 'gelukkig maar! Anders zou er iets niet goed zijn'. Maar uiteraard bedoelde Sebas dit niet en naast zijn oude vertrouwde kloppen leek het alsof zijn hart rare bokkesprongen maakte. Toen hij eenmaal had gezegd dat zijn hart vreemd deed (wat overigens diezelfde morgen ook al was gebeurd) kwam een sterk misselijk gevoel opzetten, werd hij duizelig en kreeg het warm en koud. Nadat hij had plaatsgenomen naast de toiletpot (onder de sterrenhemel, ja we hebben nog steeds een outdoor bathroom!) en Maus hem paracetamol had overhandigd en bang was dat Sebas flauw zou vallen, gezien zijn gezicht zo wit was als Nasi Putih, zakte het misselijke gevoel en nam ook de duizeling af, echter bleef zijn hart een driekwartsmaat slaan, terwijl het eigenlijk een vierkwartsmaat zou moeten zijn en leek het alsof er een spier rond het hart steeds versnel samentrok. Normaal gesproken denk je misschien dat het in een dagje wel over zal gaan en probeer je toch wat te slapen, maar we zitten niet in een normale situatie, maar in Indonesie waarbij we bloot gesteld worden aan allerlei mogelijke ziektes en oorzaken, zoals malaria (het heerst volgens een medereiziger, want hij had al twee mensen ontmoet in de afgelopen twee dagen die het maar ternauwernood hadden overleefd). We besloten dus het slapen nog maar even uit te stellen en is Maus hulp in gaan winnen bij het guesthouse om erachter te komen waar een dokter op dit nachtelijk uur te vinden was (het was inmiddels middernacht geweest). Op deze moeilijke vraag ('waar is een dokter te vinden in Senggigi') moest de jongen even nadenken en begon toen maar zijn baas te bellen. Eerst belde hij een nummer wat afgesloten was, vervolgens belde hij een nummer van een telefoon die bij hem in de kamer lag, de derde keer was hij verkeerd verbonden en uiteindelijk de vierde poging had hij zijn baas te pakken. Zijn baas wist dat er in de nabijgelegen beach resort 24 uur per dag een dokter beschikbaar was en met deze informatie keerde Maurits terug naar de nog steeds kloppende Sebas. Toen we ons aan het klaarmaken waren om naar de dokter te gaan, kwam de jongen van het guesthouse naar onze kamer gelopen en stelde voor dat wij zijn motorbike konden lenen, om op die manier niet het stuk te hoeven lopen. Bij beide schoot het doemscenario van Laos weer boven en een apart kloppend hart vonden we genoeg, dus besloten we zijn aanbod maar af te slaan en te gaan lopen naar het resort. Aangekomen bij het resort werden we door de portier de kant van de kliniek opgestuurd. Het had niet veel weg van een kliniek, maar meer van een laad en loscentrum voor vrachtwagens. Nadat een beveiliger met ons meeliep naar de deur waar de kliniek moest zijn, werd de assistent uit zijn slaap gerukt en met de slaap nog in zijn ogen liet hij ons binnen. We waren even bang dat hij de dokter was, gezien het feit dat hij niet veel ouder was dan ons en gekleed was in een sweater met capuchon en een afgesleten spijkerbroek, maar al snel begrepen we dat hij niet de dokter was, maar de assistent. De dokter moest nog uit bed gebeld worden, maar we mochten alvast plaatsnemen in de behandelkamer (wat meer leek op de chauffeurskantine van de televisieserie 'toen was geluk nog heel gewoon'). Gelukkig kwam al na vijf minuten de dokter binnenlopen. Deze dokter bleek ook niet veel ouder dan ons en het viel hem ook niet mee om uit zijn bed te komen gezien zijn ogen nog de hele tijd halfdicht waren. Hij vroeg meteen wat hij voor ons kon doen en na het verhaal te hebben uitgelegd pakte hij zijn luisterdingetje en drukte deze op Sebas zijn borst. Toen hij bedenkelijk begon te kijken, vreesde Sebas niet veel goeds, maar gelukkig kwam het niet door het afwijkende ritme, maar meer door het feit dat hij niets hoorde, wat bleek hij had door de slaap in zijn ogen de verkeerde kant van het luisterdingetje gebruikt. Nadat hij zijn fout had hersteld en het ritme had gevonden en zowel het hart als de longen had beluisterd, mocht Sebas weer gaan zitten en ging hij verder met het onderzoek. Nadat hij even had nagedacht zei hij met luide stem, terwijl hij met zijn hand op de tafel sloeg 'zeg nou eens eerlijk tegen me, je moet echt heel eerlijk zijn... heb je de komende twee nachten goed geslapen? Vertel het me nou eens eerlijk'. Verdwaasd zaten we naar de dokter te kijken, verstaan wij het nu niet goed of zegt hij het verkeerd? Hij bedoelde uiteraard de afgelopen twee nachten en herstelde zijn vraag. We hadden eerder teveel dan te weinig geslapen, daar kon het dus echt niet aan liggen. Ook hadden we niet stiekem gesnoept van de gelukkige paddestoelen op de Gilli's, het enige wat we hadden ingenomen was de gebruikelijke hoeveelheid bier, maar daar zijn we toch wel aan gewend na vijf maanden reizen en de dag ervoor de gebruikelijke wekelijkse malariapil, maar die slikken we ook al een week of 20. Omdat de dokter niets van een oorzaak in hetgeen we hem vertelden kon ontdekken, sloeg hij weer met zijn hand op de tafel en drukte Sebas op zijn hart dat hij angstig en bang was: 'je moet ergens spanning voor hebben', zei hij, 'ga je de komende dagen niet iets spannends doen?' Omdat we juist de komende dagen weinig gepland hadden, behalve een autoritje en een cruise, leek het ons ook niet vrij reeel, maar de dokter bleef erbij dat Sebas ergens bang voor was en schreef hem direct spierverslappers in de vorm van Diasepam (ofzoiets) voor om te kunnen ontspannen. Hierna begon hij sebas zijn bloeddruk maar eens op te meten en kwam tot de ontdekking dat de bloeddruk 90 over 60, dus aan de lage kant was en vroeg of we wel gezond en gevarieerd eten. Gezond en gevarieerd eten in Azie is niet zo makkelijk als dat het lijkt, gezien de voornaamste maaltijd bestaat uit rijst en ook al bestel je iets van groente, meer dan kleine stukjes wortel, boontjes en kool kun je er niet in ontdekken. Uiteraard eten we veel fruit, maar dat had volgens de dokter niet voldoende waarde als verse groente, rood vlees en eieren. De dokter besloot dat hij nog niet voldoende geld verdient had en ook maar een paar vitaminepillen voor te schrijven. Nadat de rekening was gepresenteerd en voldaan liepen we terug naar ons guesthouse en konden we om half twee eindelijk ontspannen en de dokter vergeten. Maus die de dokter met zijn vijf jaar studie niet helemaal vertrouwde heeft Marjolijn voor de zekerheid toch nog maar even gebeld hoe zij dacht over de voorgeschreven spierverslapper en de lage bloeddruk. Nadat we gerust waren gesteld konden we eindelijk de slaap vatten.

De volgende morgen ging de wekker alweer om kwart voor zeven, moesten we in alle haast een ontbijt naar binnen werken in het guesthouse om om acht uur aan de weg te staan waar we hadden afgesproken met onze chauffeur. Om acht uur was onze chauffeur en de beste auto van Lombok nog nergens te bekennen, want het is en blijft Indonesie, dus besloten we nog maar wat langer te wachten. Ons wachten werd beloond toen om half negen een auto de weg op kwam rijden. Het bleek niet onze chauffeur en evenmin de beloofde beste auto van Lombok te zijn, maar de beste man had wel ons bonnetje in zijn hand en was klaar om ons de hele dag mee te nemen op landcruise door Lombok. Op de vraag wat er met de chauffeur en de beste auto van Lombok was gebeurd zei de chauffeur dat ze kapot waren.

De rit leidde ons eerst naar de oudste Hindoeistische tempel van Lombok, Lingsar genaamd waar we een rondleiding kregen en ons van alles werd verteld over de tempel en zijn gebruiken. Naast het hindoeisme bood de tempel ook nog onderdak aan vier andere geloven, waaronder de Islam, boedhisme, het Christendom en een of ander orthodox geloof. Op zich was de tempel niet heel interessant, maar het leverde ons nog wel een aantal mooie plaatjes op voor in het fotoboek.

Toen we weer in de auto stapten vervolgden we onze weg door het drukke verkeer van Lombok naar een afslag richting de jungle. Hier veranderde de drukke weg in een rustige weg met stijle hellingen, diepe afdalingen en veel bochten. De omgeving was mooi en erg groen met hier en daar veel rijstvelden. We maakten een stop op een hoog gelegen viewpoint waar we naast de grote hoeveelheid lokale toeristen konden genieten van de zoals de chauffeur het noemde 'de natuurlijke airco', het was namelijk maar 20 graden, waardoor de locals met dikke jassen en mutsen rondliepen. We vervolgden onze weg naar de grootste en bekendste waterval van Lombok. Vanaf de parkeerplaats moesten we nog een kwartier lopen naar de waterval en konden daar wederom met de vele lokale toeristen genieten van dit natuurverschijnsel. Aziaten blijven gekke mensen, zo springen ze met kleren en al in de waterval.

Toen het begon te regenen probeerden ze met man en macht droog te blijven door wat kartonnetjes en handdoeken boven hun hoofd te houden (terwijl ze al nat waren van de waterval). Nadat de bui was gestopt liepen we terug naar boven en vonden we een plekje om te lunchen. Na de lunch stapten we opnieuw de auto in en reden we langs de noordkust van Lombok terug naar Senggigi. Onderweg stopten we nog bij mooie uitkijkpunten waarvandaan we de drie Gilli eilanden konden zien liggen.

Aan het einde van de middag waren we terug van de landcruise en hebben we het gebruikelijke ritueel van eten en drinken hervat.

De volgende morgen stonden we om zeven uur op en na alle spullen weer te hebben ingepakt en een ontbijtje te hebben genuttigd in het guesthouse vertrokken we richting het kantoor van het tourbureau van de cruise. Toen alle passagiers waren gearriveerd stapten we in de bus en begonnen we aan de rit naar de andere kant van het eiland. Onderweg stopten we nog bij een shoppingmall om de laatste benodigdheden te kopen en tot onze verrassing bevond zich daar ons favoriete restaurant. Ondanks onze drang hebben we er ons toch van weten te weerhouden een heerlijke vette Big Mac naar binnen te werken en besloten we alleen maar wat te drinken te halen. Na de shoppingmall gingen we naar een pottenbakkersdorp waar we uitleg zouden krijgen over de specifieke manier waarop ze hier potten bakken. Indonesie zou Indonesie niet zijn als het water niet met bakken uit de hemel zou vallen, dus ook nu stonden de kranen open.

Dit zorgde ervoor dat we geen uitleg konden krijgen over het productie proces en moesten we het doen met wat stoffige potten in de donkere hal. Toen iedereen zijn eigen water ook weer geloosd had en plaats had genomen in de bus reden we naar de scheepswerf van de touroperator waar we wat uitleg kregen over de wijze waarop ze de schepen bouwen en welke projecten gesponsord worden met het geld dat wij betalen voor de cruise. Hierna stapten we weer in de bus om vijf minuten later uit te stappen in de haven van Labuan Lombok waar onze boot lag te wachten. De eerste aanblik van de boot was er niet een van een cruiseboot, maar meer een vergane vissersboot en we zagen ons al zeker niet drie dagen lang met 28 personen aan boord varen op volle zee.

We hadden het er maar mee te doen en toen iedereen in de restaurant annex slaapkamer was gearriveerd en alle bemanningsleden waren voorgesteld werden we naar onze cabin (hut) gebracht. Wij moesten onze cabin delen met een goedbebuikte Amerikaans/Balinese man die naar achteraf bleek wel van een biertje houdt. Het waren echter maar twee bedden, een eenpersoonsbed en een 1,25 persoons bed (mag nog geen eens een twijfelaar genoemd worden). Omdat de Amerikaan alleen was en teveel buik had om naast een van ons op het 1,25 persoonsbed te slapen, werden wij gedwongen wederom het bed te delen.

Nadat iedereen was geinstalleerd vertrok de boot richting onze eerste bestemming, namelijk het Perama resort island, een klein eilandje voor de kust van Lombok die de touroperator zich had toegeeigend. Bij dit eiland konden we snorkelen, wat relaxen op het strand of een potje volleybal spelen. Omdat Sebas sinds kort hartpatient is en Maus hem geen minuut alleen wil laten, besloten we het volleyballen over te slaan en ons volledig op het snorkelen en relaxen op het strand te storten. Nadat we van een mooie zonsondergang hadden genoten werden we bij elkaar geroepen voor de aanvang van het diner. In een kringetje rond het kampvuur aten we ons bordje leeg en terwijl de maiskolven op het vuur lagen te poffen, kwam de gitaar te voorschijn en zongen we liedjes.

Om negen uur was het tijd om afscheid te nemen van de ruimte om ons heen en moesten we het mooie eiland inruilen voor de krappe cruiseboot. Na nog wat nagepraat te hebben op het dek besloten we om een uur of half elf onze matras maar eens op te zoeken en de slaap te proberen te vatten. Ondanks dat het bed niet heel ruim was, sliep het lekker, alleen omdat de rondbuikige Amerikaanse Balinees zoveel bier op had moest hij zeker drie keer snachts naar het toilet, waardoor hij bijna op Sebas moest staan om zijn bed uit te komen.

De volgende ochtend ging om zes uur de natuurlijke wekker en werden we gewekt door de steeds lichter wordende omgeving. We genoten van een redelijke zonsopkomst om daarna te genieten van een heerlijk ontbijtje. Om half acht kwamen we aan bij Satonda Island, een klein eilandje dat bekend staat om zijn zoutwater krater meer dat volgens zeggen gevuld is met water afkomstig van een Tsunami.

In het meer namen we onze ochtendduik om vervolgens aan de andere kant van het eiland al snorkelend het koraal en de vele vissen te ontdekken. Om een uur of tien gingen we terug naar de boot om koers te zetten richting onze volgende bestemming, namelijk Kilo Beach. Wat volgde was een lange dag varen en veel zonnen op het zonnedek om uiteindelijk om een uur of vijf bij het strand aan te komen.

Hier konden we nog net genieten van wederom een zonsondergang en na een frisse duik, wat erg lekker is na een lange dag in de zon gezeten te hebben, gingen we terug naar de boot voor het diner. Na het diner begon de boot weer te varen om die nacht koers te zetten richting Komodo Island. Om tien uur zochten we onze hut weer eens op om koers te zetten richting dromenland.

De volgende ochtend werden we wederom rond zes uur wakker en waren nog niet op de plaats van bestemming. Na het ontbijt waren we dan eindelijk aangekomen bij Komodo Island, wat de highlight was van onze cruise, namelijk het spotten van de komodo dragons, de grootste levende hagedissoort. De groep werd opgedeeld in twee kleinere groepen en we begonnen elk aan een andere kant van onze trekking op het eiland om zo de kans op Komodo Dragons te vergroten. Van te voren waren we indringend gewaarschuwd voor deze kleine draakjes die alleen maar vlees eten en ook mensen als een lekker hapje zien (gezien de ongelukken in het verleden waarbij sommige mensen zijn opgegeten). Zo moesten vrouwen die ongesteld waren extra op hun hoede zijn, omdat deze dieren al op vijf kilometer afstand vers bloed konden ruiken. Gelukkig is onze menstruatie nog niet begonnen en bleven we ver uit de buurt van de vrouwen in onze groep. Ook mocht je geen rode kleding dragen, omdat dit de beesten deed denken aan vers vlees. Mocht je dan toch aangevallen worden, was de enige tip die de rangers konden geven, neem een foto en ren al zigzaggend weg (iets wat onmogelijk is op dit eiland). Met deze instructies in ons hoofd geprent begonnen we aan de wandeling over het eiland die twee uur zou duren.

Na een uur gelopen te hebben en behalve een kaketoe nog geen draak te hebben gezien gaven we de hoop al een beetje op en kwamen we de andere groep tegen. De andere groep had meer geluk gehad en wel een draak gezien. Met nieuwe hoop konden we aan de tweede helft van de wandeling gaan beginnen. Angsvallig om ons heenkijkend genoten we van het mooie uitzicht, maar nog steeds niet van de draken. Toen we bijna terug waren zei de ranger dat hij een draak had gezien, iets wat niet zo heel erg moeilijk was gezien er een grote groep mensen om het beest heen stonden om foto's te maken.

Ook al was het dier echt, het leek wel alsof hij per ongeluk expres daar neergezet was en onderging het fotovuur van de vele toeristen. Op nog geen twee meter afstand schoten we onze kaartjes vol, waarna we weer verder gingen met onze wandeling. De gids wist er nog wel een paar te vinden en terug gekomen in het basiskamp hadden ze blijkbaar drie komodo's bereid gevonden wat van hun kostbare tijd op te offeren om te poseren voor toeristen. Terwijl de gids geholpen moest worden om de eerste draak te vinden stonden wij allang foto's te maken van het beest. De beesten zien er niet heel gevaarlijk uit, maar als je hun grote en scherpe klauwen ziet snap je dat ze best flink kunnen uithalen.

Het grootste gevaar zit echter in het speeksel wat vergeven is van bacterien en infectie ziektes. Uiteraard waren we goed voorgelicht door het vaccinatiecentrum en hadden we plichtsgetrouw onze Rabies (hondsdolheid)vaccinaties toegediend gekregen, ons kon dus niets gebeuren! Na draak nummer twee volgde al snel nummer drie en ook nummer vier bleef niet lang uit, namelijk een kleine babydraak die hopeloos op zoek was naar zijn moeder, maar achterna gezeten werd door grote telelenzen met burstfuncties waar je u tegen zegt.

Het beest moet zeker tienduizend keer geschoten zijn toen hij uiteindelijk wist te ontkomen. De gids had nog een andere verrassing in petto, namelijk de zeer giftige green viper (slang). Ook hier werden weer volop foto's van gemaakt en nadat echt de kaartjes vol waren liepen we terug naar de boot. Wat volgde was een kort boottochtje naar Red Beach, een strand vlakbij Komodo Island waar we wederom volop konden snorkelen in het mooiste rif dat we tot nu toe gezien hadden. Tijdens het snorkelen zagen we roggen, hoogstwaarschijnlijk een haai die zich verstopt had onder het tafelkoraal (ja we hebben zeker wat onthouden van onze advanced course), een zee slang en veel grote vissen. Na anderhalf uur was het tijd om terug te gaan naar de boot en koers te gaan zetten richting Labuan Bajo (Flores), onze eindbestemming van de cruise. De boottocht duurde nog zo'n drie uur en om een uur of vier kwamen we aan in regenachtig Flores. Als je twee dagen van volle zon hebt genoten en eindelijk een beetje bruin bent geworden valt het vies tegen om in de regen naar je accomodatie te zoeken. Toch zat er iets van haast achter, omdat 8 andere koppels eveneens naar een accommodatie moesten zoeken en er maar een goedkoop guesthouse in het stadje aanwezig is. Wat volgde was een a la Peking Expres achtig tafareel van rennende mensen die zo snel mogelijk ergens wilden komen om de amulet, in dit geval een goedkope kamer, te bemachtigen. Hoe hij het heeft gedaan weten we niet, maar de dik bebuikte Amikaanse Balinees was ons toch voor. Desondanks waren wij de gelukkige tweede en zelfs alle andere koppels konden nog een goedkope kamer bemachtigen in het guesthouse. Niet alle mensen van de cruise hadden Flores als eindpunt, sommige genoten nog twee dagen langer van de boot en voeren terug naar Lombok. Ook kwamen er weer nieuwe mensen aan boord die de lege plaatsen van ons en onze medevertrekkers innamen. Om goed afscheid te nemen werd er savonds nog een vaarwel en welkomstfeestje gegeven en aten we met z'n allen nogmaals op de boot. Na het diner werd de muziek voluit gezet en genoten met name de bemanningsleden en een aantal gekke medepassagiers al dansend van de muziek. Wij keken onder het genot van een biertje lachend toe en om half elf besloten we dat het genoeg was geweest en vroegen de kapitein ons terug te brengen naar wal om ons bedje op te zoeken. Toen we aan de cruise begonnen hadden we twijfels over het feit dat we wel de juiste keuze hadden gemaakt en of dit wel ons ding zou zijn. Niets bleek minder waar te zijn. Het was een leuke ervaring en we vonden het zelfs jammer dat hij nu al afgelopen was, we hadden graag nog een dagje langer meegevaren, maar ze gingen de verkeerde kant op.

De volgende dag sliepen we uit en konden we nog net genieten van ons inbegrepen ontbijtbroodje met mierenjam. We willen in Flores misschien nog een keer gaan duiken en besloten de duikwinkels af te gaan om te kijken of het duiken hier veel verschild van wat we al gezien hebben op de Gilli's en eerdere duiken. Ook moeten we inmiddels een beetje aan het geld gaan denken, zodat we niet de laatste weken van onze reis moeten teren op een te krap budget. Na vier duikwinkels te hebben gehad was de stand dat het duiken in Flores supermooi moet zijn en je meer te zien moet krijgen van de wondere onderwaterwereld dan bij de Gilli's. De duiken hier worden uitgevoerd bij het Komodo National Park, wat wel als nadeel heeft dat je naast je gewone duikkosten ook geld moet betalen om het park in te mogen. We besloten een rondje te lopen door de stad om eens goed na te denken over of we het wel zouden doen. Al snel werden we aangesproken door een overenthousiaste man die een heel verhaal begon over hun leider die de overwinning had behaald in de verkiezingen en dat we mee moesten komen naar het grote feest dat ter ere van de overwinning gehouden zou worden. Ze zouden wel tien koeien slachten en dat moesten we echt zien. Ook al houden we van een hamburgertje, om nou tien koeien te laten doodbloeien voor een foto gaat ons toch echt te ver en toen we net op het punt stonden om de man af te wimpelen rende hij al schreeuwend naar de overkant van de straat en kwam een hele optocht van luid toeterende en schreeuwende brommerrijders, gevolgd door een kollone auto's en vrachtwagens de straat doorrijden. Ze riepen allemaal de naam van hun leider en waren onderweg naar het overwinningsfeest.

Al met al was het een beetje een vreemd tafareel. Nadat de kolonne uit het zicht was verdwenen hadden we weer de tijd om nuchter na te denken en uiteindelijk hakten we de knoop door en trokken we wat miljoenen uit de muur om voor de daaropvolgende dag twee duiken te boeken. De duikschool attendeerde ons erop dat omdat we al in het Komodo National Park waren geweest we een ticket konden ophalen bij de touroperator van de cruise zodat we niet opnieuw de entrancefee hoefden te betalen, gezien het ticket drie dagen geldig is. Gelukkig kregen we direct het ticket, zodat we niet opnieuw hoefden te betalen. De rest van de middag hebben we gebruikt om dit verhaal te schrijven, wat maar goed is ook gezien de grote hoeveelheid hoosbuien die Flores teisteren. De straten zijn veranderd in rivieren en zelfs onder de daken zit je zelfs niet helemaal droog.

's Avonds vonden we alweer snel ons bed om de volgende ochtend vroeg wakker te worden.

Acht uur meldden we ons bij de duikschool en toen iedereen was gearriveerd liepen we met zeven toeristen en drie instructeurs richting de boot. De boottocht naar onze eerste divespot duurde ongeveer twee uur en heette Manta Point en ligt in het Komodo National Park. De plek is uitermate geschikt om Manta Rays te zien, het grootste roggensoort ter wereld! Toen we nog op de boot zaten kregen we alvast een voorproefje van wat we beneden zouden gaan zien, want om de zoveel minuten gleed er een donkere schaduw door het water. Nadat we gebriefd waren en onze duikuitrusting hadden aangetrokken was het moment daar om het water te betreden. Meteen bij het begin van de duik had Maus problemen met zijn beademingsapparaat, waardoor hij genoodzaakt was zijn reserve automaat te gebruiken, maar ook deze ademde niet normaal. Gelukkig kon hij de duik wel voortzetten, hij moest alleen door het snelle ademen het water vroegtijdig al verlaten. Tijdens de duik maakten we kennis met een andere eigenschap van Komodo Island, namelijk de sterke stromingen die het eiland omringen. De stromingen worden veroorzaakt door het samenkomen van meerdere oceanen en zeeen en kan gevaarlijke situaties opleveren. Gelukkig bleven wij bespaard en behalve wat moeite om de juiste richting op te komen heeft de stroming bij ons niets veroorzaakt. Tijdens de duik zagen we onder andere schildpadden, allerlei grote varianten vis, zoals de Napoleon Wrass, de Bumphead Parrotfish en zelfs opnieuw een glimp van een haai en het hoogtepunt van de duik uiteraard waren de Manta Rays die ons voorbij vlogen.

Na een uur was iedereen door zijn lucht heen en vonden we onze plek terug naar de boot. Tijdens onze gebruikelijke verplichte pauze tussen twee duiks in voeren we naar een andere duikspot genaamd Batu Bolong. Dit was een klein eilandje dat bekend stond om zijn zeer sterke stroming en veel draaikolken, maar onder de juiste begeleiding kan hier ook redelijk veilig gedoken worden. De duik vond plaats langs een muur van koraal en bracht ons op grotere diepte dan de eerste duik, op zo'n 30 meter. Opnieuw zagen we schildpadden, haaien en grote vissen voorbij zwemmen en daarnaast nam het koraal ook mooie vormen aan. Voorafgaande aan de duik werden we gewaarschuwd voor de zogenaamde tornado's. Dit zijn voorbij komende draaikolken van water die je de diepte in sleuren als je niet dicht genoeg langs het rif blijft zwemmen. Gelukkig zijn de tornado's aan ons voorbij gegaan en konden we de voor ons toch wel de mooiste duikspot tot nu toe weer veilig verlaten.

Niet alle toeristen hadden deze tweede duik gemaakt, waardoor we de mogelijkheid hadden een derde duik te maken op een andere locatie. Toch besloten we deze aan ons voorbij te laten gaan en de duiktijd van de andere toeristen te gebruiken om al snorkelend het rif te verkennen. Dit keer geen sterke stromingen en tornado's, maar zoals de instructeur het omschreef, een zwembadduik. Na deze duik zetten we koers terug naar Labuan Bajo waar we rond een uur of zes terugkwamen. Inmiddels hebben we 21 duiken gedaan in Azie en zijn bang dat duiken op Bali minder goed zullen zijn als de duiken die we tot nu toe hebben gedaan, dus misschien zijn dit wel onze laatste duiken van de reis geweest. Na een snel diner hebben we de avond besteed aan het uploaden van dit verhaal en de bijbehorende foto's. Tevens hebben we nog een aantal foto's toegevoegd die zijn genomen met de camera van de duikinstructeur. Hij heeft ook een filmpje gemaakt van voorbij vliegende Manta Rays, maar vanwege de enorm snelle uploadsnelheid is het niet mogelijk deze op Flores online te zetten en zullen jullie nog even moeten wachten op de voorbijglijdende gevaartes.

Na ons verblijf in Labuan Bajo vertrekken we naar Ruteng, een stadje zo'n 140 kilometer van Labuan Bajo, maar een rit van 4 uur. De wegen zijn hier niet zoals we het gewend zijn in Nederland, dus dit kan nog voor een hoop avontuur zorgen. Na Ruteng vertrekken we de volgende dag door naar Bajawa om daar hopelijk met gids een bezoek te brengen aan de tradionele dorpen in de omgeving. Vervolgens reizen we door naar Boawae om daar te genieten van de mooie ligging om daarna door te reizen naar Ende, de hoofdstad van Flores. Na twee dagen Ende gaan we naar Moni, een stadje aan de voet van de Kelimutu vulkaan om daar een blik te werpen op de drie aanwezige kratermeren die elk hun eigen kleur hebben en om de zoveel jaar van kleur veranderen. Vervolgens reizen we terug naar Ende om daar het vliegtuig te pakken naar Denpassar om onze laatste twee weken het voetbal te gaan volgen en bruin te bakken op Bali.

Sebas is herstellende van zijn schrik en heeft sinds die avond geen last meer gehad van zijn hart. Zelf denken we dat het of een vitaminetekort is geweest of een bijverschijnsel van de malariatabletten. De tijd zal het leren, maar vooralsnog geen reden tot paniek!

Maus maakt het helemaal goed. Zijn kleurtje is weer helemaal op orde door de afgelopen dagen cruisen. Hij mist Marjolijn nog steeds, maar ziet de tijd dichterbij komen dat hij haar weer zal zien.

Groetjes Sebas en Maus