Lief dagboek,

Wederom willen we jullie weer van harte bedanken voor de vele reacties die we op ons vorige stuk ontvangen hebben. We hebben er af en toe erg om gelachen, dus ga zo door! Allereerst willen we van deze gelegenheid gebruiken om jullie te attenderen op onze mijlpaal van vandaag precies op de dag af 102 dagen weg, wat tevens inhoudt dat we exact op de helft van onze reis door Azie zitten. Jullie zullen misschien wel denken 'precies op de helft, jullie hebben toch nog geen terugticket geboekt?' Dat klopt, maar na lang lopende onderhandelingen met Nederland, intensieve planningperiodes en een kosten/batenanalyse van diverse vluchttarieven zijn we tot de conclusie gekomen dat vliegen in het weekend van de 25 juni het meest rendabel en efficient is. We vliegen vanaf Bali naar Singapore en met een korte tussenstop bij onze vrienden in het middenoosten vliegen we Nederland binnen (waarschijnlijk op 26 juni net na het middaguur). Zodra we in Singapore zijn zullen we de vluchten vast gaan leggen en kunnen jullie beginnen met de voorbereidingen van de welkom-thuis-feestjes, het beschilderen van de spandoeken en het boeken van de touringcars om gezamenlijk als lezend publiek naar Schiphol te komen. Genoeg over de toekomst, terug naar het verleden. We waren vorige week gebleven in Hanoi waar we na een ruzie met ons vorige guesthouse een tour hadden geboekt naar Sapa die de volgende dag (dinsdag) zou vertrekken. De tour zou echter pas ‘s avonds beginnen en we moesten dus nog een hele dag zien te vullen in Hanoi, iets wat niet heel erg moeilijk is.

Nadat we om elf uur ons penthouse hadden verlaten schoven we aan bij de ontbijttafel naast het tourbureau waarmee we die avond zouden vertrekken. De tassen konden we gedurende de dag droppen bij de touroperator zodat we onze bewegingsvrijheid terug kregen en die gedurende de dag konden gebruiken. We wilden namelijk een volgens de lonely planet 4 uur durende walkingtour doen dwars door de Old Town van Hanoi. Omdat de lonely planet niet weet hoe lang onze benen zijn, zitten ze er met de tijd altijd naast. De walkingtour leidde ons door een diversiteit aan straten, waaronder: De schoenenwinkelstraat, de oude marktstraat, de grafstenenstraat, de juweliersstraat, nogmaals over een markt, gevolgd door een andere markt, gevolgd door de stromattenstraat, gevolgd door de smitstraat, de rijstwijnstraat, de kruidenstraat, de tinstraat, de spiegelstraat, de bouddhistische altarenstraat, de speelgoedstraat, de zijdestraat, een lelijke kathedraalstraat en eindigde een kleine twee uur later (voor ons) in een straat met diverse restaurants waar we ons tegoed hebben gedaan aan de zoveelste hamburger van deze reis. Even ter informatie, de straatnamen geven het ambacht aan van de desbetreffende straat wat inhoudt dat bijvoorbeeld in de stromattenstraat allemaal winkels zitten die stromatten verkopen en in de grafstenenstraat (hoe verzinnen ze het) allemaal winkels zitten die grafstenen verkopen (is een erg gezellige straat, alleen een beetje een dooie boel) etc. Na de lunch hadden we nog een hele middag over en kwamen op het idee, aangezien de temperatuur niet al te hoog was om de middag binnen door te brengen en wel bij het wereldberoemde water puppet theatre van Hanoi (wie kent het niet?). Het komende anderhalf uur werden we vermaakt door een strafportie waterpoppen spel, begeleid door prachtig Aziatisch nasaal gezang en het gelach van een toerist die iets te diep in zijn rijstwijnglas had gekeken. Het was een once in a life time experience die we ook graag zo willen houden om het spel uniek te houden. Rond vijf uur stonden we buiten en zonder enige inspiratie besloten we maar naar de fles te grijpen en ons maagje te vullen met een onvergetelijke maaltijd bij de plaatselijke KFC (vooral de dag erna onvergetelijk). Om een uurtje of zeven liepen we richting het tourbureau waar we de treinkaartjes naar Sapa overhandigd kregen en we in een bus richting het station van Hanoi vertrokken. Direct in de bus begonnen we te twijfelen over onze geboekte tour. We hadden namelijk deze keer een iets exclusievere en een iets duurdere touroperator uitgekozen, wat zich uitbetaalde in het gezelschap van mensen waarbij wij ons op het eerste gezicht wat minder op de plek voelen, stelletjes van meer dan middelbare leeftijd met aan de kleding te zien veel geld en rijzend met grote rijdende hutkoffers. Maar goed, we konden niet meer terug en besloten maar weer om onze Floris Frederik kostuums aan te trekken. Aangekomen op het station werden we door onze tourassistant naar onze luxe treincoupe gebracht. In vergelijking met de vorige coupe bleek de luxe hem te zitten in mooi met hout betimmerde muren, meer sfeerverlichting, een frisruikend dekbed en kussen, flesjes water en het gezelschap van een Alaskiaans echtpaar van meer dan middelbare leeftijd die tevens bij ons in het exclusieve reisgezelschap zaten.

Na een korte nacht slapen kwamen we rond vijf uur aan op het station van Lao Cai (tegen de Chinese grens aan) en werden we opgewacht door een buschauffeur die ons in een uurtje naar Sapa reed. Rond half zeven stonden we in het kantoor van de touroperator in Sapa en werden we voorgesteld aan onze gids die ons de komende dagen in Sapa rond zou leiden. Omdat het nog te vroeg was om in te checken in het hotel waar we de komende nacht zouden verblijven zijn we de straten van Sapa gaan verkennen en op zoek gegaan naar een ontbijt. Dit ontbijt vonden we in een van de vele bakery's van de stad en genoten in een ijzige kou van ons croissantje, chocoladebroodje en een warm kopje thee. Na dit voedzame doch koude ontbijt (het is hier net iets boven het vriespunt) liepen we terug naar het hotel om te kijken of onze kamer al klaar was. Gelukkig was hij dat en na een snelle incheckprocedure kregen we onze sleutel van onze kamer op de zesde verdieping. Gelukkig hoefden we niet ver te lopen, aangezien de ingang en de receptie van het hotel al op de vijfde etage gelegen zijn. Toen we de sleutel in het slot staken en de deur openden zagen we de luxe waar we de komende nachten in zouden verblijven (mooie meubels, schoon en van alle gemakken voorzien). Om tien uur hadden we met de gids en de rest van de groep afgesproken om te beginnen met de trekking van de dag, namelijk de afdaling en wandeling naar CatCat village. De tocht hierheen duurde ongeveer anderhalf uur en bracht ons door een mistig en grijs landschap met hier en daar prachtige glimpen van de lager gelegen dorpen en rijstvelden.

Gedurende de tocht werden we direct vergezeld door hordes meelopende huisvrouwtjes die ons bestookten met een vragenvuur en uiteindelijk probeerden deze vragen in daden om te zetten door zelfgemaakte souvenirs aan ons te verkopen. Gelukkig waren we hierop voorbereid en waren we het 'no thank you' nog niet verleerd. Aangekomen in CatCat village zagen we het een en ander van het dagelijkse leven van de Black Hmong's stammelingen, namelijk het maken en verkopen van souvenirs. We hebben alle werkprocessen gezien, van het smeden van zwaarden, het borduren van tasjes tot het verven van kleding (waarbij je mag hopen dat het niet gaat regenen). De tocht leverde een hoop mooie foto's op en werd afgesloten met een traditionele dansvoorstelling. Vervolgens volgden we onze weg terug naar boven naar Sapa town en genoten we van een exclusieve zeven gangen lunch en waren we de rest van de middag vrij om te doen wat we zelf wilden. We besloten de middag niet zomaar voorbij te laten gaan en wilden nog wat verder wandelen. We gingen de Dragon Mountain beklimmen, wat zwaarder klinkt dan dat het is, maar het was een mooie tocht door netjes aangelegde tuinen en een mistig en mysterieus landschap.

Bij de top aangekomen werden we beloond met alles wat we al gezien hadden, namelijk mist. Na een warme douche in de hotelkamer werden we om zeven uur verwacht voor het zeven gangen diner en die avond doken we vrij vroeg onze luxe bedjes in om de verloren uurtjes slaap in de trein in te halen.

De volgende ochtend stond een royaal ontbijtbuffet voor ons klaar beneden in het restaurant waar we dankbaar gebruik van maakten en onze bordjes meerdere malen tot de rand toe vulden.

Om half tien stond de gids weer op ons te wachten om opnieuw ons mee te nemen door het prachtige landschap rondom Sapa met als eindbestemming Ta Pan village. Dit keer werden we beloond met minder mist en zelfs een zonnetje, waardoor we ver het dal in konden kijken en konden genieten van de prachtige natuur in de vorm van rijstvelden zover het oog rijkt. Deze dag werden we wederom gevolgd door hordes huisvrouwen en kregen we zelfs ieder afzonderlijk een persoonlijke lokale huisvrouw mee die ons gedurende de weg voorzag in handgemaakte cadeautjes in de vorm van geknoopte grassprieten en uiteindelijk bijna afdwong bij haar handgemaakte tasjes, sjaawls en andere prullaria af te nemen.

Na een zelfgemaakte lunch in Ta Pan village (door de gids) bracht een busje ons terug naar Sapa. Normaal gezien eindigt de tour hier, maar wij hadden van te voren nog een extra dag in Sapa gevraagd. De kosten voor het verblijf in het zelfde hotel waren dermate hoog dat het ons budget te boven ging en we genoodzaakt waren te verkassen naar een guesthouse dat binnen ons budget paste.

Na een nacht in ons gedegradeerde nachtverblijf te hebben doorgebracht en kennis gemaakt te hebben met de neef van meneer Kakkerlak (gelukkig was hij nog alleen) hadden we om acht uur met onze gids afgesproken dat zij ons op weg zou helpen naar haar village Ta Pin, een kleine 12 km verderop. Na wat vage aanwijzingen van 'beneden het rijstveld door, tweede brug links het pad op en dan af dalen tot het tiende rijstveld en dan het vierde dorp links de weg oversteken naar de rots in de vorm van een kikker en dan alsmaar rechtdoor, kan niet missen'. Ok het was misschien wat overdreven deze vertaling, maar het kwam erop neer dat we zonder enige kaart en met schaarse aanwijzingen gingen proberen een 12 kilometer verderop gelegen dorp te bereiken met in de twaalf tussen gelegen kilometers geen enkele engels sprekend medemens te vinden. Na een goede kilometer gelopen te hebben begon wat we eigenlijk al verwacht hadden kunnen hebben, namelijk een splitsing van de weg die niet voorzien was. De keus was om links het brede pad of rechts het smalle pad in te gaan en wij kozen voor de makkelijkst ogende optie namelijk het brede pad. Natuurlijk hadden we beter moeten weten en is het smalle pad altijd beter. Hier kwamen we dan ook achter toen het brede pad ophield en er geen enkel pad overbleef. We stonden zo'n beetje in het achterhuis van een van de houten hutjes die ze dorpen noemen en we besloten maar door het achterhuis het voorhuis in te gaan en door de voortuin naar de achtertuin van het naastgelegen houten hutje te wandelen. Vriendelijk nagekeken vervolgden we zo onze weg van huis tot huis, langs rijstvelden afdalend en over slootjes springend. Uiteindelijk kwamen we uit op het smalle pad dat inmiddels weer een breed pad was geworden en vervolgden we onze weg richting Ta Pin.

De tocht zou volgens de gids vier uur moeten duren, maar binnen twee uur liepen we een dorp binnen wat volgens de bewoners Ta Pin moest heten. Na een rondje te hebben gelopen door het dorp en onze achtervolgende rode Dzai huisvrouwen te hebben afgeschud wilden we weer terug richting Sapa.

Omdat we wel van wat uitdaging houden kozen we ervoor om niet terug te lopen, maar besloten een brommer te nemen. Alhoewel we aandrongen op twee brommers, kwam de vriendelijke chauffeur met een brommer aanlopen en verzocht ons vriendelijk om allebei achterop plaats te nemen. Naast de bezuinigingen op een brommer had de vriendelijke man ook bezuinigd op de veiligheid en had hij maar een helm in de aanbieding. Gelukkig had Maus z'n geliefde tropenhelm op z'n kop en bood deze net zo veel bescherming als de helm van Sebas. Daar zaten we dan met z'n drieen op de brommer, de chauffeur voorop, Maus gesandwiched in het midden en Sebas op de stang achterop.

Om onze voeten kwijt te kunnen moest Maurits z'n voeten bij gebrek aan beugels bovenop die van Sebas zetten. Met vijftig op de teller scheurden we door het prachtige landschap, alhoewel we daar weinig van zagen aangezien we totaal gefixeerd op de weg waren omdat onze vriendelijke chauffeur met plankgas door de bochten heen scheurde terwijl de brommer zowat plat op z'n zij ging. Een kleine twintig minuten later, met de doodangst in onze ogen reden we de straten binnen van Sapa town en stapten we al trillend van de veel te kleine brommer. Gelukkig hebben we niets overgehouden aan dit avontuur, behalve dat Sebas de afgelopen drie dagen niet kon zitten omdat zijn stuitje bekneld had gezeten tussen het zadel en de daarachterhangende stang van de brommer. We vonden dat we nog niet genoeg hadden gewandeld en wilden de pijn in onze knien en kuiten nog verder tarten en besloten daarom opnieuw een bezoek te brengen aan CatCat village, hetzelfde dorp wat we de eerste dag hadden bezocht, echter was nu het weer beter en hoopten we op een nog mooier zicht op de omgeving. We werden beloond, het zicht was prachtig en zelfs de temperatuur was warm en een kleine twee uur later zaten we in Sapa town, moe voldaan en verbrand te genieten van een welverdiend verkoelend drankje. Dezelfde avond moesten we ons om half zes melden bij het kantoor van onze touroperator die ons per bus terug zou brengen naar het Lao Cai treinstation waarvandaan we de komende nacht onze reis terug zouden maken naar Hanoi. De reis in de nachttrein was er een zoals we die al eerder gehad hadden, veel geschommel weinig slaap en om vijf uur kwamen we aan op het station van Hanoi.

Aangezien we de stad Hanoi inmiddels op ons duimpje kennen besloten we wederom geen taxi te nemen, maar te gaan lopen richting het meer van de stad, zodat we voor jullie de beloofde filmpjes en foto's konden schieten van de hylarische ochtendoefeningen van de Hanoitianen. Wat we wilden is gelukt, nu moeten we alleen nog de tijd (en vooral een goede computer) vinden om ze op het internet te zetten, hopelijk in Singapore en anders in Maleisie. Na de film en fotoreportage zijn we op zoek gegaan naar een ander guesthouse dan ons vorige verblijf in Hanoi (de reden welbekend) en na even zoeken vonden we een goed alternatief (iets boven ons budget). De rest van de dag sloten we ons op in de kamer om bij te slapen, in te lezen in Singapore, Maleisie en Indonesie en te genieten van de moderne televisie aan de muur. Er stond ons nog een ding te doen deze dag en dat was het boeken van de Halong Bay tour. Ons geluk kon niet op, om zo weinig mogelijk energie te verspillen liepen we de trappen van ons guesthouse af naar beneden en boekten we aan de receptie de twee daagse tour naar Halong Bay. Daarna vervolgden we de tocht naar boven om bij te slapen, in te lezen in Singapore, Maleisie en Indonesie en te genieten van de moderne televisie aan de muur. Uiteraard moet dit alles afgewisseld worden met eten en drinken en we besloten tijdens lunchtijd de tocht naar beneden te hervatten en een restaurant op te zoeken. Ons geluk kon niet op, om zo weinig mogelijk energie te verspillen liepen we twee stappen de straat op en sloegen rechtsaf het restaurant van de buren binnen. Met betrekking tot het diner...zie het lunchproces.

De volgende dag ging de wekker alweer veel te vroeg en moesten we al om half zeven het lekkere bed verlaten. Na een snel ontbijt (jullie raden al waar) was het wachten op de bus die ons naar Halong Bay zou brengen. Om een uurtje of half negen kwam de bus de straat in rijden en stapten we in in de overvolle en veel te kleine bus die ons in drie en een half uur naar Halong Bay bracht. Over de reis valt weinig te zeggen behalve dat deze bruut werd verstoord bij het instappen van twee arrogant dansende (dat bleek uit hun verhalen), gisteravond veel bier gedronken hebbende, leidse corpsballen. De rit werd daardoor zeer onaangenaam en we vreesden voor onze trip. In Halong Bay aangekomen werden we opgewacht door onze gids voor de komende twee dagen. Deze bracht ons naar het bootje dat ons naar onze Black Pearl piraten boot bracht. Ons thuis voor de komende twee dagen (een nacht).

Voor deze trip hadden we aanzienlijk minder betaald dan voor de Sapa tour, dus we waren voorbereid op weinig comfort en het gezelschap van typische backpackmensen met vieze lange haren, tatoeages all over the place, piercings in plekken waar geen gaatjes horen te zitten, waarschijnlijk de laatste douche net voor hun vertrek richting Azie gehad te hebben (half jaar geleden) en die hun ontbijt wegspoelen met een heerlijk lokaal biertje. Niets bleek minder waar, onze Black Pearl was redelijk luxueus en onze twaalf medepiraten bleken net zoals ons beschaafde mensen met schone korte haren, geen tot weinig tatoeages, piercings op plekken die wij in ieder geval niet gezien hebben, elke dag netjes twee keer douchen en ontbijten met een heerlijk kopje thee. Dit alles met uitzondering van de twee leidse arrogant dansende, bierdrinkende corpsballen. Toen iedereen aan boord was, werden we verwelkomd met een welkomstcocktail (limonadesiroop en nog slechte ook, ok we hadden ook niet veel betaald, maar toch) en werden we getrakteerd op een bovenverwachting goede lunch. Na de lunch, we hadden inmiddels al een aantal uur gevaren, gingen we van boord en brachten we een bezoek aan een van de mooiste voor toeristen aangelegde grotten en bezochten we een floating village waar we een heuse kayak tocht konden doen.

Maurits kreeg opeens een dejavu en terwijl we het angstzweet onderdrukten verzochten we de gids of we niet alsjeblieft aan 'wal' op een floating village konden blijven. Natuurlijk was dit geen probleem en een klein uur later werden we teruggevaren naar ons jacht en konden we ons opfrissen en aan het diner gaan beginnen. Na het smakelijke diner waren er twee keuze mogelijkheden. Je mocht karaokezingen of inktvis vissen. De keuze was niet moeilijk, wij gingen natuurlijk vol overtuiging voor het inktvis vissen en lieten met z'n zestienen de gids al zingend achter. Na een uur nog geen teken van leven van een inktvis gezien te hebben, hebben we de inktvisvishengel aan de wilgen gehangen en hielden we het inktvisvissen voor gezien. Na nog een slaapmutsje te hebben gedronken en te hebben genoten van de talenten van drie aangeschoten medepassagiers die luidkeels Abba, the villagepeople, robbie williams, spice girls en Louis Armstrong ten gehore brachten. Erg leuk voor ons om te zien, maar ons talent vond nog geen uitweg.

De volgende ochtend stonden we weer vroeg op en genoten van het prachtige uitzicht waar we inmiddels al varend door heen voeren. Halong Bay omschrijft zich het beste als een mysterieus en mistig geheel van karstbergen die zich als torenflats uit de zee doen ontspruiten.

De omgeving is prachtig wat ook een nadeel met zich meebrengt, namelijk veel mensen willen het zien. Daarom waren wij niet de enige boot in de wateren van Halong, maar deelden we onze ervaring met ruim 250 andere boten met ieder zo'n 15 tot 20 passagiers aan boord. Na het ontbijt hebben we het aanbod voor een bezoek aan de volgende grot afgewezen, samen met de helft van onze medepassagiers (je moest er namelijk extra voor betalen, welgeteld twee euro!). Achteraf hoorden we van de andere helft van onze medepassagiers die wel de twee euro neerlegden dat we niets gemist hadden en het bezoekje weinig voorstelde. Na dit programmapunt kwam het hoogtepunt van de tour, namelijk afscheid nemen van de twee leidse, arrogant dansende, bierdrinkende corpsballen. Zij hadden namelijk een nachtje langer geboekt op een onbewoond eiland (gelukkig hadden wij dit niet gedaan). De boot die de Leidse, arrogant dansende en bierdrinkende corpsballen aan land zette, bracht helaas wat minder aangenaam bezoek mee terug, namelijk vier verwilderde ADHD hebbende egocentrische Nederlanders die hun nacht op het onbewoonde eiland al hadden doorstaan en samen met ons op onze boot koers zetten richting Halong City. De rest van onze reis hebben we onze mond gehouden om ons Nederlanderschap niet te verraden en zo de vier verwilderde ADHD hebbende egocentrische Nederlanders te ontlopen. Rond half twaalf kwamen we aan in de haven en werden we van boord geloodst. Voordat we per bus teruggebracht werden naar Hanoi werden we nog getrakteerd op een typisch Vietnamese tourlunch: rijst, een prutje van dit, een prutje van dat, koude frietjes en veel vis. Een klein uur later namen we plaats in de bus en raad eens wie naast ons kwam zitten? Namelijk de twee ergste verwilderde ADHD hebbende egocentrische Nederlanders die ook nog eens asociaal bleken te zijn en de stoel van hun voorganger, onze gids, zover vooruit zetten dat deze in een hoek van 45 graden de drie en een half uur durende rit door moest brengen, terwijl ze zelf alle beenruimte van de wereld hadden. Na drie en een half uur gezwegen te hebben om onze nationaliteit niet te verraden (we beginnen ons namelijk te schamen voor alle Nederlanders die we op deze reis tegenkomen) kwamen we opnieuw voor de derde keer aan in het drukke Hanoi. Ondanks onze eerdere ervaring met het reserveren van een kamer in een guesthouse in Vietnam hadden we toch een reservering gedaan in het guesthouse van de vorige nacht in Hanoi. Gelukkig bleek na aankomst er een kamer vrij te zijn (waarschijnlijk niet vrij gehouden) en konden we neerploffen op onze bedden en genieten van onze moderne televisie aan de muur. Jullie kunnen vast wel raden waar wij die avond gegeten hebben? Inderdaad de trap af, twee stappen de straat op, rechtsaf het restaurant van de buren in. De avond hebben we al genieten van de moderne televisie aan de muur doorgebracht en we weten inmiddels op welke dag welke serie wordt uitgezonden en volgen inmiddels al vier weken op de maandagavond de serie Band of Brothers, ondanks dat we deze allebei al zes keer gezien hebben.

Met de moderne televisie aan de muur nog aan werden we de volgende ochtend wakker en vervolgden ons dagritme met de trap af, twee stappen de straat op, rechtsaf het restaurant van de buren in voor een smakelijk pannenkoekenontbijt. Vervolgens zijn we eindelijk weer eens aan jullie gaan denken en begonnen met het uploaden van de foto's en het schrijven van dit verhaal. Inmiddels is het al vijf uur smiddags en hebben we de middag doorgebracht met afwisselend typen, naar de overkant lopen, het restaurant van de overburen en tevens buren van ons guesthouse in en lopen we straks voor het diner naar de overkant en vervolgens slaan we linksaf twee stappen de straat op rechtdoor de trap op naar ons bed en hopen we dat we zeer vroeg in slaap vallen, aangezien we morgenochtend al om vier uur door zeven wekkers worden gewekt omdat we om vijf uur een taxi moeten halen. Deze taxi zal ons naar het vliegveld van Hanoi brengen waar we om 07.25u hopen op te stijgen en twee uur later hopen te landen in HCMC (ook Saigon genoemd) onze andere thuisbasis en vervolgens na een korte tussenstop om 15.00u opnieuw op te stijgen en dit deel van Azie achter ons te laten en in te ruilen voor het gedeelte rond de evenaar. Om ongeveer 18.00u hopen we voet te zetten op de steriele en geordende grond van Singapore en hopen we dan de komende drie dagen de spuug en de kauwgom in onze mond te kunnen houden tot net over de grens in Maleisie. 21 Maart vertrekken we alweer uit het vijfde land en zetten we voet in het zesde en eennalaatste land van onze reis: Maleisie. In Melaka, de eerste stad die we bezoeken in Maleisie zullen we jullie opnieuw berichten van onze avonturen en jullie kennis laten nemen van de planning van de daaropvolgende weken. Leuk detail misschien is dat Maurits zijn ouders op dezelfde dag als ons twee vluchten maken, echter niet naar Singapore maar via Kuala Lumpur (Maleisie) naar Medan (Indonesie) waar zij de komende drie weken gaan genieten van hun welverdiende vakantie en op het einde van hun vakantie gaan genieten van ons.

Met Sebas gaat alles redelijk goed. Naast een verbrande kop opgelopen in Sapa, een verkoudheid opgelopen in Sapa, een gekneusd stuitje opgelopen in Sapa gaat alles nu weer volgens wens en kijkt uit naar de geordende omgeving van Singapore, weg van de chaos die Vietnam heet (het is wel leuke chaos).

Maurits maakt het ook goed en heeft geen last van een verbrande kop opgelopen in Sapa, een verkoudheid opgelopen in Sapa en een gkneusd stuitje opgelopen in Sapa, maar kijkt net als Sebas uit naar Singapore een oase van rust in vergelijking met Vietnam (wat hij overigens een van de mooiste landen vond). Maurits denkt dat hij er goed aan heeft gedaan om Marjolijn te vertellen dat we de knoop hebben doorgehakt en ondanks dat we een week langer dan de oorspronkelijke planning wegblijven, nu een einddatum hebben vastgesteld waarop het weerzien kan plaatsvinden. Dit haalt hopelijk een klein beetje van de spanning weg die de onzekerheid van de terugvliegdatum met zich meebracht.

Dit was het dan weer voor vandaag, de memorabelste van allemaal, omdat het de honderdtweedste dag weg is en jullie allemaal kunnen gaan aftellen naar de dag dat wij Nederland weer komen terroriseren (denk vooral aan het boeken van de touringcars, het beschilderen van de spandoeken en het organiseren van onze welkomsfeestjes!).

Met de vriendelijke groeten uit het chaotische maar o zo mooie Vietnam,

Sebas en Maus