Lief Dagboek,

Allereerst weer bedankt voor de reacties die we hebben mogen ontvangen op het vorige stuk. Elke week opnieuw kijken ongeveer 200 mensen naar onze avonturen en we zouden het nog leuker vinden als al die 200 mensen ook allemaal een reactie zouden plaatsen! We kunnen jullie niet dwingen, maar we waarderen alle reacties zeer, ook al kunnen we niet op iedere reactie reageren.

Vorig verhaal waren we geeindigd in Kuala Lumpur waar we de gehele middag hebben doorgebracht bij een grote koffieketen om het verhaal te schrijven en de foto's te uploaden. 's Avonds was het moment waarnaar we al tijden naar uitkijken daar, de aankomst van pa en ma van Zandwijk. Rond half negen stonden we te wachten voor hun hotel en na een minuut of tien wantrouwend aangestaard te zijn door de beveiliging, kwam de taxi de overdekte oprit van het hotel oprijden. De spanning steeg en uiteraard is het moment zowel op film als op foto vastgelegd!

Zoals het moeders betaamd zijn ze overenthousiast bij het weerzien van hun jongste telg en in alle enthousiasme deed ze iets wat Maus al drie maanden had kunnen vermijden, namelijk ze zette voet op de rechtergrote teen (met nagel!) van Maus. Maus heeft altijd bonje met zijn nagels van zijn grote tenen en de eerste maand in Azie stootte hij tijdens de trekking in Chiang Mai zijn teen aan een onder het water gelegen rots waarbij de teennagel gedeeltelijk crashte. De daaropvolgende maand veranderde de nagel steeds meer in het uiterlijk van een rot stuk fruit en heeft inmiddels alle kleuren in het kleurenpalet al aangenomen. Maar al drie maanden lang weet Maurits zijn voeten zo te plaatsen dat de nagel er steeds op blijft zitten en zelfs al een beetje aan het bijtrekken is. Tot op de dag van vandaag dus en terwijl hij zijn moeder omhelsde kon hij maar aan een ding denken 'au, mijn nagel ligt er af'. Toen Sebas de aandacht van zijn moeder had overgenomen was het eerste aanblik daar, een opnieuw bebloede teen en een nagel die slechts aan de onderkant nog vastzat. Maar een weerzien met je ouders (na vier maanden) is belangrijker dan een pijnlijke teen, dus Maurits deed net alsof zijn neus bloedde en zette zijn feestneus weer op (nee Ro, niet zijn eigen neus) en we maakten er de rest van de avond een gezellig weerzien van, waarbij we pa en ma van Zandwijk in de wondere wereld van Chinatown lieten genieten van een heerlijke maaltijd en uiteraard het nodige vocht. Door alle wederzijdse avonturen vloog de avond voorbij en we besloten het rond een uur of twaalf voor gezien te houden en spraken af de volgende ochtend gezamenlijk te ontbijten in het hotel van pa en ma.

De volgende ochtend stond de wekker alweer om half zeven zijn feestvreugde te uitten en moesten we ons haasten om volgens afspraak om zeven uur in het hotel te zijn. Na het ontbijt vervolgden we direct onze weg door de stad. We hadden namelijk een deadline te halen. We wilden die dag de Petronas Towers bezoeken en daarvoor worden per dag slechts 1600 kaartjes uitgedeeld en om vier van deze 1600 kaartjes te bemachtigen moet je dus om half negen al in de rij gaan staan. Bij het loket aangekomen bleken we niet de enige te zijn met het idee om de torens te gaan bezoeken en konden we achteraan aan sluiten in de rij met de hoop dat er geen 1600 mensen voor ons stonden. Na wat wachten werden we beloond met vier kaartjes en konden we om kwart voor 12 ons melden voor het bezoek. De tussen gelegen uurtjes hebben we besteed aan het bewonderen van de nabijgelegen shopping mall (inclusief de koffiecorner) en het bijkletsen over alle belevenissen. Toen was het eindelijk tijd voor de torens, echter werden we na binnenkomst geen lift ingeleid maar een bioscoopzaal en volgen een kwartier lang een propaganda film over het geweldige bedrijf Petronas en wat ze allemaal wel niet betekenden voor de wereld. Na een kwartier lang de pepermuntjes te hebben doorgegeven was het dan eindelijk tijd om de torens te gaan beklimmen. Alhoewel de mannen graag hadden willen lopen naar de op 170 meter hoger gelegen skybridge (loopbrug) tussen de twee torens, wilden we ma van Zandwijk dit niet aandoen en besloten we maar de lift te nemen. Onze persoonlijke liftbediende bracht ons naar de 41^ste verdieping waar we precies zeven minuten de tijd kregen om te genieten van een mooi uitzicht en de nodige foto's te schieten.

Precies na zeven minuten werd geroepen dat we allemaal weer de lift in moesten, want de volgende groep stond te wachten. Als makke schaapjes volgden we onze herder en gleden we door de torens weer naar beneden. Na een aantal uren te hebben doorgebracht in de geairconditioneerde shopping mall onder de torens wilden we na dit bezoek ook nog de torens van buiten af op de foto hebben en besloten een rondje te lopen in het nabij gelegen park. De zon brandde fel die dag en al snel liepen de zweetdruppels als een waterval over onze rug, ons gezicht en over plekken waar jullie het niet van willen weten. Toen de foto's erop stonden was het al lunchtijd geweest en besloten we een restaurantje op te zoeken en te genieten van verse fruitsapjes en een smakelijke lunch. Het was een restaurant ver boven ons budget, maar mede gesponsord door pa van Zandwijk (toch makkelijk als je papa en mama weer in de buurt zijn!). Na de lunch gingen we door met het volgende programmapunt van de dag, namelijk een bezoek aan een van de grootste aquaria van zuid-oost Azie. We genoten van de mooie vissen en dieren die tentoon werden gesteld, maar het leukste van het bezoek waren nog wel de bezeten Indiaase paparazzi die het hele aquarium door hun camera bekeken en geen schaamte kenden om je even opzij te duwen om het perfecte plaatje te schieten.

Wij hebben zelf onze eigen versie hiervan gemaakt, zie hiervan het resultaat in het foto-album, de film volgt zo spoedig mogelijk. Gedurende de dag had Maurits besloten dat het genoeg was geweest en hij was het spuugzat, nee nog niet zijn ouders, maar hij wilde iets laten doen aan de getergde teennagel van zijn rechtervoet, zeker gezien de dingen die we nog verder in de reis willen gaan doen. We waren in Kuala Lumpur, een goed ontwikkelde stad en op de bovenste verdieping van de shopping mall vonden we een kliniek waar ze Maurits wel onder handen wilden nemen. Na het invullen van het papierwerk kon het aftellen beginnen en toen het moment daar was besloot maurits voor straf zijn moeder naar binnen te nemen zodat zij getuige kon zijn van de verschrikkelijke operatie die zou volgen. Zijn moeder was echter totaal niet onder de indruk en had haar fototoestel paraat om ook jullie van dit moment getuige te laten zijn. In de daaropvolgende tien minuten werd een hoop gelachen, niet door Maurits, maar door de drie moslima verpleegsters en ma van Zandwijk die dit allemaal prachtig vonden. Na vier flinke prikken die tot op het bot hun weg vonden in de zere teen, pakte de moslimadokter (inclusief hoofddoek) haar gereedschap erbij en wipte in no-time de nagel van zijn plek. Van de handeling voelde Maurits niets, het ergste waren nog de prikken vooraf.

Na een zalfje te hebben meegekregen voor de komende dagen liepen we door de shopping mall weer naar buiten, naar de metro die ons terug zou brengen naar ons hotel. De avond vulden we met eten en drinken en door het vroege opstaan van die ochtend gingen we redelijk op tijd slapen.

De volgende dag besloten we na het ontbijt richting Central Market te lopen, een markt met heel veel souvenirs en kleine winkeltjes waar we heel wat uurtjes hebben doorgebracht. Na heel wat winkels te hebben bezocht, zag Maurits een winkel met handgemaakte authentieke vliegers en besloot er twee te kopen aangezien pa en ma dit pakketje van 1 meter 50 lengte toch wel gelijk mee naar huis konden nemen. De rest van de middag hebben we besteed aan het bekijken van de enorme lading foto's van de Indonesie reis van pa en ma, zodat wij alvast konden voorproeven van wat ons te wachten staat. Helaas hadden we hierna geen tijd meer om onze 14.500 foto's te laten zien, omdat we nog een ander punt op het programma hadden staan. We wilden die avond opnieuw stijgen naar grote hoogte en een bezoek brengen aan de Menara KL Tower, de hoogste toren van Kuala Lumpur en de vier-na-hoogste-radio-communicatietoren-van-de-wereld. We hadden die dag nog niet genoeg gelopen en wilden de twee kilometer naar de toren te voet afleggen. Het was toch een lange wandeling door de uitgestorven straten van KL, maar gelukkig hoefden we het laatste stukje niet te lopen, maar hadden ze een gratis shuttle service naar de voet van de toren. De toegangsprijs van de toren is aan de hoge kant, maar gelukkig heeft de drie weekse Indonesie reis de sporen op Maurits zijn ouders achtergelaten en werden ze door de kassajufvrouw aangezien voor senioor, wat een enorm bedrag scheelde. Je komt de toren niet zomaar op, maar je moet eerst bijna verplicht kijken naar een toeristisch stevig staaltje 'traditioneel'dansen, uitgevoerd door een grote groep zeer enthousiaste jonge en oude kinderen. Toen ze na een half uur mensen uit het publiek gingen vragen mee te doen, besloten wij maar snel de toren op te zoeken en per lift de 270 meter af te leggen naar het observatiedek.

Het observatiedek gaf een mooi beeld over de met lichtjes bezaaide stad. Helaas hadden ze de ruiten zo gezet dat mooie foto's maken bijna onmogelijk was en werden we ook hier weer geteisterd door de Indiaase paparazzi die je zonder enige schaamte aan de kant duwen. Na dit bezoek liepen we per voet weer terug naar Chinatown en genoten we opnieuw van een smakelijke maaltijd en de gezellige avond.

De volgende dag was alweer de vertrekdag van pa en ma, echter ging hun vlucht pas rond twaalf uur snachts, waardoor we nog de gehele dag hadden om elkaar te vermaken. We spraken pas laat af die dag om beide de gelegenheid te geven om uit te slapen en voor pa en ma de tassen te pakken (hoe prop je die 1 meter 50 vlieger er nou in he?) en die middag hebben we in de zinderende hitte een wandeltocht afgelegd van ruim 4 kilometer langs het oude station en door de kleine straatjes van Little India, een zeer kleurrijk geheel en pa en ma keken de ogen uit (wij overigens ook). De walkingtour werd onderbroken voor een wedstrijdje milkshakes drinken, maar we eindigden allemaal in gelijkspel 2-2-2-2, maar goed, het zorgt weer voor een goede omzet bij onze welbekende en tevens favoriete culinair hoogstaand restaurant. We lunchten die middag laat en pa en ma hadden geen behoefte meer aan het diner voordat ze in het vliegtuig zouden stappen, dus besloten we in plaats van te eten maar iets anders te doen en besloten een wens van ma van Zandwijk in vervulling te laten gaan, namelijk zich vrijwillig te laten opeten door de vriendelijke visjes van dr. Fish. En aangezien Maurits net zijn nagel was verloren en pa van Zandwijk zijn schoenen uit schaamte voor zijn zweetsokken niet wilde uittrekken, was Sebas genoodzaakt zich maar weer op te offeren voor het goede doel en ma van Zandwijk te vergezellen op de martelbank. Na een half uurtje de vissen te hebben laten sabbelen en zelf gesabbeld te hebben op de grote hoeveelheid snoepjes die werden aangeboden en na een heerlijke nek en rugmassage door een van de kenaus ter plaatse besloten we terug te keren over de markt van Chinatown richting het hotel.

Het was inmiddels half negen en om negen uur zou de taxi naar de luchthaven arriveren, echter bij aankomst bleek de taxi er al te staan en moest in alle gauwigheid afscheid genomen worden van paps en mams. Maurits die innig zijn moeder omhelsde en met zijn linkervoet zeker een meter achteruit stond om nog meer leed aan zijn andere grote teen te besparen kon de tranen binnenhouden en een paar minuten later stonden wij weer oog in oog met de wantrouwende bewaker op de oprit van het hotel, zoals we drie dagen geleden aan deze reunie waren begonnen. Voor ons was dit ook de laatste avond in KL en na een skype en telefoongesprek van Maurits met Marjolijn schoot het ons te binnen dat we nog moesten eten. Welk restaurant is er om half twaalf 's avonds nog open? Ja, jullie raden het al...

De volgende dag begon rustig. We hadden geen haast aangezien ons vliegtuig pas om 15:30 u zou vertrekken en pakten op ons gemak onze tassen eens goed in en gingen na het ontbijt (12 uur 's ochtends) op weg richting de luchthaven die op 72 kilometer afstand van de stad gelegen is. Na een duffe busrit van vijf kwartier kwamen we aan op het vliegveld en tot onze vreugde konden we direct inchecken. Na de tassen te hebben afgestaan aan de mooie meisjes achter de balie, besloten we nog snel een lunch te nemen voordat we het vliegtuig in zouden stappen. Met tien minuten vertraging vertrok ons vliegtuig richting Tawau en een kleine drie uur later zetten we voet op het inmiddels donker geworden Sabah (Maleisisch Borneo).

De komende dagen stonden in het teken van duiken en we hadden ook vooraf de duikschool gevraagd ons op te pikken van het vliegveld en ze stonden inderdaad netjes te wachten bij de uitgang van de luchthaven. Het busje bracht ons in een uurtje naar onze eindbestemming van die dag, Semporna. Semporna is uitvalsbasis voor een van de mooiste duiklocaties ter wereld, namelijk Sipadan. Voor deze duiklocatie worden slechts 120 vergunningen uitgedeeld per dag. Bij het reserveren bij de duikschool hadden we al gehoord dat de vergunningen voor onze data al vergeven waren, maar dat we op een wachtlijst stonden en wanneer er afvallers zouden zijn, zouden wij hun plaats kunnen innemen. Het tijdstip dat we in Semporna arriveerden, het was half negen, was de duikschool al dicht, dus adviseerde de receptionist morgen om zeven uur, wanneer de duikschool opende, direct te informeren naar de duiken van die dag, aangezien de boten allemaal om 8 uur 's ochtends vertrekken naar de verschillende duiklocaties. Na wat gegeten en gedronken te hebben besloten we op tijd ons bedje op te zoeken en de volgende ochtend vroeg op te staan.

De volgende dag ging al vroeg de wekker en na een snel hap snap ontbijt in het cafe van de duikschool snelden we ons naar de overkant van de straat om de papieren voor de duiken te regelen. We wisten dat we de eerste dag niet op Sipadan zouden duiken, omdat je eerst een dag moet laten zien aan de instructeurs dat je uberhaupt kan duiken, aangezien er nog wel eens een sterke stroming kan staan in Sipadan. Die dag stonden we ingeroosterd voor drie duiken rondom Mabul eiland en na het passen en in ontvangst nemen van onze duikuitrusting stapten we op de speedboot die ons al scheurend over het water naar Mabul bracht. Wat volgde was een dag vol duiken en verplichte rustpauzes en genoten we, aan het begin nog een beetje onzeker over ons kunnen, van de prachtige onderwaterwereld en de dieren die daarin leven. Hoogtepunt van de drie duiken van die dag waren de bijna 2 meter grote schildpad die ons vanaf de bodem van de zee nauwlettend in de gaten hield toen wij op drie meter afstand voorbij zwommen en de twee eagle rays (roggen) die ons meerdere malen voorbij zwommen. Rond vijf uur stapten we vermoeid en flink bijgekleurd van de speedboot en gingen we vol verwachting het duikkantoor binnen op zoek naar de planning van die volgende dag in de hoop dat onze naam bij het rijtje van Sipadan stond. Helaas was er niemand ziek geworden en doken we de volgende dag niet op Sipadan, maar op Sibuan (als je het snel uitspreekt maakt het totaal geen verschil). Van duiken wordt je erg moe en na wat gegeten en gedronken te hebben vonden we al vroeg ons bed.

De volgende dag vertrokken we dus naar Sibuan. Het duiken ging ons die dag al wat beter af en we maakten nogmaals drie mooie duiken waarbij we genoten van de prachtige koralen en dieren die hier hun huis hebben gevonden, zowel groot als klein (met name klein, heel klein). Onze duikinstructeur wees ons op allerlei soorten garnalen, pipefish en nudi branch, echter zijn dit beestjes van formaat die wij nog niet zelfstandig kunnen waarnemen, omdat onze aandacht nog wordt afgeleid door het grotere onderwater gespuis. Na wederom een vermoeiende dag keerden we hoopvol terug naar het duikkantoor om daar de planning van de komende dag te gaan bekijken. Helaas was onze laatste kans ook niet een gelukstreffer en doken we niet op Sipadan, maar op Mataking. Een beetje een tegenvaller, zeker omdat we al ver van te voren hadden geboekt, maar als je het aantal duikscholen bekijkt dat in de omgeving gevestigd zit, is het ook niet zo vreemd dat er per duikschool maar 8 mensen konden duiken in Sipadan.

De volgende dag maakten we dus drie duiken op Mataking. Dit keer hadden we een vrouwelijke duikinstructrice en dat duikt toch anders dan een man, niet om de reden dat jullie misschien denken, maar vrouwen zien weer hele andere dingen onder water. Hoogtepunt van de drie duiken was de wrakduik naar een oud postschip dat voor de kust gezonken was en inmiddels functioneerde als hotel voor diverse soorten vissen, zoals lionfish, boxfish, scorpionfish en een hele hele hoop garnalen met de vreemdste namen, zoals German dancer shrimp, de Gobi Partner Shrimp en de ik-kan-al-die-namen-niet-onthouden-shrimp. Nog moeier dan de voorgaande dagen keerden we die dag terug naar Semporna en gingen op zoek naar bustickets voor de volgende dag. Na de tickets te hebben gekocht hebben we weinig anders gedaan dan eten en drinken en sloten we de avond af met het inpakken van onze tassen en het instellen van de wekker.

Gisteren was de reisdag die ons van Semporna naar Sandakan bracht. We reisden per first class bus en werden gedurende de rit getrakteerd op flesjes water, kleffe hotdogbroodjes (uiteraard hallal) en een flinke dosis karaoke en nagesynchroniseerde films (maar goed, daar betaal je dan ook voor). Na bijna vijf uur rijden stopte de bus op een rotonde en maakte de bussteward ons duidelijk dat we er hier uit konden om naar Sepilok te gaan. We zouden dan een stukje moeten lopen, maar het zou aanzienlijk korter zijn dan eerst naar Sandakan te reizen en de zelfde dag nog terug te gaan naar Sepilok. We besloten dit maar te doen en met de backpacks op de rug en de daypacks op de buik begonnen we aan de 2,5 kilometer lange wandeling naar het dichtsbijzijnde guesthouse. Nat en vermoeid kwamen we aan bij het door ons uitgezochte resort en ondervonden wederom de nadelen van het reizen met een oude reisgids, namelijk dat de prijzen flink veranderd kunnen zijn. Desondanks besloten we de kamer maar te nemen. Het is ook maar voor een nacht, omdat we morgen ons aan het begin van de middag moeten melden bij Ome Tan voor een drie daagse jungle trek. Tijdens deze jungle trek hopen we weer een aantal dieren van ons nog-te-zien-lijstje af te strepen, zoals de neusapen, krokodillen, grote slangen, olifanten, tijgers, panda's en de ijsbeer. Omdat we na vier maanden reizen door Azie erachter zijn gekomen dat je nooit ziet wat ze beloven hebben we geen hoge verwachting en denken we de ijsbeer niet te kunnen zien, maar ja...Sipadan zat ons niet mee, misschien vinden we hier ons geluk?!

Na deze drie daagse jungle trek vinden we ons weg terug naar Sepilok waar we de daaropvolgende dag een bezoek hopen te brengen aan het Sepilok Urang Utang Rehabilitation Centre waar ze aapjes ter grote van een mens in hun vrije omgeving bijvoederen en toeristen de kans krijgen om foto's te maken van deze mooie dieren. Tevens kun je in dit natuurgebied ook mooie wandelingen maken en op die manier wellicht in contact komen met ander wild, zoals mieren, muggen en wellicht een grote hagedis. Na dit apenavontuur brengen we onze laatste nacht door in Sepilok en hopen we de dag daarop te reizen naar Kota Kinabalu waar we ons gaan voorbereiden op het letterlijke hoogtepunt van de reis, namelijk de beklimming van Mount Kinabalu (4.095 meter).

Maurits is herstellende van zijn operatie en maakt elke dag trots foto's van zijn ontnagelde teen om vol trots het groeiingsproces aan Marjolijn te laten zien. Daarnaast hoort Sebas Maus zo nu en dan nog snikken in zijn slaap vanwege het missen van zijn ouders. Maus heeft het bezoek van zijn ouders erg leuk gevonden en hoopt dat zijn ouders het net zo leuk vonden. Iedere dag denkt Maus nog aan zijn liefje en kijkt uit naar het moment van weerzien over 71 dagen.

Sebas maakt het prima. Heeft genoten van het bezoek van Maus zijn ouders. Ook het duiken is goed bevallen. Verder geniet hij nog steeds elke dag van de vrijheid van het reizen.

Dit was het voor deze keer! Volgende keer meer!

Groeten,

Maus & Sebas