Lief dagboek,

Wederom bedankt voor het volgen en het reageren op het verhaal en op de foto's! De tijd zit er bijna op dat jullie onze verhalen niet meer kunnen volgen, gezien we vandaag nog maar tien dagen op de klok hebben en onze reis er bijna op zit.

Ons vorige verhaal sloten we af in Maumere, Flores, waar we moe van alle primitieve omstandigheden toe waren aan wat westerse luxe. We hadden nog een dag te vullen, maar omdat Maumere niet veel voorsteld voor toeristen, besloten we deze maar grotendeels op onze hotelkamer door te brengen en ons opnieuw bezig te houden met het opnieuw inpakken van onze tassen, de schone was opvouwen en het inlezen op Bali.

De volgende ochtend gingen we zo vroeg als mogelijk richting het vliegveld om als eerste van onze vlucht in te checken. We waren hierdoor wel genoodzaakt om drie uur op het vliegveld door te brengen, maar met het vooruitzicht naar Bali te vertrekken vonden we dat niet erg. Het vliegveld van Maumere stelt niet veel voor en bestaat uit een security check, wachtruimte en een landings- en opstijgbaan.

Na drie uur wachten kwam dan eindelijk het vliegtuig in zicht en nadat alle passagiers waren uitgestapt, konden wij het vliegtuig betreden. In twee uur tijd vlogen we van bijna het oostelijkste puntje van Flores terug naar Bali, onze laatste bestemming in Indonesie. We wilden eerst een paar dagen in Kuta verblijven om te kijken of dit een geschikte kustplaats was voor onze laatste twee weken, dus vonden we een taxi die ons voor een schappelijke prijs wel wilde brengen. Kuta staat bekend om de vele jonge Australiers die hier hun zomervakantie doorbrengen en we hadden al van vele medereizigers gehoord dat dit niet de ideale bestemming was. Toch wilden we het zelf gaan onderzoeken en zochten na de taxirit een geschikt hotel. Dit viel nog niet mee, gezien het feit dat Kuta bestaat uit een wirwar van kleine steegjes en kleine straten en dat de eerste paar hotels die wij probeerden allemaal vol zaten. Uiteindelijk vonden we een geschikt onderkomen, compleet met zwembad en warm water douche. We hadden een punt op ons verlanglijstje staan en hadden afgesproken dat direct na aankomst in ons hotel te gaan uitvoeren, namelijk een bezoekje afleggen aan de Mc die ons de afgelopen weken heeft moeten missen. Het smaakte voortreffelijk en met een goed gevulde maag liepen we wat door de straten en steegjes van Kuta. Kuta is inderdaad een drukke kustplaats met veel Australische jongeren en surfers die compleet met surfboard en al op de scooter zitten. Toen het donker was zijn we ergens wat gaan eten en drinken en vonden we voor ons doen laat ons bed.

De volgende dag wilden we na het ontbijt opnieuw een punt van ons verlanglijstje afstrepen, namelijk het bezoeken van een kapper wat voor beiden hoognodig was geworden. Gelukkig hoefden we niet heel lang te zoeken en voor we het wisten stond een klein Indonesisch vrouwtje gewapend met schaar en staalborstel ons te ontdoen van overtollige haargroei. De rest van de dag zijn we lopend Kuta doorgegaan, een hele opgave omdat Kuta een lange strook langs de kust is en de temperatuur hoog oploopt. Toch vonden we wat we wilden hebben, kaarten voor de mensen thuis, een nieuwe zwembroek voor Maus (alweer) en het allerbelangrijkste maar liefst vier nieuwe Bintang T-shirts die je als echte toerist in Indonesie moet dragen. 's Avonds hadden we allebei ontzettende zin in Mexicaans eten en omdat je op Bali alle keuzes voor de hand hebt, zochten we het dichtstbijzijnde Mexicaanse restaurant op en aten daar de lang verwachtte chili con carne, nachos, fajitas en enchillada's. Het eten smaakte heerlijk, maar toch besloten we vanwege de drukte in Kuta de volgende dag verder te trekken naar het souvenirdorp Ubud.

De meeste toeristen boeken georganiseerd vervoer, simpelweg omdat het de makkelijkste manier van reizen is op Bali. Maar om wat geld te besparen besloten wij toch met openbaar vervoer te gaan reizen en ook al duurt het wat langer je spaart er wel de helft mee uit. Toen we bij de bemoterminal aankwamen zagen we al een ander stel driftig in overleg met een bemochauffeur. Het stel was voor een korte vakantie op Bali en zochten verwoed naar een grote bus die hun naar Ubud kon brengen. Wij die al heel wat korte vakanties in Azie erop hadden zitten, legden hun uit dat grote bussen hier niet rijden en dat je of een bemo (een klein busje) moet pakken of met georganiseerd vervoer je eindbestemming moet bereiken. Wij vertelden dat we ook naar Ubud gingen en we roken een kans, namelijk wanneer vier mensen naar Ubud willen en je de krachten bundelt kan je met een beetje goede onderhandelingstechnieken een bemochauffeur zo gek krijgen dat hij niet eerst via Denpassar naar je bestemming rijdt en onderweg nog andere mensen oppikt, maar dat hij als een soort privetaxi direct naar jou eindbestemming rijdt. Deze bemochauffeur had hier ook wel oren naar en uiteindelijk stemde hij in met de prijs die wij in ons hoofd hadden. Voor de zoveelste keer liep de reisdag anders dan vooraf verwacht. Nog geen twee uur later, twee uur sneller dan verwacht, kwamen we aan in een buitenwijk (straat) van Ubud waar we direct al opgewacht werden door een guesthouse-eigenaar. Hij wilde ons wel meenemen naar zijn onderkomen en regelde een gratis taxirit daarnaartoe. We besloten maar een kijkje te gaan nemen en daar aangekomen bleek de accommodatie tegen te vallen in verhouding met de prijs die de beste man vroeg. We besloten het dus maar voor gezien te houden en bedankten hem voor de gratis taxirit naar het centrum van de stad. We vonden uiteindelijk een betere accommodatie waar we tussen de offers door naar onze kamer liepen. Direct na aankomst werden we beloond met een gratis kopje thee, beter gezegd een thermosfles met veel kopjes thee en na wat uitgepuft te hebben van deze zware reisdag zetten we koers richting het centrum om daar een restaurantje op te zoeken. Ons geluk kon niet op, we vonden een restaurant in de vorm van een bakery. We besloten maar helemaal uit te pakken en voor het eerst in onze reis sinds de dag van Mr. KoffieDi(c)k dronken we een kopje hete Cappuccino.

Later die middag verkenden we de vele winkeltjes en marktkraampjes van Ubud om te kijken of er nog iets geschikts tussen zat. Die middag besloten we ook dat je niet op Bali geweest kan zijn zonder een Balinese dansvoorstelling te hebben gezien, dus lieten we ons guesthouse twee kaartjes regelen voor de spectaculairste dansvoorstelling tijdens onze reis, namelijk de Kecakdans. Voordat we gingen meeswingen met de Balinese ritmes zochten we een internetcafe op om daar gehoor te geven aan onze audiovisuele behoeftes. Toen Maus eindelijk klaar was met skypen en we richting de dansvoorstelling zouden lopen begon het pijpenstelen te regenen, waardoor we genoodzaakt waren te schuilen voor de grote druppels die de straten deden veranderen in een stromende rivier. Een kwartier voordat de voorstelling zou beginnen was het nog steeds niet opgeklaard, maar besloten we toch richting de tempel te gaan waar de dans wordt opgevoerd en dat bleek een goede keuze, gezien de tribune overdekt was met een groot zijl en we dus droog naar de voorstelling konden kijken. De Kecakdans is een van de bijzonderste Balinese dansen gezien deze dans geen gebruik maakt van de traditionele muziekinstrumenten, zoals de Gamelan, maar een groep van vijftig man een koor vormde en de meest vreemde geluiden produceerde, zoals 'Auauauauauauauauauaua' en 'KtsjikkeKtsjikkeKtsjikke'. Elk geluid afzonderlijk klonk maar vreemd, maar alle geluiden door elkaar klonken inderdaad net als traditionele muziek. Naast het koor bestond de dans uit een gedeelte van het Ramanyana verhaal, wat vergelijkbaar is met het westerse Romeo en Juilliet. We hadden geen hoge verwachtingen van de avond, maar hebben allebei toch anderhalf uur lang geboeid naar de show gekeken, waarin de meest vreemd uitziende figuren het toneel passeerden, zoals de witte kat dat volgens Sebas een aap voorstelde, Gandalf, Piet Piraat en het hijgende hert dat der jacht was ontkomen.

De show werd afgesloten met een heuse vuurdansact waarbij eerst een grote berg kokosnoten in de fik werd gestoken en vervolgens een man met zo'n hema stokpaardje erdoorheen ging springen. Al springend schopte hij de brandende kokosnoten in het rond die letterlijk her en der tussen de kijkende mensen belandden. Gelukkig was de Balinese brandweer niet in de buurt en werd de show niet afgelast en vormde dit alles een spectaculair einde. Door de smeulende kokosnoten heen en al hoestend en proestend van de enorme rookwolken verlieten wij het tempelcomplex en zochten een restaurantje op om het iets verlate diner te nuttigen.

De volgende dag hadden we een actief programmapunt op de planning staan, namelijk de hoogstwaarschijnlijk laatste wandeling van de reis die ons door de mooie groene omgeving van Ubud ging leiden. De wandeling had een lengte van 8,5 kilometer waar wij normaal gezien onze hand niet voor omdraaien, maar gezien de hoge temperatuur en de constante aanwezigheid van de brandende zon viel de wandeling ons nog redelijk zwaar. De omgeving was inderdaad mooi en leidde ons door groene rijstvelden, mooie dorpjes en stijle hellingen.

Net na het middaguur kwamen we terug in Ubud en na een lunch en nog een laatste rondje te hebben gelopen over de markt zochten we ons guesthouse op om daar bij te komen van de actieve wandeling. Later die middag hadden we een belangrijke afspraak gepland staan, namelijk een skypeafspraak niet met Marjolijn, maar met onze gezamenlijke boezemvriendin en ons grote voorbeeld voor de rest van ons leven, mevrouw Trooster. Het gesprek verliep zoals gewoonlijk met veel brommerachtergrondgeluiden, flauwe opmerkingen en een hoop lol, waarbij de skypeverbinding om de tien minuten wegviel en het hele restaurant mee kon genieten van wat Carlyn allemaal te melden had (sorry Arjan). Na het skypen was het tijd om een goedkoper restaurant op te zoeken om het diner te nuttigen en moesten we door de stromende regen op zoek naar een geschikt restaurant. Die avond hebben we verder nog gevuld met het boeken van vervoer voor de volgende dag.

De volgende dag was opnieuw een reisdag en moest de tas dus weer ingepakt worden. Toen Maus zijn volledige tas had ingepakt voelde hij een leegte om zich heen die zo overweldigend was dat hij Marjolijn haar naam niet meer wist en ook niet meer wist wanneer hij een relatie met haar had gekregen en besloot eens een kijkje te gaan nemen aan de binnenkant van zijn ring om daar het antwoord te gaan vinden. Zijn blik ging naar zijn ringvinger van zijn rechterhand en ontdekte tot zijn schrik een witte lege plek aan zijn zongebruinde hand. De hele tas werd weer uitgepakt en de kamer werd doorgespit en uiteindelijk wisselde hij maar nummers uit met de eigenaar van het guesthouse, zodat hij later de ring zou kunnen ophalen (mits deze gevonden werd). Met een leeg gevoel en vooral een lege hand stapten we in het busje dat ons naar Lovina zou brengen. Inderdaad we hadden onszelf getrakteerd op georganiseerd vervoer, omdat we anders eerst terug hadden gemoeten naar Denpassar en vandaaruit naar Singaraja hadden moeten gaan om daar vervolgens naar de andere kant van de stad te reizen en op een ander bemostation op een bemo te stappen richting Lovina. Deze rit zou de hele dag in beslag nemen en aangezien we Bali beschouwen als vakantie wilden we dit onszelf niet aandoen. De chauffeur reed als een bezetene en het was dan ook geen wonder dat we halverwege de rit een aanrijding hadden met een andere auto. Onze chauffeur parkeerde zijn gehavende auto aan de kant van de weg en stapte met een nors gezicht uit. Een van de passagiers van de andere auto (deze auto had de schuld), stapte eveneens uit de auto alleen toverde hij een grote lach op zijn gezicht en kon de lol er wel van inzien gezien zijn auto werd bestuurd door een leerling. Geschrokken stapte de leerling ook uit en het bleek niet zomaar een leerling, maar een man die reeds de vijftig al was gepasseerd en nog steeds probeerde zijn rijbewijs te halen. Wat volgde was het met een kennersoog bekijken van de schade (wat volgens ons aardig groot moest zijn) en werd er handje klap gespeeld en kreeg onze chauffeur 200.000 rupies in zijn handje gedrukt. 200.000 lijkt veel, maar komt niet boven de 20 euro, maar goed de chauffeur leek tevreden en we konden onze weg vervolgen dus alles was opgelost. De rest van de rit liep de auto een beetje aan, maar de chauffeur leek het niet te merken en uiteindelijk zette hij ons af in het centrum van Lovina. Lovina is een plaatsje aan de noordkust van Bali, wat vooral bekend staat om het spotten van dolfijnen, het goede duiken, prachtig snorkelen en de weinige toeristen die daar komen. Wij wilden geen dolfijnen zien, ook niet duiken en al helemaal niet snorkelen en hoopten alleen op een heel mooi strand en genoeg cafes om de eerste wedstrijd van het wk te zien. We vonden een goed guesthouse met opnieuw een zwembad en na de lunch spoedden we ons richting het strand. Het strand was inderdaad rustig, maar met het zwarte lava zand oogt het iets minder aantrekkelijk.

Ook het water draagde hier niet aan bij, dat met zijn bruine kleur niet onderdoet voor een bakkie koffie met melk en het weinige aantal toeristen heeft als nadeel dat het aantal verkopers per toerist toeneemt en je dus om de vijf minuten genoodzaakt bent te vertellen dat je geen massage wil, geen sieraden wil kopen, zelfs niet die parelkettingen die hoogstpersoonlijk zijn opgevist van de bodem van de zee en het standaard praatje moet houden en de vragen moet beantwoorden 'waar kom je vandaan', 'hoe lang ben je op Bali' en 'zijn jullie broers?' Nadat we de zon hebben zien ondergaan vanaf het strand en we nog een verfrissende duik hadden genomen in het zwembad, een thais diner hadden genuttigd liepen we naar een restaurant waar ze op groot scherm de openingswedstrijd van het WK uit zouden zenden. Precies op het moment supreme van de aftrap van de wedstrijd ging het beeld op zwart en bleek de eigenaar vergeten te zijn zijn maandelijkse sateliet abonnement te betalen. Verwoede pogingen werden ondernomen om het beeld weer te herstellen, maar gedurende de eerste helft bleef het beeld op zwart en liep het overvolle cafe leeg. Intussen was een hulplijn ingeschakeld en wij hadden wel vertrouwen in deze vakkundige man en bleven dus nog even wat langer hangen in het cafe.

Ons gevoel had inderdaad gelijk binnen no time had de man het beeld hersteld en konden we meegenieten van de vele vuvuzela's en het eerste doelpunt van het WK. Na de wedstrijd die bij ons 's avonds wordt uitgezonden vonden we ons bed tot de volgende ochtend.

De volgende dag bestond niet uit veel meer dan relaxen op het zwarte strand, het wegslaan van de vele zandvliegjes en verkopers en 's avonds onze tweede wedstrijd van het WK bekijken. Tevens besloten we ondanks de relaxte sfeer in Lovina de daaropvolgende dag toch weer te vertrekken op zoek naar nog een beter onderkomen op Bali. Opnieuw boekten we een georganiseerd vervoer, dit keer naar Sanur, een kustplaats in het zuiden die bekendstaat om de aanwezigheid van oudere mensen en gezinnen met kinderen, maar bovenal veel Nederlanders aantrekt en de aanwezigheid van een goed strand. Zo gezegd zo gedaan, de volgende dag vertrokken we naar Sanur en binnen drie uur stonden we in de hoofdstraat van het stadje. We hadden in de Lonely Planet al een geschikte accommodatie gezien die wel een hoge prijs vroeg, maar we waren overtuigd met onze onderhandelkwaliteiten en het vooruitzicht van tien nachten in Sanur te verblijven een goede prijs af te spreken. Bij aankomst bleek dit hotel haar prijzen flink verhoogd te hebben en dropen we als geslagen honden af op zoek naar een volgend onderkomen. Al snel bleek dat oudere mensen meer geld te besteden hebben, waardoor de hotels hogere prijzen vragen dan elders. We liepen hotel in, hotel uit en voelden ons steeds natter en viezer worden tijdens onze zoektocht. Uiteindelijk hadden we twee opties over of voor teveel geld in een hotel zitten met zwembad of voor minder geld in een hotel zitten zonder zwembad. We besloten het geld te sparen en het te reserveren voor de invulling van de avonden in Sanur en namen onze intrek in de kamer zonder zwembad. Na wat gegeten te hebben besloten we het strand te gaan verkennen en merkten we dat Scheveningen er niets bij is. Het was zondag en mooi weer en deze combinatie zorgt ervoor dat veel lokale mensen het strand gebruiken om hun vrije dag door te brengen. Omringd door lokale mensen vonden wij nog een vrij plekje in het zand en konden de laatste zonnestralen van die dag nog opvangen. Wat ons direct al opviel bij het strand was het lage waterpijl en het vele gras dat op de bodem van de zee groeit waardoor het mogelijk was om honderd meter de zee in te lopen zonder dat je knieen nat werden. We hoopten dat dit alleen 's middags zo zou zijn en besloten de volgende dag iets eerder naar het strand te gaan om ook ons bovenlichaam nat te maken. 's Avonds hebben we een klein onderzoekje gedaan naar het cafe met de meeste sfeer om daar iedere avond te genieten van een voetbalwedstrijd. De winnaar was een australisch cafe, mede omdat zij per wedstrijd een wedstrijd organiseren (een loterij), waarbij je je naam op een briefje moet invullen en deze in de doos moet doen van het volgens jou winnende land. Bij het invullen en het in de doos doen van zijn briefje zei Sebas al dat hij deze avond zou winnen en niets bleek minder waar, negentig minuten daarna was Sebas de gelukkige eigenaar van een bon om 30 minuten gratis te internetten. Na de tweede wedstrijd voor die dag hielden we het voor gezien en besloten we de nachtelijke wedstrijd aan ons voorbij te laten gaan, half drie is toch echt voor ons te laat en zochten we ons bed op.

De volgende dag kwam laat op gang, iets wat we graag willen vasthouden, mede om straks een jetlag te voorkomen. Na het ontbijt/brunch begaven we ons naar het strand en tot onze verbazing was het uitgestorven en waren alle locals aan het werk en hadden we alle ruimte op het strand. Ook het water was hoger dan de dag ervoor, zodat je op een normale manier kan zwemmen en niet met je buik op de met gras begroeide bodem sleept. 's Middags verlieten we het strand iets eerder, omdat we nog een belangrijk punt te doen hadden vandaag, namelijk het kopen van twee knaloranje t-shirts om die avond uitgedost en al oranje aan te moedigen. Het kostte wat pijn en moeite en een gekneusde teen van Sebas, maar dan heb je ook wat. Maus loopt nu in een heus 'van der Vaart' t-shirt rond en Sebas in een t-shirt van 'Volcon' (jullie kennen hem wel). Na deze aanschaf gingen we op zoek naar het cafe met de meeste oranje fans. Uiteindelijk werden we met behulp van twee in oranje uitgedoste mensen geloodst naar een oranje expat cafe die zich naast de Mc Donalds bevindt. Wij laten geen kans voorbijgaan om het ene kwaad met het andere te veraangenamen, dus jullie raden wel waar wij gedineerd hebben... en vervolgens snel het oranje uitgedoste cafe binnen te stappen. Het was moeilijk om nog plaatsen te vinden, want jullie weten hoe Nederlanders zijn, altijd gierig voor het beste plekje, maar uiteindelijk hebben we toch grotendeels van de wedstrijd kunnen zien en waren we getuige van de redelijke overwinning van oranje (met een klein beetje hulp van Poulsen).

Met een feestelijk gevoel liepen we terug naar ons Australische sportcafe om daar de eerste helft van Japan-Cameroen te kijken. De tweede helft konden we echt niet meer volhouden en haastten we ons terug naar ons bed.

De volgende dag kunnen we kort en bondig over zijn. De dag kwam laat op gang. Na de brunch en wat nieuwe zonnebrand te hebben gekocht vonden we onze weg naar het strand. Om half vier gingen we lunchen en na de lunch hebben we nog wat gerelaxed en ons klaargemaakt voor een skypedate. Vervolgens was het alweer tijd voor het avondeten. Tijdens het avondeten de eerste wedstrijd van de dag gezien en vervolgens door naar het Australische sportcafe voor het toetje Ivoorkust-Portugal. Helaas vanavond geen geluk met de loterij, maar er zaten dan ook zeker vijftien mensen in het cafe.

Vandaag is het dus weer weblogdag en blikken we vooruit op de tien dagen die voor ons liggen. De eerst volgende zeven worden gevuld met brunchen, strand, dineren en voetbal kijken in het Australische sportcafe. Zaterdag staan we natuurlijk weer helemaal klaar voor Oranje die ons dan naar de achtste finale gaan loodsen en woensdag 23 juni zetten we koers richting een oude bekende stad, genaamd Singapore waar we aan het einde van de middag aankomen. Daar hopen we een geschikt hotel te vinden om de laatste twee nachten door te brengen. Een van deze nachten wordt gevuld met voetbal kijken (we zijn in onderhandeling met een oranje expat cafe in Singapore om daar zonder lidmaatschap de wedstrijd om half drie snachts te mogen volgen). De overige tijd in Singapore willen we gebruiken om Sentosa eiland te gaan verkennen, een preteiland gevuld met talloze restaurants, pretparken, bioscopen, stranden en attracties. Wellicht zullen we vanuit Singapore ons laatste verhaal tijdens de reis ten gehore brengen. Jullie moeten wel begrijpen dat de komende dagen niet meer zo spannend zijn en we dit echt gebruiken om nog echt uit te rusten en vakantie te vieren voordat we voet zullen zetten op Nederlandse bodem. De informatie van onze terugkomst zullen we samen met dit verhaal in een aparte mededeling op de site zetten.

Sebas maakt het goed. Is nog steeds dolblij met zijn dertig minuten gratis internet die toch zeker een euro waard zijn! Maar vindt wat hinder van zijn gekneusde teen en loopt wat moeilijk door de straten van Sanur.

Maus maakt het eveneens goed. Is blij dat hij nu eens niet degene is die een kneuzing heeft opgelopen en geniet van de dagen op het strand. Maus kan niet wachten om over tien dagen zijn geliefde weer te zien en hoopt dat zijn moeder hetzelfde vind ;)

Huidige bruintint Sebas: vies bruin

Target bruintint Sebas: nog viezer bruin

Huidige bruintint Maus: zonnebank bruin

Target bruintint Maus: ouwe-opa-die-in-Spanje-woont-bruin

Tot snel!

Groetjes Sebas en Maus