Lief dagboek

Laten we beginnen met te zeggen dat we erg blij zijn met alle reacties die we krijgen op onze weblog! Het doet ons veel goed te weten dat er zoveel mensen met ons meereizen vanuit hun luie stoel in het koude Nederland.

Man, wat is het hier warm! ‘s Ochtends is het nog lekker, slechts een behaaglijke 33 graden, heerlijk om in te ontbijten, maar na een uur of tien ‘s ochtends begint het kwik hoge temperaturen aan te nemen, met als hoogtepunt een graad of 40 rond het middaguur. Na een uur of vier, wanneer het begint te schemeren daalt de temperatuur flink en moeten we onze broekspijpen eraan gaan ritsen en ons vest te voorschijn halen, het is dan namelijk nog maar 35 graden! Wel wat anders dan de hitte in Nederland, we zweten nu op plekken waar we nog nooit gezweet hebben (zullen jullie de details besparen). We hoorden dat het in Nederland een paar graden koeler is, moet wel erg lekker zijn toch?!

Goed waar waren we gebleven met ons laatste reisverhaal... Bangkok! We hebben nog een volle dag Bangkok te gaan die we actief willen besteden. We hebben een fietstocht geboekt door smalle steegjes, sloppenwijken en door hartje natuur. Om zeven uur sochtends moesten we een taxi pakken naar een buitenwijk van Bangkok, hier verzamelden we met nog wat andere toeristen en kregen we een fiets toegewezen. In totaal waren we met 9 toeristen en twee Thaise gidsen. De tocht begon over een aantal (zeer) drukke wegen en kruispunten, maar ging na een aantal straten over in kleine nauwe steegjes en leidde ons door zogeheten communities, waar we het echte leven van de arme Thai te zien kregen. We fietsen rakelings langs slapende mensen, kookvuurtjes en bijna midden door 'woonkamers'. Best wel indrukwekkend om te zien dat een groot aantal mensen op zo'n manier leven. Een deel van de opbrengst van deze fietstocht gaat naar deze communities en helpt op die manier de kinderen naar school te gaan en om een stukje veiligheid in de wijk te garanderen. Na deze sloppenwijken zijn we per longtailboot naar de overkant van de rivier gevaren waar we buiten de grenzen van het drukke Bangkok waren. Je zat hier direct midden in de natuur, een verademing ten opzichte van het toeristische en zeer drukke Bangkok (dat we tot nu toe kenden). De tocht ging verder over smalle betonnen platen die op zo'n meter boven de grond op palen bevestigd (?) waren. Af en toe zag je wat huisjes en mensen, maar voor de rest veelal rust en groen. Ook zijn we nog in een public parc geweest waar we immens grote vissen hebben gevoerd (waren blijkbaar niet de eerste die dit deden, gezien de grote van die beesten).

Onderweg stopten we meerdere malen om wat te drinken en een hapje te eten. Toen werd het tijd om weer terug te gaan naar het drukke Bangkok en rond een uur of een waren we weer terug op de verzamelplaats. Gelukkig werd er een taxi voor ons geboekt terug naar ons hotel, helaas moesten we toen we bijna bij het hotel waren weer terug naar de verzamelplaats omdat Sebas zijn camera vergeten was. Op zich niet zo erg, alleen jammer dat het verkeer niet zo meewerkte en we er bijna een uur langer over deden. Desondanks heeft deze rit van bijna 50 km ons nog geen tientje gekost (met z'n tweeen).

De volgende dag moesten we weer vroeg ons bed uit, want om tien over zes wilden we de watertaxi nemen naar de overkant van de rivier waar we op de trein wilden stappen richting Kanchanaburi. Jammer genoeg stopte de watertaxi niet op de plek die wij voor ogen hadden, maar moesten we nog een uur lopen met 15 kilo achter en 5 kilo voor in de drukke ochtendspits in de lucht van vers gekookte rijst, pruttelende curry en uitgedroogde vis. Gelukkig was eindelijk het station in zicht en waren we nog ruim op tijd om de trein te halen. De trein vertrok boven onze verwachting precies op tijd en nam ons mee op een drie uur durende rit door een erg mooi stukje Thailand. In de trein besloten we, met de ervaring van die ochtend dat we luxe backpackers zijn en voortaan een taxi pakken om op een station of iets dergelijks te geraken. Om een uurtje of half twaalf kwamen we dan aan in Kanchanaburi waar we binnen een minuut al in een taxi zaten richting de door ons in de trein uitgezochte guesthouse (Bamboo house). Na een ritje van tien minuten kwamen we aan in dit zonovergoten, muisstille en o zo mooie guesthouse aan de rand van Kanchanaburi. Voor slechts zes euro per nacht hebben we hier een bungalow met een tweepersoonsbed, ventilator en een aparte badkamer. Ehm... zeiden we badkamer? Een hok met een houten metaalachtige gevangenisdeur met een hoogte van 1.50 (he maurits). In het hokje bevind zich een ooit blauw uitziende, maar inmiddels vergeeld toiletpotje, zonder spoelbak. Naast de toiletpot bevind zich namelijk een emmer met daarin een andere emmer en op die manier moet je behoeften (laten we het netjes houden) proberen weg te mikken, wat soms tot hilarische tafarelen leidde. De douche was een zogenaamde jodeldouche! Een perfecte sproeikop, maar daaronder alleen een draaiknop waarmee je het water kan laten lopen...ijskoud water. We dachten dat we er nooit aan zouden kunnen wennen, maar na vijf minuten jodelen, wil je er niet meer onder vandaan.

Ons guesthouse bevind zich op tien minuten lopen van the bridge on the river Kwai. U kent misschien de bekende film wel?! Deze brug was een van de dingen die ons naar deze region van Thailand bracht. Een stukje geschiedenis waarbij veel geallieerden, waaronder ook Nederlanders zijn omgekomen. De brug op zich zelf stelde niet zo heel erg veel voor en heb je binnen een half uurtje wel gezien. De brug maakt een onderdeel uit van een treinspoor, wat beter bekend staat als de death railway (Thailand-birma spoorlijn) die tijdens de besetting van de jappanners in de tweede wereldoorlog dwongen zij krijgsgevangenen uit allerlei landen (Engeland, Australie, Nederland en veel Aziaten) deze spoorlijn aan te leggen in een zeer korte tijd en onder extreme omstandigheden (lange werkdagen van 15-18 uur, weinig tot geen eten en geen bescherming tegen ziektes en hitte). Over deze geschiedenis zijn in Kanchanaburi ook een tweetal musea te bezoeken die qua collectie te vergelijken is met een kraampje oude Rommel van zolder op koninginnedag, maar die wel goed laten zien hoe de gevangenen toen geleefd hebben en wat dat voor impact heeft gehad op de rest van hun leven. De volgende dag hebben we naast deze musea ook een grote oorlogsbegraafplaats bezocht, waar ook veel nederlanders herdacht worden.

De derde dag in Kanchanaburi zijn we per bus afgereisd naar de Hellfire pass. Dit is weer een soort herdenkingsplek waar heel veel geallieerden aan de barre omstandigheden overleden zijn. De busreis was uniek te noemen. Met een vertraging van een klein uurtje ging de met Thai en vier blanken volgepakte bus richting Sangklaburi (ofzoiets). Thai hebben kleine beentjes en passen met gemak tussen de bankjes, maar blanken hebben wat langere benen, dus ga maar na hoe dat eruit zag. De busreis duurde zo'n twee uur. Het museum is vergeleken bij de eerderbezochte musea mooi en westers te noemen met veel uitleg en foto's over de tweede wereldoorlog. Naast het museum kun je een vier kilometer lange wandeling maken langs de voormalige spoorlijn en kun je een idée krijgen hoe die prisoners of war gezwoegd hebben in de soms dichte jungle en keiharde rotsen. De wandeling was erg heet en halverwege besloten we dan ook maar om terug te keren. Op de hele wandeling die in totaal zo'n vijf kilometer was (heen en terug) zijn we geen tourist tegengekomen. De busreis terug was nog avontuurlijker dan op de heenweg. Aangezien het de laatste bus was van de dag en spitstijd op het Thaise platteland resulteerde dit in een overvolle bus waarbij wij nog een van de beste plekjes hadden (we waren te lang om te staan, dus mochten half liggend voor op het dashboard onder bhoudda en bijna op schoot bij de chauffeur de rit doorbrengen. De rit duurde door alle drukte ook wat langer dan de heenreis, zo'n drie uur.

Omdat de busreis van gisteren zo goed bevallen was besloten we vandaag (dag vier) opnieuw de bus te pakken. Dit keer niet naar the hellfire pass, maar naar de Erawan watervallen. Deze bus was een stuk kleiner en een stuk rustiger. Dit keer vier thai en de rest toeristen. De Erawan watervallen schijnen de mooiste te zijn van Thailand en bestaan uit zeven boven elkaar liggende verdiepingen midden in de jungle. Toen we na 2 uur arriveerden bij de ingang van het park werd ons verteld dat we alleen maar tot de eerste verdieping mochten lopen. Iedereen in de bus had zoiets van 'wat maken ze ons nou', na heel wat handen en voetenwerk bleek uiteindelijk dat dit slechts tot twaalf uur was en kwam doordat een van de Thaise prinsen vandaag had uitgekozen om eens lekker te gaan badderen in de tweede verdieping. Een hele happening aangezien er overal politie en beveiligingsmensen stonden opgesteld. Ja...ook midden in de jungle! Uiteindelijk besloot de prins het kwart voor twaalf toch voor gezien te houden en konden we alsnog alle verdiepingen bezoeken. We zijn toen naar de zevende gelopen. Dit ging niet over een asfalt weg of een net aangelegd paadje, maar onder lianen door, over rotsblokken heen, over gammele scheef hangende bruggetjes en onder omgevallen boomstammen door. Na zo'n hete anderhalf uur, kwamen we aan bij de bovenste verdieping, onderweg ampere en toerist gezien. Uiteraard bovenaan wat foto's maken en Sebas wilde weer eens de leukste en meest fotogenieke plekjes opzoeken en trotseerde hiervoor enkele glibberige rotspartijen die uiteindelijk resulteerden in een ongeplande duik in de heilige wateren van Erawan (met kleding, paspoort, portomonee, schoenen alles nog aan). Sebas moet zeggen...het friste wel erg op. Onderweg naar beneden hebben we in een aantal verdiepingen van de waterval gezwommen (zonder kleding en met zwembroek). Dit zwemmen gebeurde wel midden tussen de vleesetende vissen. Deze vissen sabbelden overal aan je lichaam, wat het zwemmen toch iets onaangenamer maakte. Gelukkig maakten de apen boven ons hoofd dit tafareel weer goed. Het was een heerlijke dag!

Dag vijf lieten we de bus staan en namen we de trein! We reisden in een kleine 2,5 uur naar Nam Tok. Deze plaats zelf stelt niet zoveel voor, maar de rit ernaartoe was erg mooi en leidde ons door mooie landschappen, over gammele houten bruggen en langs erg toeristische plaatsen. Deze toeristen stapten ergens halverwege de reis op en na een paar haltes weer uit. Dit alles voor een paar foto's van een houten treinbrug. We konden er wel om lachen. De terugreis duurde natuurlijk weer veel langer dan de terugreis (schijnt hier heel normaal te zijn). Onderweg hebben we enige tijd stilgestaan in de middle of knowwhere omdat er blijkbaar van locomotief gewisseld moest worden om een reden die ons tot op de dag van vandaag onbekend is.

De volgende dag stond in het teken van rust en genieten van de omgeving van het guesthouse. We hadden voor de verandering geen wekker gezet, maar werden desondanks toch redelijk op tijd wakker. Na wat gegeten te hebben, hebben we in de tuin van de guesthouse wat geschreven en met een Australier en een Nederlander gepraat. Rond het middaguur hebben we weer wat gegeten en zijn we een internetcafe ingedoken om onze mail weer eens te beantwoorden en voorbereidingen te treffen voor een update van dit verhaal. Maurits wilde heel graag zijn vriendinnetje weer eens zien en besloot dit via skype te willen doen. Jammer dat het in Thailand net even wat anders werkt dan in Nederland. De koptelefoon deed het niet, wat tot veel frustraties leidde bij Maurits. Uiteindelijk heeft hij de telefoon erbij gepakt en met alleen de webcam aan mobiel gebeld met Marjolijn.

Vandaag staat in het teken van vertrek en reizen. Vanmiddag om een uur of drie pakken we de trein van Kanchanaburi naar Nahkon Pathom en vervolgens ‘s avonds met de nachttrein van Kahkon Pathom naar Chumpon waar we rond een uur of kwart voor vier ‘s nachts hopen aan te komen. Vandaar moeten we een bus pakken naar de pier en vervolgens met de boot naar Koh Tao. Dit is een klein eiland wat eigenlijk maar een functie heeft: duiken. Op dit eiland gaan we proberen ons padi duikbrevet te halen en te genieten van ons huisje op het strand (hopen we) en de nog witzijnde lichaamsdelen ook een kleurtje te geven. Al met al een lange vermoeiende reis, maar waarschijnlijk wel de moeite waard! Op Koh Tao willen we zes dagen verblijven en vervolgens net voor kerst met de boot naar een ander eiland te varen: Koh Samui. Dit is een groter en meer toeristischer eiland waar wij kerst en oud en nieuw gaan vieren. Volgend verhaal zal hoogstwaarschijnlijk vanaf dit eiland geschreven worden.

Bas maakt het goed en heeft nog geen last van heimwee. Geen noemenswaardige mankementen en heeft een toenemende eetlust en begint over de eerste cultuurshock heen te komen.

Maus begint ook over de eerste cultuurshock heen te komen en gaat steeds meer genieten van het prachtige Thailand en de kans van z'n leven om een reis te maken zoals deze. Ook al mist hij Marjolijn gigantisch veel, desondanks zit hij hier wel op z'n plaats op dit moment.

We missen jullie en hopen dat met jullie ook alles goed gaat. We kijken uit naar nieuwe reacties vanuit het koude en al witte (?) Nederland!

Groetjes Bas en Maus

Ps. Sorry voor de spelfouten, alle computers zijn hier ingesteld op Thai of Engelse spellingscontrole en verbetert automatisch woorden.