Lief dagboek,

Het memorabele moment is daar, over een paar uur zullen we op het vliegtuig stappen naar... SRI LANKA, echter zullen we hier niet lang blijven en na ruim een uur kiezen we opnieuw het luchtruim en gaan we nog wat zand happen in Dubai om na 2,5 uur naar het noordelijkste puntje van onze reis te vertrekken, Schiphol. Dit is daadwerkelijk het laatste echte reisverhaal dat we met jullie delen. We willen jullie nogmaals bedanken voor alle lieve berichtjes die ons elke keer weer opnieuw goed hebben gedaan en waarbij we soms met een glimlach op ons gezicht achter de computer zaten te glunderen van alle aandacht (en van de creativiteit van sommige mensen).

Het laatste verhaal sloten we af met het verblijf in Sanur en dit verhaal beginnen we ook in Sanur waar we nog zeven dagen te besteden hebben. We zullen de dagen niet uitgebreid behandelen, omdat de meeste daarvan op soortgelijke wijze zijn besteed. We begonnen de dag meestal tussen elf en twaalf door het opendoen van onze ogen, een koude douche te nemen en een restaurantje op te zoeken om het ontbijt naar binnen te werken wat meestal niet anders was dan tosti's en friet, omdat de meeste restaurants al waren overgegaan op de lunchkaart. Net na het middaguur spreiden we onze sarongs op het strand, namen een verfrissende duik in de zee (althans van het beetje water dat er nog van over was, het zeepeil in Sanur is 's middags aan de lage kant, waardoor je moeite moet doen om nat te worden). Na deze duik lieten we ons opdrogen door de brandende zon in de hoop alsmaar bruiner te worden, waarna we vervolgens onze boeken erbij pakten en de middag al lezend doorbrachten. Meestal rond half vier zochten we opnieuw een restaurantje op voor een verlate lunch om daarna nog even door te bakken in de al ondergaande zon. Tegen het eind van de middag, wanneer alle Indonesiers klaar zijn van hun werk en de kinderen uit school hebben gehaald, is het strand zo druk dat wij het maar voor gezien houden en ons terugbegeven naar ons guesthouse om wat op te frissen, te aftersunnen en te relaxen. Zo rond zeven uur/half acht, zochten we een restaurantje op voor het diner en keken we regelmatig naar de eerste WK wedstrijd van die dag die hier om half acht begint. Na de eerste wedstrijd en het leegeten van ons bord zetten we meestal koers richting Barb's, het Australische stamcafe waar we kind aan huis zijn en elke keer wederom worden begroet door Barb en het personeel en waarbij we nooit hoeven te zeggen wat we willen, omdat het koude biertje al voor ons werd neergezet. Tijdens de dagelijkse bierconsumptie keken we naar de tweede WK wedstrijd van die dag die meestal na twaalven was afgelopen. Wat ons aantrekt aan Barb is niet Barb's mooie dikke bierbuik of zongebruinde huid en zelfs niet de koude biertjes, maar is de loterij die bij elke WK wedstrijd op professionele wijze plaatsvind. Op handgeschreven briefjes moet iedereen zijn naam noteren en in een in elkaar geplakte lege chipsdoos doen (je weet wel, van die surprises van vijf december) van het land van je voorkeur. In ons geval deden we ieder een briefje in een andere doos om als echte Nederlanders het geluk te beinvloeden en veel kans te maken op de fantastische prijzen. Na iedere wedstrijd haalt Barb of een van de andere stamgasten een briefje uit de doos van het winnende land en leest ze de naam voor die op het briefje genoteerd staat. Meerdere malen hebben wij onze naam horen omroepen (Maurits is er inmiddels in Azie achtergekomen dat hij geen internationale naam heeft en heeft al veel versies horen noemen en meestal als er moeilijk gekeken wordt naar het briefje, stak hij zijn hand maar weer op) en onze prijzenkast is dan ook flink gespekt sinds onze eerste dag in Sanur. Zo zijn we al beloond met gratis internet, korting op raften, korting op een boot naar de Gilli's en een gratis dagje motorbike huren en waarschijnlijk nog een aantal prijzen die we niet hebben geincasseerd omdat onze ogen het einde van de tweede helft niet haalden. Na onze avondbesteding met Barb liepen we terug naar het hotel en vonden we tussen half een en een uur ons bed.

Niet elke dag was zo standaard als dat we hierboven beschreven. Zo hebben we een middag shoppend doorgebracht in Sanur, maar vanwege het kleine aanbod (lag niet aan het aantal winkels, maar puur aan het feit dat iedere winkel precies hetzelfde had en er precies hetzelfde uitzag) waren we hier al snel op uitgekeken. We besloten de avond daarop dan ook maar iets eerder van het strand te vertrekken en ons per taxi te laten vervoeren naar Kuta, het shopping walhalla van Bali. Buiten dit shopavontuur om hadden we ons nog iets heel belangrijks voorgenomen, namelijk de laatste dag van de eigenlijke reis te genieten van een heerlijke literbak ijs per persoon en die al kijkend naar de zonsondergang met onze uit het vliegtuig van de heenreis gejatte lepels te verorberen. Het ijs smaakte heerlijk, maar we waren wel genoodzaakt even te gaan liggen om de zware maaltijd te laten zakken (en daarmee ook de misselijkheid).

Afgelopen woensdag was het na tien dagen alweer zover en moesten we onze tassen pakken en verkassen naar onze allerlaatste bestemming van de reis, voor de rentree in Singapore. Even na elven zaten we in een taxi onderweg naar het vliegveld en na vele security checks en lang wachten bij de douane stegen we even na tweeen op vanaf het vliegveld van Bali en bracht het vliegtuig ons in 2,5 uur naar Singapore. In Singapore kregen we weer net zoveel controles als op Bali en werd onze tas zelfs meerdere malen over de lopende band gehaald, omdat er volgens de douanier toch echt een klein mes in moest zitten. Wij ontkenden stellig en uiteindelijk liet hij ons met archusogen naar buiten lopen het steriele Singapore in. In het vliegtuig hadden we bedacht dat we goed wilden slapen in Singapore en niet zoals de vorige keer onze kamer te delen met 28 andere mensen (alhoewel het uitzicht 's ochtends fantastisch was) en liepen naar de hotelinformatiebali met de vraag of ze ons konden helpen aan een goed hotel, midden in het centrum voor een goede prijs. De vrouw achter de bali begon direct moeilijk te kijken en zei dat bijna alle hotels in Singapore vol zaten en de schaarse selectie kamers die nog vrij was kostte toch minimaal 350 dollar. We wilden wel een goede kamer, maar 350 dollar is na bijna zeven maanden reizen onmogelijk op de receptiebali te leggen. Toen we net op het punt stonden om weg te lopen, kwam haar collega met een ander alternatief aanlopen, namelijk een hotel met alles d'r op en d'r aan voor maar 60 dollar per nacht, welliswaar met als enige minpuntje dat het niet in het centrum gevestigd was, maar in het Red Light District, ofwel de rosse buurt van Singapore. Alhoewel een bezoek aan deze buurt ook nog op ons lijstje stond, begon ons geweten aan ons te knagen en we wisten dat we binnen een paar dagen weer in Nederland zouden zijn en dat het beeld van de schaars geklede dames toch wel twee weken op ons netvlies gebrand zou staan. De receptioniste bleef zoeken naar alternatieven en vond uiteindelijk een duurdere, maar in het centrum gelegen optie die we maar besloten te gaan bekijken. Zo gezegd zo gedaan, in de drukke avondspits vonden we onze weg met de backpacks op de rug en als staand in de metro en met drie keer overstappen kwamen we aan op het metrostation midden in het koloniale district. Met de op het vliegveld meegenomen kaart van Singapore probeerden we ons te orienteren welke uitgang we moesten nemen, maar al na een paar tellen kwam een vriendelijke blanke man aanlopen die ons vroeg of hij ons kon helpen. Verschrikt en geirriteerd keken we naast ons en nadat we de woorden 'no thank you, go away' wilden uitspreken, bedachten we ons dat we ons niet meer in Azie bevonden, maar in Azie light, waar de mensen geen geld willen voor advies en je daadwerkelijk proberen te helpen. Met de aanwijzingen van de vriendelijke man vonden we in no time het hotel en omdat we allebei geen zin hadden om verder te zoeken besloten we maar direct in te checken. Bij de kamer aangekomen bleek ons voorgevoel juist te zijn en wat ze een kamer noemden was eigenlijk niet meer dan een hok met twee stapelbedden en een airco waar je 80 dollar voor betaald per nacht. Toch besloten we het maar te doen en zetten we onze tassen neer. Na wat uitgepuft te hebben besloten we per voet de wijk te gaan verkennen en al snel liepen we langs de Singapore river en de vele restaurantjes die hieraan gevestigd zijn. Opnieuw viel ons op dat Singapore een selectie van de meeste bizarre gebouwen heeft en erg van lichtshows houden, aangezien een groot aantal gebouwen lasers op hun dak hebben staan. We besloten te dineren bij ons favoriete restaurant en de rest van de avond hebben we doorgebracht op een terrasje aan de rivier waar we al kijkend naar de voetbal onze dollars uitgaven. Even na twaalven vonden we ons bed totdat de daaropvolgende morgen de wekker ging.

Om negen uur stonden we op en na een snel ontbijt in het hotel pakten we de metro naar de plek vanwaarvandaan een kabelbaan loopt naar Sentosa eiland, het preteiland van Singapore. Toen we daar aankwamen bleek de kabelbaan in onderhoud te zijn en zat er niets anders op de bus te nemen naar onze bestemming. Na een kort ritje kwamen we aan in Sentosa en besloten we als eerste attractie de 140 meter hoge Tiger tower (uitzichttoren) te gaan bezoeken. Bij de toren aangekomen vonden we een bordje dat de toren tijdelijk buiten gebruik was en pas half juli weer open zou zijn voor bezoekers. Nadat we deze teleurstelling hadden verwerkt besloten we ons geluk te gaan zoeken in het nabijgelegen 4D theater, waar we naar een 4 dimensionale Bversie van Pirates of the Carebeen keken. De film duurde maar kort, maar was wel een grappige ervaring, want aan de hand van je 3D bril die je ophebt tijdens de film zie je alle filmonderdelen levensecht voor je. Naast dit 3D effect is de zaal en de bank waarop je zit ook nog eens uitgerust met allerlei effectie, waardoor elementen als water, wind en licht zorgen voor het 4D effect. Nna de film wilden we een bezoek brengen aan de Universal Studios, welke een klein attractiepark vormt, compleet met achtbanen en anderssoortig vermaak. We besloten per monorail ons te laten vervoeren en bij de studios aangekomen kwam ons de mededeling ter ogen dat er helaas geen kaartjes meer te krijgen waren voor vandaag omdat alle beschikbare kaarten al waren uitgegeven. Opnieuw een teleurstelling, dan maar op naar de volgende attractie, namelijk het Merlionbeeld waarin een film wordt vertoont over het ontstaan van de Merlion, het beeldmerk van Singapore. Tevens kun je per lift naar boven en vanaf de kop van de Merlion heb je een mooi uitzicht over het park en een deel van de haven van Singapore. Onze volgende bestemming was de vlindertuin en de daarbij behorende insectententoonstelling. Na regelmatig over onze schouder te hebben gekeken of er toch echt niet een spin of krekel op onze rug was gekropen lieten we ons per skilift vervoeren naar het strand van Sentosa eiland om daar naast een lunch wat tijd door te brengen van een deel van dit verhaal. Na het schrijven van het verhaal zijn we terug gegaan naar het hotel om daar wat te relaxen, de tas opnieuw in te pakken voor de terugreis en tijd te doden, omdat we zo laat mogelijk wilden eten. Rond een uur of tien besloten we dan toch maar onze maag te gaan vullen en keken we tegelijkertijd naar de eerste WK wedstrijden. Toen die om twaalf uur waren afgelopen besloten we maar een rondje te gaan lopen door het mooi verlichte Singapore. We hadden nog een lange nacht voor de boeg, het Nederlands elftal zou namelijk pas half drie 's nachts tegen Cameroen moeten spelen. Om een uur zaten wij al met onze oranje shirts klaar in het enige cafe dat nog open was en zou blijven en wachten we geduldig op de aftrap. Gelukkig werd het steeds drukker (er zaten wel vier tafels) en konden we toch nog met wat sfeer de wedstrijd bekijken. Ondanks dat de wedstrijd een beetje tegenviel hebben we de wedstrijd gelukkig wel gewonnen (anders hadden we een boze brief naar de KNVB moeten schrijven aangezien wij onze kostbare nachtrust hadden opgeofferd voor dit hogere doel). Iets voor vijven liepen we terug naar het hotel en nog net voordat het licht werd, kropen we onder de wol om nog geen drie uur later de wekker te horen rinkelen waarna we ons moesten klaarmaken voor het ontbijt en de rest van het dagprogramma. We besloten het vandaag rustig aan te doen, niet alleen vanwege de vermoeidheid, maar ook omdat het ons laatste dagje in Azie was. Na wat shoppingcentra te hebben gezien en onze lunch te hebben gegeten bij het welbekende restaurant besloten we de bioscoop in te duiken voor een filmmarathon. De eerste film die ons ten oge kwam was er niet zomaar een, maar een heuse 3D voorstelling en wel van Toy Story 3. De film viel niet tegen, ondanks dat opvolgende delen vaak van mindere kwaliteit zijn. De volgende film op het programma was net de dag ervoor in premiere gegaan en heette 'Knight and Day', een film met Tom Cruise en Cameron Diaz in de hoofdrol. De film was niet heel spannend, maar door de komische momenten nog wel het kijken waard. Rond half zeven was de tweede film afgelopen en was het tijd om de drukke avondspits in te gaan, terug naar ons hotel. Toen we de tassen hadden opgehaal in het hotel, lieten we ons opnieuw de drukke avondspits inleiden en vertrokken we per metro naar het vliegveld van Singapore om ons klaar te maken voor onze laatste reisdag. Op het vliegveld aangekomen moesten we een tijdje zoeken naar de juiste vertrekhal en toen we die eindelijk gevonden hadden besloten we maar te gaan dineren en de rest van dit verhaal te schrijven en ook nog de bijbehorende foto's uit te zoeken. Over een paar uur zullen we op het vliegtuig stappen onderweg terug naar jullie, terwijl jullie dit verhaal nog kunnen lezen.

Dan nu nog even een vooruitzicht naar de komende week. Morgen hopen we aan te komen op Schiphol en worden we verwelkomd door familie en eventuele vrienden. Helaas voor Maurits kan Marjolijn er hoogstwaarschijnlijk niet bijzijn, een kleine domper dus, maar hij begrijpt haar reden van afwezigheid en hoopt haar zo snel mogelijk te zien! Na zaterdag volgt zondag en na de zondag volgt de maandag enzovoort en hopen we allebei bij te komen van het immense avontuur.

Tot morgen!

Groetjes Sebas en Maus