Lief dagboek,

Wederom willen we jullie bedanken voor de reacties op ons vorige verhaal en de geplaatste foto's. We beseffen nog steeds dat het lezen van onze verhalen een hoop tijd kost en vinden het bijzonder dat jullie keer op keer de moeite nemen deze tijd op te offeren onder het genot van een kopje koffie thuis of een lekker bakkie onder werktijd. We hopen dat jullie het nog eventjes vol weten te houden want het einde komt voelbaar nader.

Ons vorige verhaal sloten we af in Yogjakarta en we schreven dat we hier nog een aantal daagjes zouden doorbrengen. De dag na het schrijven van het verhaal hebben we vooral geprobeerd de foto's te uploaden, maar of dat het nou kwam door de zware regenval of de trage internetverbindingen in Yogjakarta, heeft het ons zo'n beetje de hele dag gekost om alles online te krijgen. De rest van de dag hebben we weinig bijzonders gedaan, behalve dan dat we hebben moeten schuilen voor de regen dat met bakken uit de hemel kwam en dat we op die manier overdekt Yogjakarta hebben verkent.

De volgende ochtend stonden we niet al te laat op, omdat we nog wel iets wilden doen vandaag, namelijk een bezoek afleggen aan Kota Gede, de zilverstad (wijk) van Yogjakarta. In deze wijk hoopten we een kijkje te krijgen in het proces van zilversmeden en alvast een indruk te krijgen wat er op zilvergebied te krijgen is. Maar eerst wilden we nog een driedaagse tour naar de Bromo vulkaan en het Ijenplateau vastleggen. Na het boeken van deze tour lieten we ons per becak (fietstaxi) vervoeren, iets wat we sinds Lop Buri (Thailand) niet meer hadden gedaan. Na een half uur zwaar ploeteren, niet van ons maar van de becakchauffeur kwamen we aan bij de eerste zilverwinkel van de wijk. Het was een winkel van boven ons budget, maar we besloten toch maar een kijkje te nemen om de becakchauffeur niet teleur te stellen en hem te laten genieten van een kleine pauze. Vijf minuten later stonden we alweer buiten, zonder uiteraard iets gekocht te hebben en reed onze chauffeur ons naar de volgende zilverwinkel toe. Vlak voordat we bij de tweede winkel aankwamen verzocht de chauffeur ons vriendelijk om uit te stappen, het was niet dat hij ons zat was, maar voor ons lag een helling die zijn arme kuiten niet aankonden.

Nadat we gezellig met z'n drieen naar boven gelopen waren en we weer konden instappen reden we in korte tijd naar de tweede winkel. Deze winkel had wederom veel mooie prullaria, echter vonden we hier nog steeds niet wat we zochten, namelijk een kijkje in het zilversmeedproces. We besloten toen onze bijbel maar eens te raadplegen en vonden daarin een adres waar als het goed is een gratis rondleiding wordt gegeven en uitleg gegeven wordt over alles wat zich daarbinnen afspeeld. Onze becakchauffeur kende het adres en een klein kwartier later zette hij ons voor de deur af. We konden hier inderdaad een rondleiding krijgen en een vriendelijke Indonesische dame vertelde ons in het daaropvolgende kwartier in redelijk Engels hoe het proces zich afspeelde. Helaas moesten we wel een beetje onze verbeelding gebruiken aangezien niet alle procesdelen actief bezig waren met hun werk aangezien iedereen buiten zat te lunchen. Maar op een lege maag kan natuurlijk niet gewerkt worden. Toch wist de vriendelijk Indonesische dame drie mannen te vinden die wel wilden demonstreren hoe ze hangertjes aan zilveren sieraden maakten en het zilver polijsten. Dit gebeurt trouwens met een tropische vrucht en een tandenborstel, dus mensen in Nederland heb respect voor de zilversmeden, maar probeer het gerust eens thuis met een tandenborstel en een blikje tropische cocktailvruchtjes. Het oog van een van de mannen viel op de doffe vriendschapsring van Maurits die hij samen met Marjolijn had aangeschaft bij hun drie maanden (?). Door al het zweten en vuil had deze zijn glans verloren en de man vroeg of hij hem ter demonstratie mocht oppoetsen. Ook al hecht Maurits veel waarde aan zijn ring, het is nog geen trouwring, dus wilde hij de gok wel nemen dat het ding niet foeilelijk uit de strijd zou komen. Maurits dacht dat hij de colgate tandenborstel zou gebruiken om zijn stuk edelmetaal te laten blinken. Echter toen de man de ring in handen had, pakte hij zijn botte aardappelschilmesje en met een stukje vrucht begon hij heftig met het mesje over de ring te schrapen. Na heel van geschraap spoelde de man het sop van de ring. Maurits bleek goed gegokt te hebben en de ring blinkt weer als tevoren (op de kleine krasjes die het aardappelschilmesje daar hebben achterlaten na dan).

Na dit bezoek lieten we ons opnieuw in de becak zakken en in een half uurtje reden we terug naar het centrum van de stad. De chauffeur was blij ons weer af te zetten, want hij had behoorlijk afgezien. Maar goed, hij kreeg er dan ook tachtig cent voor van ons. De volgende keer bedenkt deze man zich waarschijnlijk wel twee keer voordat hij twee lange Nederlandse mannen mee zal nemen naar de zilverstad. De rest van de middag schoten we nog wat foto's van de stad, heeft Sebas zijn voetbalkennis (NOT) geoefend met een van de 'ah you are from Holland' mannetjes (Do you know van Nistelrooij? Van Persie? Robben? Beckham?) en zijn we op t-shirtjacht geweest voor Maurits.

's Avonds genoten we van onze laatste avond in Yogjakarta en hebben we nog maar een hoogtepunt beleefd, namelijk de kreet van Sebas tijdens het eten, waarbij hij spontaan het bestek op tafel neergooide. Nee, er was niks mis met het eten, maar er rende een rat zo van de stoep over zijn rechtervoet door het gat in de muur naast ons. De rest van de maaltijd ging over ratten en werd er veelvuldig onder de tafel gekeken. Als laatste van die avond pakten we onze tassen in en maakten we ons klaar om Yogjakarta te gaan verlaten.

De volgende ochtend werden we om acht uur opgehaald bij de receptie van het hotel. Het minibusje dat ons ophaalde zou ons in elf uur naar Cemoro Lawang voeren waar ons bedje gespreid zou staan voor die nacht. Toen we in het busje stapten zat er al een ander stel in en onderweg de stad uit pikten we nog drie andere mensen op. Toen we bijna de stad uit waren begonnen de twee Indonesiers voorin ruzie te maken en keerden het busje. Wat bleek we waren nog twee mensen vergeten op te halen. Zij stonden ongeduldig te wachten voor hun hotel en met z'n negenen zetten we opnieuw koers richting de eindbestemming van die dag. Na goed twee uur gereden te hebben was de chauffeur de stilte in het busje zat en gooide een van zijn (waarschijnlijk zeer) weinige cd's erin en kwamen de vrolijke tonen van de oude gouden negentiger jaren hits ons uit de boxen tegemoet schallen. Toen we heel wat backstreetboys, spicegirls en westlife hadden gehoord, kwam het mooie nummer 'Kiss the rain' van een voor ons onbekende artiest. Op zich geen slecht nummer maar op een of andere wijze had de cd speler zich ingesteld op repeat en werd het desbetreffende nummer zo'n 15 keer achter elkaar afgespeeld. Sebas die zich steeds meer begon te ergeren was het bij de begintonen van herhaling nummer 16 zo zat dat hij de stilte, op de muziek na dan, in de bus doorbrak en met verheven stem duidelijk maakte dat de chauffeur toch echt de muziek moest stoppen of het knopje 'next' in moest drukken. Iedereen schrok uit zijn slaap wakker en vroeg zich af wat deze jongen tegen muziek had, maar hij klonk zo geirriteerd dat de muziek volledig werd uitgezet en we in stilte verder konden genieten van de lange busrit. De rit leidde ons van het drukke midden-java naar het nog steeds drukke oost-java waarbij de natuur steeds mooier werd. Na acht uur in het busje te hebben gezeten kwamen we aan in Probolingo. Hier stond het kantoor van de touroperator. We kregen hier een uitleg van het programma voor de komende dag en werden we vriendelijk verzocht over te stappen in een andere bus omdat de buschauffeur niet langer dan acht uur per dag achter het stuur mocht zitten. In de stromende regen zetten we vervolgens koers naar Cemoro Lawang. De drukke weg lieten we al snel achter ons en we vervolgden onze weg over hobbelige half verharde en half onverharde wegen. Het werd al snel donker en het busje kreeg moeite met het bergachtige landschap waardoor we op vol toeren vermogen de bergen op en af reden. Na nog eens vier uur te hebben gereden kwamen we om acht uur 's avonds aan bij ons hotel aan de voet van de Bromo vulkaan. Helaas konden we niets van de omgeving zien omdat het al pikdonker was. De kamer waar we in verbleven was boven verwachting goed, met twee royale bedden met dekbed!, televisie en een badkamer met warm water. Voordat we van deze luxe gebruik gingen maken besloten we nog snel een hapje te eten in het restaurant, want ondanks dat je weinig doet op zo'n reisdag maakt zo'n busje je wel hongerig. Omdat het de volgende dag alweer vroeg ochtend zou zijn voor ons, besloten we op tijd naar bed te gaan en nog een redelijke nachtrust te pakken.

De volgende ochtend stond om drie uur de wekker te rinkelen en met tegenzin maakten we ons klaar voor het programma van die ochtend. Om half vier stonden we in een koude buitenlucht in het donkere Cemoro Lawang te wachten op onze jeep die ons naar een uitkijkpunt zou brengen van waarvandaan je een mooie zonsopkomst kon zien en een mooi uitzicht had over de Bromo vulkaan. Om vier uur kwam dan eindelijk de jeep en reden we over slecht terrein met stijle en scherpe bochten over het vulkanische landschap. Het laatste stukje moesten we lopen en aan het einde vonden we de mensenmassa die samen met ons zou genieten van deze ervaring.

We moesten nog drie kwartier wachten voordat de zon haar gezicht liet zien en konden maar met moeite mooie foto's schieten vanwege de opdringerige en egocentrische medetoeristen die het beste plekje opeisten. Desondanks was het een mooi gezicht, ook al was het niet de mooiste zonsopkomst vanwege de bewolking.

Na dat de zon was opgekomen zetten we koers terug richting de jeep die ons een stukje terug zou rijden naar de zandvlakte aan de daadwerkelijke voet van de Bromo.

Naast een mooi uitzicht vanaf deze plek zouden we per paard of per voet naar de krater van de vulkaan kunnen lopen om vanaf daar een blik te werpen in de diepte. Ondanks het vroege tijdstip en het feit dat we nog geen ontbijt op hadden vonden we zelf de energie om naar boven te lopen en lieten we de paardjes staan voor de wat meer luie Aziatische toeristen. De omgeving van de krater was erg mooi, een plek waar je gerust nog wat langer zou kunnen doorbrengen, maar om half acht besloten we toch maar terug te gaan naar de jeep die ons terug zou brengen naar ons hotel.

In het hotel aangekomen werd ons meteen gevraagd of we liever roerei, een omelet of een gebakken ei wilden en of we liever koffie of thee lusten. We genoten even van de luxe van een redelijk hotel en na het ontbijt pakten we onze tassen weer in en stonden we om half tien te wachten op het busje dat ons verder zou vervoeren. Wat volgde was weer een lange rit met opnieuw een overstap in Probolingo en na de uitleg voor de komende dag werden we weer een nieuw busje ingestuurd en reden we in 6,5 uur naar Sempol. De weg hiernaartoe begon wederom met drukte, maar na een paar uur rijden reden we door mooie groene landschappen en dorpjes waar mensen ons vrolijk begroeten en blij leken te zijn met onze komst. Het werd steeds schemeriger en ook de weg werd steeds van mindere kwaliteit, waardoor het busje moeite had ons voort te duwen. Rond half zes kwamen we dan eindelijk aan bij het hotel en werden we naar onze kamer verwezen. Deze was minder luxe dan de vorige nacht, maar niet beneden het niveau van waarvoor we normaal overnachten. Na wat gegeten en gedronken te hebben zochten we snel ons bed op om ons slaaptekort in te halen.

De volgende dag ging om vier uur alweer de wekker en maakten we ons opnieuw klaar voor een lange dag. Na een karig ontbijt wat uit niet meer bestond dan een kopje thee, een blauw gekookt eitje en een boterham met jam en hagelslag stapten we in de bus die ons in een uurtje naar de voet van de Ijen krater bracht. Vandaaruit zouden we drie kilometer moeten lopen om bij het kratermeer uit te komen. Dit meer zou met zijn felblauwe kleur een unieke foto moeten opleveren. Ook al was de tocht naar boven maar drie kilometer, het viel nog vrij zwaar met name omdat het halverwege ook nog begon te regenen waardoor we genoodzaakt waren voor het eerst in onze reis onze meegenomen Xenos wegwerp poncho's te gebruiken. Dit tot grote hilariteit van de vele Aziaten. Naast het feit dat de regen ons nat maakte zorgde het ook voor een slecht zicht. We hoopten maar dat het boven zou opklaren zodat we in ieder geval nog iets konden zien van het blauwe water. Boven aangekomen regende het nog steeds en was het een beetje een teleurstelling dat er weinig te zien viel.

Toen we aan het uitrusten waren van de klim ontmoetten we twee Nederlandse meisjes waarmee we aan de praat raakten over reizen, werk, toekomst en al het andere wat we gezien en beleefd hadden. Na vrij lang aan de rand van de krater te hebben staan praten en de regen was gaan minderen werden we toch nog getrakteerd, waarschijnlijk door een draaiende wind, op een mooi uitzicht over het turquoise blauwe meer.

Naast een unieke ervaring voor toeristen zorgt deze krater ook voor wat werkgelegenheid gezien hier op grote schaal zwavel gewonnen wordt. Deze wordt nog met mankracht naar boven en beneden gedragen. Het gewicht van deze manden met zwavel kan al gauw oplopen naar 70 kilo waardoor het zijn sporen na laat op de lichamen van deze kleine Aziatische mannetjes. Naast zijn kromme rug zie je veel vervormde schouderbladen en scheve nekken. Iets wat resulteert in een levensverwachting van niet boven de 50 jaar.

Na een uur vervolgden we in gezelschap van de Nederlandse dames onze weg terug naar beneden waar we na wat wachten op onze medetoeristen weer in het busje stapten naar onze volgende en laatste bestemming van de tour. We dachten dat we de slechtste wegen in Azia toch wel gehad hadden, maar er bestaan nog steeds slechtere wegen en dat hebben we geweten ook. Met de grootst mogelijke moeite en met een hoop gekraak en gehobbel begaven we ons over de weggespoelde asfaltweg waarbij we bij iedere bocht dachten 'als dit geen lekke band oplevert'.

Afgezien van wat verbrande rubberlucht en zeer stinkende rem heeft de bus dit overleefd en stonden we twee en een half uur later bij de ferry richting Bali. We hadden de keuze bij het boeken van de tour om ook de ferry overtocht en de busrit op Bali erbij te boeken, echter wilden we dit niet doen aangezien het volgens ons goedkoper moest zijn wanneer je dit zelfstandig zou doen en met het openbaar vervoer zou reizen. We gingen dus op eigen houtje al lopende de ferry op en in nog geen uur varen, maar we met twee uur tijdsverschil kwamen we aan in Gillimanuk (Bali). Vanaf dit punt in onze reis hebben we weer zes uur tijdsverschil, wat tot het einde van de reis zo zal blijven. Aangekomen in Gillimanuk werden we volgens Indonesisch ritueel opgewacht door diverse touts (opdringerige verkopers) die ons allemaal wel richting de bus wilden brengen van onze keuze. We hadden besloten naar Denpassar te gaan, de hoofdstad van Bali, zodat we niet al te lang meer in de bus hoefden te zitten die dag. Uiteindelijk vonden we een public bus met eindbestemming Denpassar en namen we met onze tassen de achterbank van de bus in beslag. Toen we een uur gereden hadden door een mooie omgeving vol met rijstvelden, watertjes en uitzicht op zee hoorden we een luid gesis. Wat bleek, er zat geen slang aan boord van de bus, maar een van de achterbanden had het begeven. Als een geoliede machine startte de buschauffeur en zijn hulpje het proces van bandvervangen op en terwijl de een met een halfgare moersleutel het wiel losmaakte, peuterde de andere de met veters vastgemaakte reserveband onder de bus vandaan.

Nog geen tien minuten later zat de nieuwe band op zijn plek en konden we onze reis vervolgen. Tijdens de rit merkten we opnieuw dat het weer in Indonesie anders is dan in de hoger gelegen Aziatische landen en dat regen vaker dan voorheen een rol uitmaakt in het dagelijkse leven. Ook op Bali heeft het bijna gedurende onze hele busrit pijpenstelen geregend en begrijpen we nu des te beter waarom ze van zulke grote goten in Azia maken. Toen we de buitenwijken van Denpassar inreden stopte de bus aan de kant van de weg en werden we verzocht uit te stappen en over te stappen op een gereedstaande bemo, een kleine stadbus. Deze zou ons verder brengen naar de busterminal omdat de andere bus anders een te grote omweg moest maken en niet genoeg tijd had om zijn lekke band te laten repareren. Na een kort ritje kwamen we aan op de busterminal en werden we zoals gewoonlijk begroet door de vele verkopers. We hadden inmiddels al een guesthouse voor de nacht uitgezocht welke zich op twee kilometer van de busterminal bevond en na de verschillende vervoersmogelijkheden te hebben afgelopen besloten we maar een taxibusje te nemen naar het guesthouse. Het guesthouse had gelukkig nog een kamer vrij en na wat overhandelen over de prijs besloten we de kamer maar te nemen, ondanks dat de prijs wat hoger was dan ons vooraf opgestelde budget. De kamer had de grootste bedden die we tot nu toe hebben gezien in Azie en dat sprak ons erg aan, dus gooiden we onze tassen neer en besloten onder het genot van een biertje uit te rusten van de lange reisdag. Waarschijnlijk zagen we er nogal bleek uit en kwam de eigenaresse aanzetten met een bord vol vers fruit die we niet mochten weigeren. Na het verplichte fruit te hebben verorberd besloten we maar in het guesthouse te eten om niet te hoeven zoeken in de stad en na het eten zochten we een plek op om te internetten en wat dringende mailtjes te versturen voor latere reserveringen in de reis. We sloten de avond af met een borrel op een van de twee prive balkons op onze kamer en zochten daarna ons heerlijke grote bed op.

De volgende dag wilden we niet te laat opstaan, dus begon om acht uur de wekker te rinkelen en na een pannenkoekenontbijt zochten we een bemo op die ons naar het busstation kon vervoeren. Op het busstation aangekomen werden we natuurlijk weer begroet door de vele touts en toen wij zeiden dat we naar Padangbai wilden gaan, wezen ze ons allemaal in de richting van een wit busje verderop het terrein. Daar aangekomen wilde de eigenaar van het busje ons voor 40.000 rupiah per persoon wel meenemen, maar we moesten nog wel even geduld hebben, want we zouden pas over een kwartier vertrekken. Dit kwartier werd een half uur en na een half uur begonnen we inderdaad te rijden en na zo'n 25 meter te hebben gereden reed het busje in zijn achteruit weer terug naar de plek waar hij geparkeerd stond en deelde de chauffeur mede, terwijl hij onze tassen uit de bus haalde, dat de bus kapot was en dat we moesten overstappen op een overvolle andere bus. Natuurlijk was dit een trucje en verdiende hij niet genoeg aan ons en had hij een deal gesloten met een collegachauffeur. Omdat deze collega dezelfde prijs vroeg dachten we eerst van 'nou dan doen we dat maar', maar toen Sebas eenmaal plaats had genomen op de enigste twee vrije plekjes en hij beide plekken bezetten en met zijn hoofd in een hoek van 45 graden moest zitten omdat het dak te laag was ('Nee, ik ben niet te lang', aldus Sebas), besloten we maar zo snel mogelijk uit te stappen en zelf onze tassen van het dak te plukken, aangezien de chauffeur verbaasd naar ons gedrag aan het kijken was. We besloten ons geluk op een ander busstation te zoeken (gelukkig heeft iedere stad er minimaal drie of vier, Denpassar zelfs zes of zeven) en liepen richting een taxi voor een rit naar het busstation. De chauffeur van de taxi wilde ons wel meenemen, maar voor een te hoge prijs en tijdens een harde onderhandeling die uiteindelijk in ons voordeel zou hebben uitgepakt, kwam een andere minibuschauffeur aanlopen die ons voor hetzelfde bedrag wel wilde meenemen naar Padangbai. We zouden direct vertrekken en misschien onderweg nog mensen meenemen. Wij vonden dit een prima aanbod en stapten in zijn bus. Toen we al drie minuten stonden te wachten en we nog niet waren vertrokken, begonnen we toch weer ons vertrouwen te verliezen, maar na een paar minuten vertrokken we dan eindelijk het terrein van het busstation af (inmiddels was het half elf, anderhalf uur later dan gepland) en zetten we koers richting het havenstadje. Onderweg probeerde de chauffeur inderdaad met man en macht mensen in de bus te krijgen om zo nog een beetje winst te maken, maar vrijwel niemand wilde met hem mee en ongeveer twee uur later kwamen we aan in de haven van Padangbai. Na weer een tout van ons afgeslagen te hebben kochten we een kaartje voor de ferry en namen we plaats op een van de met plastic beklede bankjes. Op dit bankje hebben we de daaropvolgende vijf uur doorgebracht en de tijd gebruikt om te genieten van de schallende muziek, beetje te lezen en de financiele administratie bij te werken.

Even na zessen, het was inmiddels flink gaan regenen, kwamen we aan in de haven van Lembar (Lombok, het eiland naast Bali) en in de stromende regen verlieten we met bagage de boot. Al plassen ontwijkend en soms niet ontwijkend, maar er midden doorheen kwamen we met vieze natte en bemodderde voeten aan bij een overdekte hal waar we weer direct belaagd werden door vele touts. We hadden het plan om deze dag nog naar Senggigi te gaan, een stad in het noorden van Lombok, op zo'n dertig kilometer van Lembar. We wilden hier per public bus heengaan, maar de vele touts maakten ons duidelijk dat de public busses in het laagseizoen niet rijden en of dit nou een truc was van hun of de waarheid, wij konden geen enkele bus bekennen. Er zat niets anders op dan met een van hun in zee te gaan, echter was er nog een hindernis, de veelste hoge prijs die ze vroegen. Ze wilden 300.000 rupiah hebben voor een ritje van een uur, een in onze ogen belachelijke prijs. We merkten op dat we de enige toeristen waren in de haven en bedachten op die manier dat wij de macht hadden en dat een van deze vele verkopers de kans om geld te verdienen niet voorbij liet gaan en uiteindelijk wel met de prijs akkoord te gaan die wij in ons hoofd hadden, namelijk 100.000 rupiahs. Na diverse onderhandelrondes waarbij we voet bij stuk hielden en de prijs steeds verder zakte van 300 naar 250, van 250 naar 175, van 175 naar 150, van 150 naar 120 en uiteindelijk van 120 naar 110, besloten we de deal aan te gaan en in het busje te stappen onder voorbehoud dat we direct zouden vertrekken en we geen andere mensen mee zouden nemen. De verkoper verklaarde onder ede dat hij van Lombok kwam en dat er op Lombok alleen maar eerlijke mensen wonen, waarop wij antwoordden, wij komen uit Nederland en Nederlanders gaan altijd alleen maar voor de laagste prijs en de beste kwaliteit (en in Nederland wonen ook alleen maar eerlijke mensen...). Tijdens de rit bleef het maar regenen en werd ons duidelijk dat de chauffeur meer bedoelingen had. Met name omdat hij vertelde dat hij ons bij een toeristen informatiebureau zou afzetten, waarbij de informatie gratis was en ze diverse leuke dingen te doen hadden op Lombok. Een combinatie van de woorden informatie, bureau en gratis deed ons de haren in de nek omhoog doen staan en komt neer op een ordinaire toeristenverkooptruc, maar goed we besloten maar dat het prima was dat hij ons daar afzette, aangezien het bureau in het centrum gevestigd zou zijn. Bij het bureau aangekomen pakten we onze tassen en gaven we de chauffeur zijn geld, waarop hij zei dat we rechts het toeristenkantoor in konden gaan en terwijl wij rechtdoor de weg overliepen en de chauffeur en zijn vrienden ons naschreeuwden 'he hier moet je zijn, hallo hier...je gaat de verkeerde kant op' begonnen wij aan de zoektocht naar een geschikt guesthouse. Gelukkig was het inmiddels wel droog geworden waardoor het zoeken iets makkelijker werd. Onze eerste optie bevond zich zo'n driehonderd meter verderop en een lange donkere en vol met plassen staande steeg leidde ons naar ons huidige stulpje die we niet zonder slag of stoot hebben verkregen, want vlak achter ons liepen drie medebackpackers die naar de zelfde accommodatie gingen. Aangekomen bij het guesthouse vertelden ze ons dat er nog maar een kamer beschikbaar was en omdat wij voorop liepen, vonden wij dat wij de eerste keus hadden en liepen snel achter de medewerker aan naar de kamer toe. Het was de mooiste kamer die we tot nu toe in de reis gezien hadden, met twee grote bedden, veel kunst aan de muur, mooie vazen (die we hopelijk niet gaan breken) en een mooie buitenbadkamer waarbij je in alle rust in het ochtendzonnetje je behoefte kan doen en tussen de vele plantenbakken in jezelf eens lekker kan opfrissen.

Het lijkt een beetje op een Afrikaanse lodge, maar er hing dan ook wel een prijskaartje aan. We zouden 150.000 rupiahs per nacht moeten betalen, twee keer zoveel als de normale kamerprijs voor ons en de medewerker wilde absoluut niet in prijs zakken omdat hij ook wel wist dat er nog meer mensen stonden te wachten. Omdat we al heel wat onderhandeld hadden die dag en we zo op dreef waren besloten we nog maar een andere tactiek uit de mouw te schudden en attendeerden we de medewerker op het feit dat er maar twee bedden in de kamer stonden en de andere wachtende mensen met z'n drieen waren. Een normaal hotel ziet hier geen probleem in en zet een extra bed in de kamer. Waarschijnlijk had deze medewerker hier nog niet aan gedacht en zag opeens ook het probleem in van drie mensen en twee bedden en ging zich beraden over een nieuwe prijs. Hij bood 125.000 rupiahs en ook al is dit voor ons nog aan de hoge kant, we besloten deze luxe niet voorbij te laten gaan en de kamer met al z'n pracht en praal te nemen (voor tien euro per nacht). Die avond besloten we onszelf te trakteren, omdat we al zoveel geld bespaard hadden, op een westerse maaltijd en gingen naar een van de vele restaurants die dit stadje rijk is en genoten van een rustige avond.

De volgende dag hebben we heerlijk uitgeslapen genoten van het heerlijke bed in de heerlijke kamer met de heerlijke ventilator en na uitgeslapen te hebben genoten we van de heerlijke douche in de heerlijke ochtend, bijna middagzon. Na het ontspannende ochtendritueel begon de lucht te betrekken en besloten we langs de tourbureau te lopen om onze cruise vast te leggen. Ja, jullie lezen het goed, we gaan op cruise!! Niet naar de carebean of naar Hawai, maar we zijn van plan, en nu is het dus zeker, om vanaf 24 mei in drie dagen van Lombok naar Flores te cruisen, waarbij we meerdere tussenstops maken met als hoogtepunt het zien van de Komodoveranen, het grootste soort veraan dat in het wild te zien is! Na het boeken van deze cruise gingen we op zoek naar een nieuwe zwembroek voor Maus (ja echt alle informatie krijgen jullie te horen). Maus wil namelijk goed voor de dag komen op de Gilli eilanden en vind het belangrijk dat het vrouwelijk schoon dat naar hem kijkt (elke dag) wel kijkt naar een jongen met een mooie zwembroek en niet naar een jongen met een vale bijna versleten zwembroek die eerst groen was en nu geel geworden is. Na het kopen van zijn nieuwe zwembroek zijn we op zoek gegaan naar plek om te lunchen en hebben we van een Mexicaanse verlaten lunch genoten om vervolgens naar het guesthouse terug te gaan en op onze heerlijke rotanrelaxstoelen op ons heerlijke terras het verhaal te schrijven wat we nu aan jullie ten gehore brengen.

Morgen zullen we nog een dagje Senggigi doen en genieten van de hevige regenval die ons al sinds oost java achtervolgd. We hebben beide nog nooit zoveel water in korte tijd uit de lucht zien vallen! Overmorgen vertrekken we naar Gilli Trawangan, wat volgens velen het paradijs op aarde is en als je dan toch aan het reizen bent moet je daar ook even langs gaan... We gaan daar een aantal dagen heerlijk relaxen, maar ook weer hard aan de studie. We gaan namelijk onze advance duikcursus halen zodat we nog beter en zelfstandig kunnen duiken. Na de Gilli's, we spreken inmiddels over 20 mei, gaan we terug naar Senggigi waar we of per auto de noordkust gaan verkennen of wellicht nog een trekking doen naar een op drie duizend meter gelegen kratermeer. Mochten de Gilli's zo goed bevallen, dan bestaat ook nog de kans dat we een ander Gilli eiland opzoeken en nog een aantal dagen langer van het paradijs genieten. Zoals gezegd zullen we op de 24^e beginnen met de cruise naar Flores, maar voor die tijd zullen jullie vast nog wel onze belevenissen horen.

Sebas maakt het allemaal redelijk. Hij heeft te lijden onder een verkoudheid, wat niet zo verwonderlijk is gezien het weer en de ijzige temperatuur van 30 graden celcius, waarbij bacterien zich graag voortplanten.

Maus maakt het een stuk beter dan Sebas, heeft geen verkoudheid onder de leden en heeft de laatste paar dagen goed na kunnen denken over zijn toekomst en hier ook menig medereiziger over gesproken. Over wat hij precies wil gaan doen, zal hij jullie nog even in spanning laten, maar het staat jullie vrij om met suggesties te komen over wat het zijn zal! Dus spui jullie ideeen en wees creatief!

Tot het volgende verhaal!

Groetjes Sebas en Maus