Lief dagboek,

Hier is de leesmap weer met jullie wekelijkse portie leesvoer. Uit jullie reacties begrijpen we dat jullie onze avonturen leuk blijven vinden en ook al doen we het niet expres elke dag opnieuw maken we dingen mee die we jullie niet willen besparen, zo ook deze week weer dus neem er onder het genot van een kopje koffie en een stroopwafel de tijd voor.

Na ons vorige verhaal online te hebben gezet, hebben we het strand van Senggigi verkend. Het strand is niet zo parelwit als je misschien zou verwachten. Het ligt eigenlijk bezaaid met rommel en luierende lokale nietsnutten die je de hele dag proberen van alles aan te smeren, van dvd's tot magische paddestoelen en van sjawls tot zelfgevlochten armbandjes. De zee is ook niet al te aantrekkelijk gezien het lage waterpijl, de grote hoeveelheid dood koraal op de bodem en de zeer sterke stroming die je rond het eiland voert. Desondanks is het een redelijk aantrekkelijke plek gezien de afwezigheid van hordes toeristen en de aanwezigheid van wat zonneschijn. Iets wat we de afgelopen dagen nog niet heel veel hebben gezien. Nadat de zon zijn plekje hoog aan de hemel had verlaten, besloten we dat het tijd was om terug te gaan naar ons royale bungalow om daar onze laatste nacht door te gaan brengen. Onderweg naar ons onderkomen besloten we nog het vervoer van de volgende dag naar Gilli Trawangan (een eiland voor de kust van Lombok) te regelen zodat we alleen maar na het ontbijt op het busje hoefden te wachten wat ons zou wegbrengen naar de haven in Bangsal.

Onze laatste nacht slaap werd bruut verstoord door een telefoontje vanuit Nederland. Liet de belastingdienst ons dan nooit met rust? Het was gelukkig niet de belastingdienst die belde maar Maurits zijn blije vriendin die ondanks het tijdsverschil zich genoodzaakt vond hem om half 2 snachts van zijn bed te lichten met het heugelijke nieuws dat Rienke (zus van Maurits) bevallen was. De telefoonverbinding was niet al te best, waardoor Marjolijn na een minuut of wat wegviel en Maurits slaperig tegen Sebas zei: 'ik heb er een neefje bij'. Kort daarop begon zijn telefoon opnieuw te piepen en kreeg Maurits een berichtje binnen van Marjolijn over het feit dat een nieuwe verbinding niet ging lukken, maar dat ze hierbij de details nog even doorgaf: Maurits had er een lief nichtje bij en ze heette Laura. De bevalling was goed en soepel verlopen. Maurits, nog beduusd van het feit dat hij zojuist Sebastiaan had verteld dat het neefje was, terwijl het toch echt een nichtje was, sprong een gat in zijn klamboe en kon de rest van de nacht de slaap maar moeilijk vatten.

De volgende ochtend ging om zeven uur alweer de wekker en na het inmiddels routinematig inpakken van de tassen, stonden we te wachten op het busje dat ons naar Bangsal, de haven, zou brengen vanwaarvandaan we per boot naar de Gilli's zouden varen. Iets na tijd kwam er een gammel busje aanrijden waarbij we verzocht werden in te stappen. Na nog wat meer mensen opgehaald te hebben, waarbij het busje goed vol kwam te zitten, reden we over de mooie kustweg in de richting van de haven. Helaas was de chauffeur nog niet helemaal wakker, waardoor hij bij een aantal heuvels niet genoeg vermogen kon opbouwen om het busje de heuvels op te krijgen. Gelukkig hebben ze daar in Indonesie een trucje voor. Gewoon twee stenen onder de wielen, allemaal uitstappen, flink veel gas geven, stenen weghalen, naar boven rijden, allemaal weer instappen en weer verder rijden naar de volgende heuvel. Gelukkig hoefden we maar een keer dit ritueel te herhalen en konden we voor de rest genieten van het mooie utzicht over de kust. Halverwege de rit stapte er een local in die boven op de tassen ging zitten en ons het aanbod deed om met zijn maatschappij de terugreis naar Senggigi of naar Bali te boeken, want vanaf de eilanden was dit echt moeilijk te regelen. Ook vertelde hij ons over wat ons in Bangsal te wachten stond, namelijk hordes wachtende touts (verkopers) die je allemaal willen meelokken naar hun maatschappij. Maar gezien wij al vervoer hadden geregeld en hadden betaald voor zowel het busje als de boot, moesten wij tegen elke verkoper zeggen 'no thank you'. Na drie kwartier rijden stopte het busje bij een guesthouse en werden we verzocht plaats te nemen in het restaurant van het guesthouse. We zouden hier even later opgehaald worden en naar de boot gebracht worden. Na eventjes te hebben gewacht kwam er een jongen bij ons zitten die vroeg waar we vandaan kwamen. Zoals gewoonlijk vertelden we hem dan we uit Nederland kwamen, waarop hij de vervolgvraag stelde 'wil je dan drugs van me kopen, marihuana, paddo's of xtc?' Omdat deze vraag ons wel heel vaak wordt gesteld, reageerden we een beetje geirriteerd en zeiden 'nee natuurlijk niet, we gebruiken geen drugs, alsof iedereen in Nederland drugs gebruikt'. Hierop antwoordde hij dat hem was verteld dat iedereen in Nederland drugs gebruikte, waarop wij hem vroegen of hij uberhaupt zelf wel eens in Nederland was geweest en dat dit zeker niet het geval was. Hij snapte in ieder geval wel dat hij geen drugs bij ons kwijt kon, dus ging hij maar over op het volgende item, namelijk het verkopen van de terugtickets van de Gilli's naar Senggigi. Wij wilden nog geen terugticket aanschaffen gezien we nog niet wisten wanneer we precies terug zouden komen en wisten dat je op de eilanden zelf ook kaartjes kon kopen. Ondanks herhaaldelijk nee te hebben gezegd bleef de jongen maar aandringen en werd hij steeds agressiever. Uiteindelijk begon hij ons te chanteren en zei dat als we nu geen kaartjes van hem kochten we niet met de boot mee mochten en moesten wachten op de volgende boot die vier uur later zou vertrekken. Uiteraard waren we het hier niet mee eens en na een heftige woordenwisseling en neus aan neus elkaar boos te hebben aangekeken besloten we als ze ons toch niet wilden brengen maar op onszelf naar de haven te gaan. De haven was 500 meter lopen. Toen we bijna bij de haven waren aangekomen kwam een van de mannen die bij het guesthouse zat achter ons aangereden en smeet ons de twee kaartjes in handen voor de bootovertocht. In de haven zagen we een hele groep andere toeristen wachten en we besloten ons daar maar bij aan te sluiten om nog geen vijf minuten later op de boot naar Gilli Trawangan te stappen. Na nog geen veertig minuten zetten we voet in het paradijs.

Zoals gewoonlijk als we ergens aankomen is ons eerste prioriteit het zoeken van een guesthouse. Dit eiland kende meer dan 100 guesthouses, dus zo moeilijk kon het volgens ons niet zijn. Als eerste liepen we wat goedkope guesthouses af uit de Lonely Planet, maar het geluk was niet aan onze zijde, want of er was niemand aanwezig, of hij was vol, of het was ver boven ons budget. Na een uur van guesthouse naar guesthouse te zijn gelopen, besloten we dan maar ons budget te verhogen en terug te gaan naar onze tweede bezichtiging, aangezien dit de meest frisse en schone kamer volgens ons was. Gelukkig hadden ze nog een kamer vrij en met handen en voeten wisten we de twee meisjes bij de receptie duidelijk te maken dat we voor in ieder geval 5 en misschien 7 nachten de kamer wilden hebben. Na een kwartier in gebarentaal en op kinderlijke wijze Engels gesproken te hebben, begrepen ze onze bedoeling en betaalden we alvast de eerste nacht van ons verblijf. Na wat uitgepuft te hebben, haalden we onze zwembroeken weer uit de tas en zochten we een rustig stukje strand ver van alle drukte op. Al snel kwamen we erachter waarom dit stukje strand zo rustig was, de zee was namelijk niet erg aantrekkelijk en de bodem lag bezaaid met dood koraal en een zachte substantie waarvan we later zagen toen het tij begon te keren dat het gewoon de grasbodem was (sinds wanneer groeit er gras op de bodem van de zee?). Maar goed het zand lag lekker en met wat lezen en puzzelen spendeerden we hier onze gehele middag. 's Avonds hadden we een typisch strandvakantieavondje en deden weinig anders dan hangen in een van de relaxe loungerestaurantjes die het eiland rijk is.

De volgende dag begon met uitslapen, want dat hoort bij het paradijs (toch?) en na genoten te hebben van een heerlijke bananenpannenkoek (we moeten er al minstens 100 op hebben) gingen we naar de door ons uitgezochte duikschool voor een eerste kennismaking. We hadden via email al contact gehad en ons verzoek ingediend voor een Nederlands sprekende instructeur gedurende onze advanced duikcursus. Bij de duikschool aangekomen werden we ontvangen door Corrado Gasparro, nee het was geen verdwaalde neef van Don Corleone, maar een echte spaghetti-etende-duikdude. Hij legde ons van alles uit, onder andere dat de enige Nederlandse duikinstructeur op Gilli Air zat, een ander eiland en dat deze niet naar Gilli Trawangan zou komen. Maar wij Nederlanders kunnen goed Engels en volgens hem was dit geen probleem. Onze eerste duikcursus hebben we gedaan volgens de theorie van de organisatie Padi en volgens de spaghetti-etende duikdude konden we voor onze advanced duikcursus beter kiezen voor de leermethode van SSI, gezien je hier geen theorie voor hoeft te leren, geen tentamen hoeft te maken en je dus dubbel zoveel tijd over hebt voor bierdrinken, partyhoppen en gelukkig worden van de paddestoelen. Volgens hem maakte het niet uit dat je van twee verschillende organisaties een cursus hebt gedaan, gezien beide breed geaccepteerd worden in de duikwereld, dus we besloten hier maar op in te gaan en vulden de benodigde formulieren in. We spraken af om de dag na morgen te beginnen. Dit begreep hij wel, aangezien vanavond een groot feest georganiseerd zou worden en we dus de zaterdag nodig zouden hebben om te slapen, zodat we zondag weer fris en helder uit onze ogen zouden kijken. We hebben hem maar in deze waan gelaten en zijn terug gelopen naar ons guesthouse om onze zwembroeken aan te trekken. Toen we net onze zwembroeken aan hadden en op het punt stonden om het guesthouse weer te verlaten werden we aangesproken door een van de meisjes van de receptie en gevraagd hoe laat we zouden uitchecken vandaag, waarop wij antwoordden: 'uitchecken? We checken niet uit vandaag. We blijven minimaal vijf nachten.' Al vragend keken ze ons aan en zeiden: 'dat kan helemaal niet, we hebben een reservering voor jullie kamer en jullie moeten vandaag uitchecken!' Uiteraard waren we het hier niet mee eens, we hadden immers gisteren toch echt duidelijk gemaakt dat we voor langere tijd de kamer wilden hebben en we zeker niet van plan waren om onze tassen weer in te pakken en weer alle andere opties af te struinen. Ze merkten aan ons dat we niet zo snel zouden opgeven en begon met de telefoon driftig het nummer in te toetsen van de manager. Na een hoop Indonesisch getetter kreeg Sebas de telefoon in zijn handen gedrukt, zodat de manager nog eens kon uitleggen wat het probleem was. Nog voordat de manager zijn mond kon opentrekken, zei Sebas (keurig netjes) dat het zo via de telefoon niet ging werken en hing direct op. De meisjes snapten hier niets van, de manager zou het immers allemaal wel regelen, hij kon immers Engels en zij niet (zag je ze denken). Wij snapten wel wat het probleem was, typisch een gevalletje miscommunicatie en het overboeken van een hotelkamer. Driftig begon het meisje weer het nummer van de manager in te toetsen, ze zaten immers nog steeds met hetzelfde probleem en terwijl Sebas opnieuw met de mysterieuze manager aan de telefoon hing, zei het andere meisje: 'anders nemen jullie deze kamer toch.' Een blik in de kamer was voor ons voldoende om nee te zeggen, gezien de kamer maar een twee persoonsbed had en als we voor lange tijd ergens blijven vinden we het toch wel fijn om een meter tussen ons in te hebben gedurende de nacht. De manager begon te schipperen en merkte dat we niet snel zouden opgeven. Uiteindelijk gaf hij de moed op en zag hij zich gedwongen om de andere mensen teleur te stellen en deze twee assertieve Nederlanders tegemoet te komen. Met een overwinning op zak liepen we richting het strand. Vanwege het slechte zwemwater van gisteren besloten we ons heil te zoeken aan de andere kant van het eiland. We moesten hiervoor eerst nog wel een heel stuk lopen, maar het was geen vervelende weg langs de mooie kust en resorts. Het strand aan deze kant zag er mooi en verlaten uit, precies zoals de brochure het omschrijft, echter was hier nog steeds hetzelfde probleem, namelijk de grote hoeveelheid dood koraal. Toch besloten we hier maar van de rust te genieten en spreidden we onze sarongs en sloegen we ons boek open. 's Avonds hebben we opnieuw genoten van de laidbacksfeer op het eiland waar ze geen enkel gemotoriseerd voertuig hebben rijden en het dagelijkse vervoer nog altijd gaat per fiets of per cidomo (oud paard en gammele wagen).

Verder kun je geen stap zetten op het eiland zonder een aanbod van iemand die hetje nog relaxter wil maken door bijvoorbeeld een happy mushroomshake, marihuanacake of een lekker xtc pilletje. Het enige wat je hoeft te doen: 'dial 911, drugs on delivery'. We vragen ons toch af of dit tafareel zich ook in het werkelijke paradijs gaat voordoen. Het eiland heeft een overvloed aan hotels en restaurants en bestaat voor de rest uit een zevental grote duikscholen die veel mensen aantrekken. Zodra je van de hoofdweg af gaat en de donkere steegjes volgt, moet je oppassen dat je niet op een van de vele katten gaat staan of oog in oog komt te staan met een van de vele geiten.

Een andere eigenaardige eigenschap van het eiland is dat er alleen maar zout water uit de kraan komt, de stroom gemiddeld vijf keer per dag uitvalt, wat neerkomt op 15 uur per dag en je dus constant het ronkende geluid van de honderden generatoren hoort die op het eiland aanwezig zijn. Naast de stroom wil het water er ook nog wel eens afgaan, wat best vervelend kan zijn als je net naar de wc bent geweest en niet kunt doortrekken (we zullen dit tafereel niet gedetailleerd beschrijven). Maar voor de rest is het inderdaad een klein paradijsje op aarde, al moeten er volgens ons nog betere plekjes te vinden zijn.

De volgende dag begon zoals gewoonlijk om elf uur met een pannenkoekenontbijtje in onze loveseat op de veranda en werd voortgezet met een tocht naar het strand.

Vandaag besloten we maar de drukte op te zoeken, gezien drukte misschien toch betekent 'het beste strand' en inderdaad het koraal in dit gedeelte van de zee was aanzienlijk minder. Toen we na de lunch het strand weer opzochten en we net gesettteld waren betrok de lucht en vormden zich grote donkere wolken boven het eiland. Dit betekende niet veel goeds, dus besloten we snel onze spullen te pakken en richting het guesthouse te lopen. Aangekomen in het guesthouse aanschouwden we de goedmaakpoging van de twee jonge medewerksters, ze hadden namelijk vanwege het misverstand onze kamer een goede beurt gegeven en onze bedden en handdoeken verschoond (iets wat normaal nooit gebeurd in Azie). Toen we naar binnen gingen stonden ze stiekem te gluren wat onze reactie zou zijn. Nadat wij 'thank you' riepen naar ze, begonnen ze allebei te giegelen. Nog geen tien minuten daarna kwamen de druppels uit de hemel zetten. Druppels werden emmers, emmers werden gewoon een rivier en de rivier vormde uiteindelijk een tweede zee op de grond. Al kolkend stroomde het water door de tuin van het guesthouse de zanderige straten van het eiland op. Het heeft zeker twee uur zo geregend, op zich niet erg, we zaten toch binnen. Het enige probleem was dat we hadden afgesproken om ons tussen 5 en 6 bij de duikschool te melden en een tijd af te spreken voor het begin van de cursus de volgende ochtend. Gelukkig werden tegen een uur of zes de emmers weer druppels en konden we al druppels ontwijkend (nee dat lukte niet) onze weg vinden naar de duikschool, terwijl we onderweg tot onze enkels door het water moesten waden, gezien er geen riolering aanwezig is op het eiland. Onze spaghetti-etende duikdude was niet aanwezig, hij moest namelijk een nachtduik verrichten, maar gelukkig was er nog een Zuid-Afrikaanse duikdude aanwezig die ons kon informeren wat betreft de begintijd voor morgen. We moesten ons om 13 uur verzamelen bij de duikschool en zouden voorafgaand aan onze duik van 14 uur een briefing krijgen. Tevens stonden we die dag ingedeeld voor de nachtduik die om 19 uur zou plaatsvinden. Die avond hebben we ons ritueel herhaald van het eten en relaxen in een restaurantje.

De volgende dag konden we uitslapen en na het gebruikelijke pannenkoekenontbijtje rustten we nog wat meer uit voordat we ons om een uur naar de duikschool begaven. Aangekomen bij de duikschool bleken we ingedeeld te staan bij de ‘Naturalist' duik, een duik waarbij de nadruk ligt bij het herkennen van koralen en vissen. De briefing duurde een half uurtje, waarna het tijd was om onze duikuitrusting bij elkaar te sprokkelen.

Toen we de uitrusting zelf in elkaar hadden gezet kwam Maus erachter dat zijn lucht wel open ging, maar niet meer dicht kon (een vereiste voordat de apparatuur naar de boot gebracht zou worden). Na het inschakelen van de spaghetti-etende duikdude kon ook hij het probleem niet oplossen en werd de fles vervangen voor een andere. Toen alle uitrusting zowel dicht als open wilde werd alles richting de boot gedragen en zetten we koers naar Manta Point, onze eerste duikspot. De duik verliep soepel en we zagen heel wat kleinere visjes en het allerbelangrijkste waar we al lang op gehoopt hadden, maar nooit gekregen en nu dus wel, was het oog in oog te komen staan met het gevaarlijkste wezen onder water, namelijk de haai... Dit anderhalve meter lange luie beest lag heerlijk te slapen op de bodem van de zee, hangen er opeens een aantal duikers boven je bubbels te blazen en je uit je vlees verslindende droom te halen. De haai bedacht zich niet nog een keer en verroerde vervolgens geen vin. Dit gaf ons echter wel de gelegenheid om het anderhalve meter lange luie beest eens goed te bekijken en kwamen tot de conclusie (hadden net de naturalist briefing gehad) dat het een white tip reef shark moest zijn. Het was moeilijk om tot deze conclusie te komen, gezien het feit dat het gehele anderhalve meter lange luie beest grijs was, behalve het puntje van zijn vin wat zo wit als sneeuw was. Voor de rest zagen we onder water diverse schildpadden en een hoop ander vissoortige wezens. We hadden al vernomen dat de stroming tussen te eilanden sterk kon zijn en dit merkten we al direct gezien de stroming je dan weer naar links trok en dan weer naar rechts trok. Na zo'n drie kwartier hadden we onze 50 bar bereikt, dit betekent 'low air' en houdt in dat je je weg naar boven moet vinden. Terug aangekomen op de boot voeren we in tien minuten terug naar het eiland en volgde een korte evaluatie bij de duikschool.

Hierna hadden we twee uur vrij om een hapje te gaan eten en om iets voor zes moesten we ons weer melden bij de duikschool voor de tweede duik van die dag, de night dive (nachtduik). Voorafgaand aan deze duik kregen we een uitgebreide briefing over de verschillen tussen dag en nachtduiken en werd ons uitgelegd hoe we de zaklamp moesten bedienen, want zonder zaklamp zie je snachts weinig onder water. Nadat de uitrusting weer gecontroleerd was vertrokken we weer per boot, dit keer naar ‘house reef', een rif vlak voor het eiland. Hier zouden we het donkere water betreden en ons laten verrassen door wat er zoal snachts onderin het water leeft. Toen we allemaal beneden waren, was opnieuw de sterke stroming voelbaar en was de spaghetti-etende duikdude nergens voor ons te bekennen, dus keken we elkaar allemaal vragend aan en schenen met z'n vijven achter ons, tegen de stroming in en zagen we een verblinde spaghetti-etende duikdude achter ons. Door de stroming was de instructeur achter ons geraakt en moesten wij verwoede pogingen doen om niet nog verder van hem af te geraken. Uiteindelijk lukte het hem om ons voorbij te gaan en ons de weg te wijzen. Het duiken in het donker is een aparte ervaring, zeker met een groep van vijf man die allen nog niet heel erg ervaren zijn. De stroming zorgde voor dat het moeilijk kan zijn om je eigen plek te houden en als er dan ook nog mensen bij zitten die wild om hun heen spartelen of tegen de stroming in gaan zwemmen wordt het helemaal lastig. Dit keer zagen we geen haaien, alleen maar normale vissen, krabben, garnalen en een soort inktvis. We hadden afgesproken dat we niet met de boot terug zouden gaan, maar zouden proberen ons met de stroming mee voor de duikschool uit het water te komen. Dit lukte ons nog ook, het enige jammere was alleen dat door de lage waterstand je jezelf over het koraal moest slepen met je duikuitrusting nog op je rug, waardoor er de volgende dag waarschijnlijk nog meer dood koraal zou zijn. De avond hebben we weer gevuld met het vaste ritueel om vervolgens vroeg naar bed te gaan.

De volgende dag ging om zeven uur alweer de wekker en konden we een keer niet uitslapen. Na het ontbijt spoedden we ons naar de duikschool waar we om acht uur verwacht werden voor een briefing voorafgaande aan onze derde duik, de fotografie duik. We hebben ervoor gekozen een poging te doen om jullie mee te laten genieten van de onderwaterwereld en gingen dus met digitale camera in de hand richting de bodem van de zee.

We doken naar een diepte van 30 meter en zagen daar opnieuw allerlei moois, zoals schildpadden, roggen en opnieuw een white tip reef shark. Eentje die niet hield van alle aandacht en zich snel uit de vinnen maakte. Toch hebben we met de camera een glimp van het beestje op kunnen vangen, zie hieronder.

Het duiken had nog een ander hoogtepunt, of beter gezegd dieptepunt. De instructeur vraagt gewoonlijk na een bepaalde tijd op hoeveel bar lucht je nog zit. Maus zat op dat moment (15 minuten duiken) nog op 120 bar en doken lekker verder op 30 meter. Duiken op deze diepte zorgt ervoor dat je lucht per 10 meter dubbel zo hard gaat, dus op 30 meter gaat de lucht drie keer zo snel op als boven water. Na een tijdje vroeg de instructeur weer op hoeveel lucht we zaten en Maus zat op dat moment nog op 50 bar, wat betekent 'low air' of beter gezegd, 'terug naar de oppervlakte'. Op het moment van vragen zaten we nog op 22 meter diepte en de instructeur maakte geen aanstalte snel het oppervlak te bereiken. Na een tijdje vroeg hij weer aan Maus en de rest hoeveel lucht we nog in onze tank hadden en schrok zich rot toen Maus aangaf nog 10 bar over te hebben in zijn tank. De instructeur bleef kalm en kwam direct met een oplossing, hij liet Maus namelijk mee-ademen van zijn reserve regulator (beademingsapparaat).

Nog steeds totaal niet onder de indruk van wat er gebeurde, schoot de spaghetti-etende duikdude met Maus z'n camera nog wat leuke plaatjes van het gebeuren toen hij gestoord werd door onze mededuikster met de mededeling dat ze ook nog maar 10 bar in haar fles had zitten. Opnieuw schoot hij niet in de stress en loste het op door zijn eigen regulator aan het meisje te geven en zelf zijn lucht te halen uit de resterende lucht uit haar fles. We hadden het geluk twee camera's bij ons te hebben en zo het triootje van lucht delende duikers vanuit meerdere hoeken vast te kunnen leggen.

Na de verplichte safety stop van drie minuten op vijf meter diepte konden we dan eindelijk onze weg naar boven vinden (als je die stop niet doet en je gaat direct omhoog heb je een grote kans op decompressie ziekte). Bij de oppervlakte aangekomen kon iedereen zichzelf weer van lucht voorzien en wachtten we op de boot die ons terug mee zou nemen naar de duikschool. De boot kwam al vrij snel aanvaren en we klommen in de boot. Echter niet iedereen was op een diepte van 30 meter geweest en de meesten konden dus langer onder water blijven waarop we een minuut of 20 moesten wachten tot iedereen weer in de boot zat. Op zich is wachten niet erg, maar op dat moment lagen we in een vrij ruwe kolkende zee, waardoor het ontbijt van die ochtend begon te rommelen in de maag wat resulteerde in drie zee zieke mensen, waaronder Sebas.Gelukkig had Maus de camera nog bij de hand en kon het allemaal vastleggen om het verhaal te ondersteunen.

Teruggekomen in de duikschool maakten we onze uitrusting klaar voor onze volgende duik en hadden we de tijd om ergens te gaan lunchen. Voorafgaande aan de volgende duik was er wederom een briefing. Deze duik was de navigatie duik en moest ons leren onze weg te vinden onder water met behulp van een kompas. We moesten een twee tal oefeningen doen onder water, namelijk een rechte lijn zwemmen heen en terug en een vierkant zwemmen met behulp van het kompas. Toen we bij onze vierde duikspot waren aangekomen bleek de stroming te sterk en besloot de instructeur de oefeningen later aan het oppervlak te laten uitvoeren. We konden ons gewoon laten meevoeren met de stroming en genieten van de onderwaterwereld. Zoals gezegd moesten we de oefeningen aan het oppervlak uitvoeren en terwijl de instructeur alweer op de boot zat met zijn rug naar ons toe maakten wij onze laatste opdracht af die ons zou leiden naar het certificaat. Teruggekomen bij de duikschool moesten we nog een ding doen, namelijk het opsommen van een aantal koraalsoorten die we onder water gezien hadden en hetzelfde met een aantal vissoorten. Echter was deze opdracht niet zo moeilijk gezien de instructeur zelf de antwoorden al gaf. Hierna waren we in het bezit van ons certificaat welke we de volgende dag konden ophalen. De avond hebben we het oude ritueel van het bezoeken van een restaurant weer gevolgd.

De volgende dag sliepen we uit en regelden we de betaling bij de duikschool en kregen in ruil voor ons geld het certificaat in haden plus de gemaakte foto's onder water. De foto's zijn niet zo mooi gelukt als boven water, maar het moet jullie wel een idee geven hoe het er onder water aan toe gaat. De rest van de dag hebben we uitgerust van de twee vermoeiende dagen en op het strand gelegen.

Ook de volgende dag begon langzaam en bestond voornamelijk uit relaxen op het strand en genieten van de laidback laatste avond op het eiland.

De daaropvolgende dag besloten we het paradijs te verlaten en terug te gaan naar Senggigi om te proberen nog wat meer van Lombok te zien. De terugreis verliep soepeler dan de heenreis en zonder aggressieve verkopers. Ons onderkomen vonden we opnieuw bij de royala bungalow waar we eerder al hadden geslapen en na het begroeten van de medewerkers van de diverse restaurantjes die ons nog kenden van vorige week zijn we terug gegaan naar het toeristenkantoor waar we de heenreis geboekt hadden. We wilden hier nog even ons punt maken dat chanteren van toeristen geen goede zaak is. Ze namen onze klacht serieus op, maar ze zeiden dat het ticket niet van hun was. Daar we toch echt in dat kantoor geboekt hadden, kwam er na wat rondbellen een jongen opdagen die de schuld wel op zich wilde nemen en zei dat hij het zou bespreken met zijn baas. Nadat we gezegd hadden geen geld te willen zien, omdat we niets teveel betaald hadden, vertrok zijn gezicht en zag je hem denken 'wat doen ze dan hier?' Hij bedankte ons voor de klacht en maakte nogmaals excusus. Waarschijnlijk helpt het weinig, maar wij hebben in ieder geval ons zegje gedaan. Na het indienen van de klacht zijn we dit verhaal gaan schrijven.

We hopen de komende dagen een auto te huren en Lombok rond te rijden. Echter onze huidige aanbieders vragen een te hoge prijs die wij ons niet kunnen veroorloven, maar we hopen op een wederaanbod. De 24^e vertrekken we met de cruiseboot naar Flores waar we nog ongeveer twee weken doorbrengen en vanaf dit eiland zullen we jullie opnieuw op de hoogte brengen van de belevenissen.

Maus is blij met de geboorte van zijn kleine nichtje! Hij moet het voorlopig eventjes doen met de foto's die hij opgestuurd krijgt door de trotse opa en oma, maar kijkt uit naar het moment dat hij haar voor het eerst ziet. Daarnaast kijkt hij uit naar het weerzien met Marjolijn!

Sebas maakt het goed, kijkt uit naar de cruise en de laatste weken in Indonesie en ziet ook wel weer uit naar het thuiskomen.

Tot het volgende verhaal!

Groetjes Maus en Sebas