Lief dagboek,

Bedankt weer voor de reacties op het verhaal en op de foto's! We waarderen het zeer als er reacties zijn, het geeft ons het idee dat we niet helemaal afgesneden zijn van de buitenwereld.

Het vorige verhaal sloten we af met de mededeling dat we in Singapore de terugvlucht naar Nederland zouden boeken. Echter door onbekende technische storingen was het niet mogelijk om onze goedkope-direct-bij-de-luchtvaartmaatschappij tickets vast te leggen. Maar gelukkig op Maleisisch grondgebied geen spoor van technische storingen, waardoor we jullie de volgende mededeling kunnen doen:

Op zaterdag 26 juni om 00:55 uur plaatselijke tijd stijgen wij op vanaf de Singaporese bodem en landen we zo'n kleine 3,5 uur later op Sri Lankaanse bodem, waarna we na een korte tussenstop weer zullen stijgen tot grote hoogte en voet zullen zetten op de heilige Arabische grond van Dubai, waarna we weer zullen stijgen naar nog grotere hoogte en op zaterdag 26 juni om 13:30 uur Nederlandse tijd voet zullen zetten in het polderlandschap genaamd Nederland. Verdere noodzakelijke informatie zoals vluchtnummers en eventuele veranderingen in het tijdpad zullen we jullie tezijnertijd mededelen. Het enige wat we jullie nu al zullen verklappen is dat we met Emirates vliegen. Nu dit gemeld te hebben verwachten we dat alle voorbereidingen per direct van start zullen gaan en met een strakke projectplanning en een beheersing van de GOKIT factoren (Geld, Organisatie, Kwaliteit, Informatie en Tijd) we bij thuiskomst veel mensen op Schiphol zullen aantreffen en we de eerste week na aankomst weinig slaap zullen treffen vanwege alle geplande welkomthuisfeestjes.

Genoeg toekomstmuziek nu terug naar een andere vlucht, namelijk die op 17 maart van Hanoi naar Saigon. Al vroeg in de morgen, rond vier uur stond de wekker weer uitbundig te rinkelen en stonden we uiteraard vrolijk op om nog geen uur later per taxi naar het vliegveld van Hanoi gebracht te worden. Na een ritje van drie kwartier waarin niets te horen was, behalve gesnurk, kwamen we aan op de luchthaven en gingen we op zoek naar de juiste incheckbalie. Dit was tot nu toe een van de zwaarste zoektochten tijdens onze reis, aangezien er wel 50 incheckbalies naast elkaar zaten en uitgerekend de onze er niet tussen zat. Informeren bij de informatiebalie van Jetstar had geen zin aangezien de medewerker zes uur toch echt iets te vroeg vond om zijn werk te verschijnen dus besloten we maar bij de informatiebalie van de concurrent te informeren waar de incheckbalie van de andere concurrent gevestigd was. Deze luchtvaartmaatschappij was iets duurder, waardoor het personeel wel om zes uur al paraat stond en zij wezen ons de weg richting de catacomben van het vliegveld en ja daarachter in een donkere hal bevonden zich vier miniscuul kleine (in vergelijking met de andere boven), zeer goedkoop uitziende incheckbalies waarbij we ons moesten melden. Na het afscheid met onze tassen (Maus 15,5 kg en Sebas 17,4 kg) zijn we onze roes uit gaan slapen achter de douane (wederom een controle van niets, we moesten bij wijze van spreke zelf het scherm van de tassenscanner inspecteren) en om 7:25uur stegen we voor het eerst die dag op. Over deze vliegreis zelf valt niet zo heel veel te vertellen behalve dat deze maar twee uur zou duren en we al het geluk van de wereld hadden en twee royale stoelen toegewezen kregen met beenruimte waar je u tegen zegt.

Aangekomen op het vliegveld van Ho Chi Minh (dit was om 9:30uur) moesten we tot 15:00uur wachten om weer tot grote hoogte te kunnen stijgen. We hebben de tijd gevuld met ontbijten, foto's te nemen van koetje (het aandenken van Marjolijn tijdens de reis) en de planning te maken voor de eerste drie weken Maleisie. Om half twee mochten we dan eindelijk door de douane (wederom een controle van niets aangezien we alle scharen, vloeistoffen en verstopte wapens zo mee naar binnen mochten nemen). Omdat het lunchtijd was besloten we voordat we opstegen nog een dure maaltijd te nuttigen (de eennaduurste maaltijd tot nu toe in onze reis en dat terwijl het maar twee simpele sandwiches waren én een bananenmuffin voor Sebas). Om precies 15:00uur sjeesden we over de opstijgbaan van Saigon en vlogen we naar grote hoogte. Over de vlucht zelf valt wederom weinig te vertellen, behalve dan dat we deze keer iets minder gelukkig waren met het uitreiken van de plaatsbewijzen en de beenruimte nu vormen aannam van waar je 'au' tegen zegt.Ons oog viel op de vier achter ons gelegen lege rijen bij de nooduitgangen waarbij iedere plaats zeeen van ruimte heeft. We deden een verhuisverzoek bij de stewardessen, maar helaas wilde deze zeer strenge stewardessen geld zien voor de verhuizing, 20 Singaporese dollar per persoon, een bedrag dat niet op is genomen in ons dagbudget, dan maar zoeken naar een andere manier. Gelukkig hebben we inmiddels al heel wat onderhandelingstechnieken aangeleerd in Azie, zodat we met onze rechterbuurman een dealtje sloten, waardoor Sebas een plaatsje kon opschuiven en we gedurende de vlucht met de knieen richting de middelste stoel konden gaan zitten.

Een kleine twee uur later (3 als je het tijdsverschil wel meerekend) landden we op de netjes aangeveegde landingsbaan van het smetteloze Singapore. Direct na aankomst keken we onze ogen uit en stonden we in de westerse wereld die Singapore heet, overal om ons heen lampen (die het doen en zelfs van kleur veranderen), travellators (zo heten de platte roltrappen die je overal Singapore ziet), netjes geboende marmeren vloeren en bordjes om de 2 meter zodat er echt geen mogelijkheid bestaat dat je verdwaald op weg naar de douane. Bij de douane aangekomen moesten we aansluiten achter in de rij (ja dat is ook de westerse wereld, wachten op je beurt) en kroop het angstzweet ons nader toe toen we de een na de ander uit de rij gepikt zagen worden voor een nadere inspectie. Na heel wat angstmomenten doorstaan te hebben waren we dan eindelijk aan de beurt en ging Maurits als eerste zijn lot tegemoet. Zo serieus mogelijk kijkend beantwoordde hij de vragen van de douane beambte, welke direct op een leeg vakje in de visumaanvraag stuitte, namelijk de verblijfsplaats. We waren van plan om deze pas na aankomst te gaan zoeken, maar daar nam de strenge beambte geen genoegen mee. Ze wilde persé een contactnummer hebben in Singapore, want anders mochten we het land niet in. Gelukkig hadden we voordat we landden de lonely planet doorgelezen en waren er wat namen van hotels blijven hangen en riep Maurits de eerste naam die in hem opkwam: Het Raffles Hotel (gemiddelde kamerprijs 750 Singaporese dollar). De douanebeambte geloofde hem op zijn rieten hoedje en schreef de gegevens op. Sebas die het hele gesprek op afstand had gehoord schreef snel hetzelfde adres op en wist daarmee de douanebeambte te overtuigen van het feit dat een bezweette jonge backpacker zijn halve reisbudget gaat uitgeven aan het duurste hotel in waarschijnlijk Azie. Na onze tassen te hebben opgezocht liepen we richting een informatiebalie voor hotels en guesthouses met in de hoop daar een geschikt adres te kunnen vinden, want het Raffles Hotel is toch echt te duur. De zeer vriendelijke medewerker informeerde ons ronduit over de mogelijkheden qua verblijf en de bijpassende prijzen. We kwamen er al snel achter dat de minimumprijs voor een tweepersoonskamer in Singapore zo rond de 75 Singapore Dollar lag (35 euro). Alhoewel dit tien keer zo weinig is als het Raffles Hotel ligt dit nog steeds ver boven ons budget en informeerden we of er toch echt niet goedkopere opties waren, volgens de medewerker waren er twee. De eerste was verblijven in het redlight district van Singapore voor maar 50 Singapore dollar en de tweede was een kamer delen met meerdere mensen in een dormitory (dorm) en op die manier voor ongeveer 20 dollar klaar te zijn. Met Sihanoukville nog in ons achterhoofd en Maurits de gefronsde wenkbrauwen van Marjolijn al voor zich ziet tijdens de mededeling dat hij naast allemaal (bijna) blote vrouwen slaapt, besloten we dan toch maar op eigen houtje richting little India (een wijk in singapore waar de goedkoopste accommodaties te vinden zijn) te vertrekken en daar op zoek te gaan naar een dormitory. Toen we onze portomonees gevuld hadden met verse Singaporese dollars gingen we op zoek naar een manier om in Little India te komen. Natuurlijk kun je een taxi nemen, maar dan kun je net zo goed in het Raffles Hotel gaan slapen, dus gingen we op zoek naar de budget versie van een taxi en vonden we die in de vorm van de MRT, het metronetwerk van Singapore. We kochten een soort ov chipkaart waarmee je voor een bepaald bedrag kunt reizen onder de grond en vogelden uit hoe we in little India konden komen. In Singapore wordt niets aan het toeval overgelaten, overal waar je kijkt hangen wegwijsbordjes en plattegronden van waar je je op dat moment bevindt. We stapten in de MRT en onze mond viel open van de overgeorganiseerde Aziaten. Voordat de metro arriveert wordt al omgeroepen dat deze eraan komt. Op de grond staan pijlen en strepen waar je je moet opstellen om in de metro te stappen. Wanneer de metro er is gaan er allemaal lampjes knipperen en rollen de dubbele deuren naar de metro open en wordt je in perfect Engels, Indisch en Chinees door de voice-over welkom geheten en wordt er medegedeeld dat de deuren binnen 5,4,3,2,1 seconden gaan sluiten. Na dit ritueel wordt nog eens medegedeeld wat de halte is waar je op bent gestapt, wat de volgende halte is en wat het eindpunt is. Tevens staat aangegeven aan welke kant de deur open gaat en aan welke kant niet en bij het uitstappen wordt je herinnerd aan het gat tussen de metro en het platform (3 centimeter), zodat je onder geen beding hierin kunt vallen. Toen we onze hoofden in Little India boven de grond staken stonden we volgens ons toch echt in het verkeerde land. Overal waar je keek liepen Indiers en werden we verwelkomt door Bollywood muziek en de indringende geur van wierrook. Met het kaartje van onze gekopieerde lonely planet in de hand zijn we de weg af gaan lopen richting (dachten wij) de backpackersarea. Een hele opgave gezien de hoge temperatuur en de nog hogere luchtvochtigheid (wereld van verschil met onze eerdere reiservaringen). Toen we een half uur gelopen hadden kwamen we erachter dat we precies de verkeerde kant op liepen en konden we weer een half uur terug lopen naar het punt waar we waren begonnen. Nadat we nu eindelijk de goede kant opliepen kwamen we aan bij een van de dormitories die in de lonely planet staan aangegeven en kwamen we van een koude kermis thuis en bleken alle bedden al bezet te zijn. Dan maar op naar keuze nummer twee. In de lonely planet stond beschreven dat de dormitory zich bevond boven een Australische bar met veel live muziek, waardoor het gehorig kon zijn. Omdat de warmte nu toch echt zijn parten kon spelen en we doorweekt van het zweet de straten afstruinden besloten we dat lawaai toch minder erg was dan slapen op de straat en liepen we naar binnen. We werden direct verwelkomd door de iets te dikke en te kleine geklede barmedewerkster van Australische komaf die al schreeuwend zei: 'hi sweeties, how may I help you'. Wij met blosjes op de wangen en open mond aanschouwden we allereerst haar tatoeage die liep van haar linkerenkel via haar navel tot ergens onder haar te strak afgedekte boezem. Na weer met beide benen op de met bier doordrenkte vloer te zijn geland informeerden we naar de mogelijkheid om hier te overnachten en natuurlijk hadden ze nog wel twee bedden vrij. We zouden dan voor slechts 18 dollar met 28 andere mensen de nacht doorbrengen, waarbij het ontbijt inclusief was. Deze prijs sprak ons erg aan, dus zeiden we volmondig ja en overhandigden we haar onze paspoorten voor de incheckprocedure. Nadat dit gebeurt was, vroeg ze of we even 36 dollar wilden lappen. Onze hersens draaiden overuren en kwamen uiteindelijk tot de conclusie (wat achteraf gezien voor de hand ligt) dat wanneer je in een dormitory overnacht je per bed betaald en niet per kamer en je dus altijd voor twee personen het dubbele kwijt bent. Nadat we van de schrik bekomen waren volgden we de betatoeeerde benen de trap op en kregen we onze lakens in handen en werden we naar ons stapelbed geleid. De kamer was verdeeld in vier aparte hokjes met ieder 8 bedden, behalve de eerste die had er twee minder vanwege de deur. Wij sliepen in het achterste hokje 'Perth' genaamd, al worstelend over de grote hoeveelheid tassen, rondslingerende bh's en handdoeken die te drogen hingen kwamen we aan bij bed 5 en 6, onze thuisbasis voor de komende nacht.

We hadden die avond nog niet gegeten, het was inmiddels al half tien en besloten beneden in de bar nog wat eten te bestellen en met een biertje te proosten op de nieuwe fase in de reis. Het eten smaakte heerlijk en het biertje werden biertjes en om elf uur besloten we in twee van de drie douches te gaan douchen en ons bed op te maken voor de komende nacht. De ruimte waarin we sliepen werd door drie grote airco's 's avonds en 's nachts gekoeld en overdag stonden er vier grote ventilatoren overuren te draaien om de ruimte maar onder het vriespunt te houden. Die eerste nacht hadden we het dan ook kouder dan koud.

De volgende ochtend toen we vroeg onze ogen openden werden we wakker met in de drie omringende stapelbedden allemaal schaars geklede jonge dames die ergens tussen het moment dat wij onze ogen sloten en weer openden hun bed hadden gevonden en voorlopig nog niet wakker zouden worden. Omdat dit ritueel ons uiteraard wel goed beviel besloten we nog een nacht langer te blijven en te genieten van de omgeving. Na een opfrissende douche (we hoefden niet eens te wachten bij de douches) liepen we het buitenterras op van de dorm waar het ontbijt van 9 tot 11 geserveerd zou worden. Het was kwart over negen en we hadden nog geen ontbijt geserveerd zien worden. Na wat navragen kwamen we erachter dat een dorm meer is dan alleen het delen van je slaapkamer en doucheruimte, je moet namelijk ook zelf je ontbijt klaarmaken (lees: eitje bakken, brood toasten, thee zetten en fruit snijden) en na het ontbijt je eigen vaat netjes af te wassen zodat de volgende jouw schone bord weer kan gebruiken voor zijn of haar eigen gemaakte ontbijtje.

Nadat we een extra nacht hadden geboekt en betaald vertrokken we richting de MRT om met deze een aantal haltes mee te liften richting de Indonesische ambassade. Het hoofddoel van onze reis naar Singapore was het aanvragen van een 60 dagen visum voor Indonesie wat volgens onze research binnen twee dagen gebeurd moest zijn. Na wat zoeken vonden we het hek van de Indonesische ambassade en stuiten we op het bord wat duidelijk maakte dat je niet welkom was op Indonesisch grondgebied wanneer je slippers droeg, een korte broek aanhad en niet fris ruikte. Aangezien we hier alles op slippers doen, het te warm is voor een lange broek en door de warmte je tien minuten nadat je gedoucht hebt alweer ruikt als een zweetsok waren we bang dat we niet toegelaten zouden worden. Gelukkig waren we de kou van Vietnam nog niet vergeten en hadden we onze broekspijpen nog in onze rugzak zitten. Nadat we deze eraan hebben geritst, een flinke dosis deo onder onze oksels hadden gespoten probeerden we op slippers de ambassademedewerker te verleiden met onze Nederlandse vriendelijkheid. Hij trapte hier in en na het afgeven van onze CJIP studentenkaart (heeft hij dan eindelijk zijn nut bewezen) kregen we een bezoekerspas en mochten we verder doorlopen naar het gebouw voor visa aanvragen. Na binnenkomst werden we geconfronteerd met een grote menigte asiel zoekende Indonesische garde die gelukkig allemaal voor een paspoort naar de ambassade waren gekomen. Na wat zoeken vonden we de formulieren in een rek die we moesten invullen voordat je je visum kunt aanvragen. Na de nodige keren adressen te hebben ingevuld, paspoortnummers en dure hotels te hebben opgeschreven waar we zouden gaan verblijven, kwamen we bij het vakje 'terugticket'. Dit is een woord voor ons wat toentertijd nog niet in ons vocabulaire voorkwam en besloten dit vakje maar leeg te laten en het er op te wagen. Maus trotseerde als eerste de streng uitziende hoofddoekdragende medewerkster die na het zien van de Nederlandse nationaliteit in onherkenbaar Engels aan Maus iets probeerde uit te leggen. Gelukkig kan Sebas onherkenbaar Engels verstaan en spreken en wisten we er met elkaar uit te komen dat we voor niets naar Singapore waren gekomen, voor niets onze broekspijpen hadden aangeritst en voor niets onze deovoorraad hadden aangetast, want we bleken als Nederlander helemaal niet voorraf een visum te hoeven aanvragen, ook niet voor 60 dagen, aangezien je dit na aankomst in Jakarta gemakkelijk tegen betaling kan regelen. Daar stonden we dan in Singapore, het meest dure land van Azie, zonder hoofddoel. Snel pasten we onze plannen aan en begonnen we onze subdoelen om te zetten in hoofddoelen en planden in no time een nieuw verblijfsinvulling voor de komende drie dagen, namelijk shoppen, McDonalds, shoppen, bios, McDonalds, shoppen, shoppen. We begonnen maar gelijk met shoppen, aangezien we ons in de buurt van Orchard Road bevonden, het shoppingwalhalla van Singapore, Azie en misschien wel de hele wereld, waar op deze weg alleen al zo'n kleine 50 reusachtige shoppingmalls gevestigd zijn die Hoog Cathareine allemaal stuk voor stuk doen verbleken. Na een stuk of vier shopping malls te hebben gezien en onze derde McDonalds al voorbij te zijn gelopen konden we ons bij de vierde Mc niet meer inhouden en werd de drang naar Milkshakes te groot. We bezweken aan de te grote drang en nog geen twee minuten later slurpten we het ijskoude roze vocht naar binnen en slaakten we na 3,5 maand zonder Mc milkshakes een zucht van verlichting.

Het was inmiddels elf uur 's ochtends en we hadden nog een lange shoppingdag te gaan en besloten aan de overige 46 shoppingmalls te gaan beginnen. Na zeven shoppingmalls gezien te hebben begonnen we opeens winkelmerken te gaan herkennen en kwamen we erachter dat in iedere shoppingmall dezelfde winkels gevestigd zijn. Dit deed ons besluiten om de selectie van 46 shoppingmalls te verkleinen tot 2 grote gespecialiseerde en we ons daar de rest van de dag te gaan vermaken. Voordeel van de shoppingmalls is dat alles onder een dak zit en je gemakkelijk van mall A naar mall B kan lopen, zonder dat je nat wordt via een ondergrondse tunnel. Het regende inmiddels flink in Singapore en we besloten de rest van de dag maar zo min mogelijk buiten te komen en brachten nog een bezoekje aan de Mc, nu om te eten en aten een double Mc Spicy en een four double big Mac en genoten van de heerlijke koude frietjes en onze tweede milkshake van de dag, dit keer vanille smaak. Smiddags besloten we nog een bezoek te brengen aan een van de vele bioscopen die tevens in de shoppingmalls bevestigd zijn en hebben de film the green zone gezien met Matt Damon in de hoofdrol (is deze al uit in Nederland?). Toen we de bioscoop uit liepen was het inmiddels opgeklaard en zochten we een plek om te eten. Na het eten besloten we een bezoekje te brengen aan de Singapore Flyer, het hoogste reuzenrad ter wereld (165 meter hoog) en genoten van een geweldig uitzicht over het duistere maar ook verlichte Singapore waarbij je zover je kon kijken wolkenkrabbers kon zien. Die avond sloten we af met een biertje in onze Australische stamkroeg en kropen we ons stapelbedje in.

De volgende ochtend konden we niet wachten om onze ogen te openen en te genieten van de mooie omgeving. De schaars geklede knappe jonge dames hadden het pand echter al verlaten en hadden plaats gemaakt voor nog schaarser geklede lelijke oude mannetjes en jongens, waardoor we maar snel gingen douchen en ons ontbijtje gingen klaarmaken. Ondanks onze ervaring besloten we na de afwas toch nog maar een nacht te blijven in de hoop de volgende ochtend weer iets anders aan te treffen. Na het ontbijt hebben we nog twee IT shoppingmalls bezocht om research te doen voor ons volgende bezoek aan Singapore dat we precies weten waar we de goedkoopste deals kunnen sluiten voor wat betreft electronica. Gedurende de lunch bij de Mc ging het regenen en stopte het de rest van de middag niet meer, waardoor we genoodzaakt waren om een internetcafe op te zoeken zodat we droog zaten. De avond hebben we gevuld met skypen, eten, drinken en slapen.

De volgende ochtend was het gezelschap om ons heen iets beter geworden maar overtrof het nog steeds niet de mooie omgeving van de eerste ochtend en na het ontbijt en de afwas besloten we onze laatste nacht ook nog maar in deze dorm door te brengen. Vandaag hadden we een druk programma, we wilden namelijk naar de Singapore Zoo gaan en aansluiten in de avond een bezoek te brengen in het nabijgelegen night safari park. Helaas kwam deze ochtend de regen met bakken uit de hemel en waren we genoodzaakt eerst twee paraplus aan te schaffen voordat we onze weg konden vervolgen naar de MRT. Ongeveer een uur later kwamen we aan bij de dierentuin en liepen we ons eerste dier tegemoet.

Het regende de gehele dag en gaf een speciaal effect aan de groene dierentuin waarbij de dieren niet in kleine hokjes worden gevangen gehouden, maar de Singaporezen hebben geprobeerd de dieren in een natuurlijke omgeving buiten te laten lopen.

Aan het einde van de middag verlieten we de dierentuin en liepen we de 3 minuten naar het night safari park. Na wat gegeten te hebben besloten we als eerste een show te bezoeken, genaamd creatures of the night. We verwachten weinig van de show, maar het werd een heel spectacel met name door de professionele en zeer goed Engels sprekende showmaster die het geheel aan elkaar praatte als brugman. Na deze show namen we plaats in de tram die ons gedurende een half uur door het in duister gehulde park meenam langs de nog steeds wakkere dieren. Na deze tramrit liepen we nog een aantal speciaal uitgezette wandelroutes, welke ons uiteindelijk om ongeveer tien uur naar de bushalte leidde die ons naar de MRT zou brengen. Iets voor twaalven namen we plaats in onze stamkroeg en sluiten we de dag af onder het genot van een koud biertje en de snerpende kreten van de liveband die op dat moment aan het spelen was. Na een douche vielen we als een blok in slaap.

De volgende dag pakten we al vroeg onze tassen bijeen en na een snel ontbijt en een nog snellere afwas liepen we nog sneller naar het busstation vanwaar de bus zouden nemen naar ons zesde land Maleisie. Al snel kwamen we erachter dat de bussen in dit gedeelte van Azie meer ingesteld zijn op lange toeristen en ze daardoor over een zeer comfortabele beenruimte beschikken. In dit comfort reden we in een klein half uur naar de grens van Singapore. Na de paspoort controles en exitstempels te hebben gehaald stapten we opnieuw de bus in op naar de Maleisische grens waarna we met een Maleisische stempel in ons paspoort onze tassen door de bagagescanner lieten glijden. Gelukkig stelt de controle hier ook weinig voor en zonder enige vorm van weerstand liepen we terug naar de bus die ons een kleine 4 uur later afzette op het grote busstation van Melaka, onze eerste stad in Maleisie. Hiervandaan moesten we nog een klein half uurtje met een lokale bus (zonder beenruimte) naar het centrum waar we bij het stadhuis werden afgezet. Het stadhuis heet ook echt stadhuis en is een van de Nederlandse erfgoederen die deze stad rijk is aangezien de Nederlanders hier in de geschiedenis de scepter zwaaiden. We gingen direct op zoek naar een geschikt guesthouse en hadden vooraf afgesproken dat we de komende drie weken in Maleisie op water en brood moeten leven, omdat Singapore ons in vier dagen meer heeft gekost dan twee weken Vietnam. De zoektocht had geen succes en het enige wat het ons opleverde was een nat tshirt van het zweten en na genoeg volle guesthouses te hebben gepasseerd en te dure guesthouses te hebben afgeslagen bezweken we uiteindelijk voor het laatste te dure guesthouse van de straat en besloten we daar de komende twee nachten te gaan verblijven. Inmiddels was het vier uur geworden en door het vele lopen waren we flink bezweet, waardoor we allebei stonden te springen om een douche te gaan nemen. De douche was echter niet inbegrepen in de kamer, maar moet gedeeld worden met de bewoners van 4 andere kamers. Op zich niet erg, zij het niet dat Jappanners erg lang kunnen douchen en er toevallig twee Jappanners in een van de vier kamers verblijven, waardoor we uiteindelijk om zes uur het pand konden verlaten op zoek naar een geschikte lunchplek. Na onze schreeuwende maag te hebben gesmoord zijn we op zoek gegaan naar een internetcafe om de eerdergenoemde terugvlucht te gaan boeken en alvast een begin te maken met de vele werkzaamheden die het updaten van een weblog met zich meebrengen, zoals foto's kopieren, foto's uitzoeken, foto's verkleinen, foto's uploaden, tekst onder foto's zetten, het verhaal schrijven, foto's in het verhaal voegen, landkaarten aanpassen enz. Helaas was het dichtsbijzijnde internetcafe twee kilometer lopen en kwamen we daar pas achter nadat we drie kilometer in de andere richting een cafe gezocht hadden, welke inmiddels niet meer bestond (nadeel van oude gekopieerde lonely planets). Door het vele zoeken was er weinig tijd meer over om de voorbereidende werkzaamheden te doen, waardoor we niet verder zijn gekomen dan het boeken van de terugtickets en het uitzetten van een aantal mailtjes wat betreft bezienswaardigheden die we gedurende de verdere reis nog willen doen. De avond sloten we af met een koud biertje en het aanschouwen van een zingende onemansact in een van de weinige bars die nog open was.

Vandaag is de dag van het bijwerken van de weblog, dit is echter niet het enige wat we vandaag willen doen. We willen namelijk ook nog de hele stad bezichtigen voordat we morgen Melaka verlaten en inrulen voor de Taman Negara, het oudste oerwoud ter wereld. De walkingtour van vier uur moet maar weer ingekort worden tot max een uur, aangezien het op moment van schrijven alweer zes uur is (nu zeven uur tijdsverschil met Nederland). Gelukkig blijft het hier ook wat langer licht, dus moet het precies allemaal gaan lukken.

Even voor de goede orde volgt hier de planning voor de komende drie weken. Morgen vertrekken we via Jerantut naar Taman Negara waar we twee dagen hopen te genieten van immens grote bomen, hoge touwbruggen en prachtige natuur, waarna we doorreizen naar Pulau Tioman, een van de mooiste eilandjes van Maleisie. We hopen hier drie dagen te mogen genieten voordat we via Mersing naar Kuala Terengganu reizen en de volgende dag alweer doorstoten naar Pulau Perhentian, een van de mooiste eilandjes van Maleisie. Ook hier hopen we drie dagen te mogen genieten voordat we via Kota Bahru doorreizen naar Ipoh, waar we de koelte opzoeken van de Cameron Highlands en vervolgens afzakken naar Kuala Lumpur waar we 7 april hopen te arriveren, een dag voordat papa en mama van Zandwijk voet zetten op Maleisische bodem. De daaropvolgende drie dagen staan in het teken van de familiereunie en op 12 april, een dag na het vertrek van pa en ma van Zandwijk, vliegen wij ook weg, echter niet naar een ander land maar naar de overkant, Maleisie genaamd en landen we op Tawau airport, vanwaar we onze reis vervolgen.

Dan onze persoonlijke update. Maurits maakt het redelijk goed, behalve dat hij tegenwoordig wat snel aangebrand is en niet altijd evenveel kan hebben van de soms zo anders werkende mensen in de Aziatische cultuur. Maurits mist Marjolijn nog steeds en kijkt uit naar het weerzien op 26 juni om 13.31uur (het eerste minuutje staat in het teken van het afscheid met Sebas).

Sebas maakt het naar omstandigheden goed. Gelukkig iets minder snel geirriteerd en heeft verder weinig toe te voegen aan de vorige persoonlijke update.

Het volgende verhaal zullen we vanaf een van de eilanden sturen, hopelijk reikt internet ook over zee zodat we jullie dan weer kunnen laten meegenieten.

Groetjes vanuit tropisch, warm en nat Maleisie,

Sebas en Maus

ps. wie wil ons foto's sponsoren? Ze zijn bijna op, wel graag eerst even mailen zodat we niet teveel foto's krijgen, dan zullen wij de personen aanwijzen die mogen lappen. Bij voorbaat dank!