Lief dagboek,

Allereerst willen we jullie weer van harte bedanken voor het lezen van het vorige verhaal, het kijken van de foto's en het plaatsen van reacties! We blijven het leuk vinden als mensen reageren, des te meer als er reacties uit onverwachte hoek komen! Blijven posten dus.

Het vorige verhaal sloten we af in Ho Chi Minh City (ook wel HCMC of Saigon genoemd), wat zich inmiddels 2000 km beneden ons bevindt. Gelukkig voor jullie hebben we in de tussenliggende kilometers weer een hoop beleefd, waarvan we jullie nu mee zullen laten genieten. Zoals gezegd de dag nadat de laatste update stond er weer een reisdag op het programma. Dit keer niet per karaokebus, kakkerlakkentrein of per goederentransport, maar dit keer met een heus vliegmobiel.

Het begon allemaal al vroeg in de morgen van dinsdag 2 maart. Nadat de wekker om zeven uur lekker had staan rinkelen werden we een uurtje later per gare taxi vervoerd naar het vliegveld. Onder een gare taxi verstaan wij het volgende: je hebt mooie auto's en lelijke auto's. Dit was een lelijke auto. Onder lelijke auto's vallen auto's met en zonder deuken. Dit was een auto met deuken. En je hebt lelijke auto's met deuken waarin je je op de weg nog veilig kunt voelen (zoals de ex Opel Astra van Sebas) en je hebt lelijke auto's met deuken waarin je je leven niet zeker bent op de weg, zoals onze taxi deze morgen. Maar gelukkig hadden we een taxichauffeur die zijn rijbewijs op de normale Vietnamese wijze had ontvangen: in de supermarkt bij een pakje boter. Een voordeel had deze taxi wel. Door zijn verdere staat van ontbinding was zijn toetervloeistof aangetast, waardoor we de eerste stille rit in Vietnam hebben meegemaakt. Na een ritje van een half uur kwamen we aan bij het vliegveld-voor-binnenlandse-vluchten waar we direct onze backpacks hebben ingecheckt. Vervolgens moesten we de douane door, waarbij natuurlijk ook je handbagage door een scanner wordt gehaald. In Vietnam gelden dezelfde regels als in Europa (geen scherpe voorwerpen en vloeistoffen aan boord), dus voor ons niets nieuws. Nadat we het poortje zonder piepen door waren gelopen moestn we nog wachten op onze tassen. Volgens de douanebeambte klopte er iets niet in de tas van Maurits en moest de tas opnieuw door de scanner. Wat bleek, volgens de douanebeambte moest er een schaar in de tas zitten. Maurits wist zeker dat hij zijn schaar had opgeborgen in zijn grote backpack en maakte de beambte duidelijk dat hij niet wist waar dat ding dan zou moeten zitten. Sebas was gelukkig al iets wakkerder dan Maurits en kreeg de ingeving dat het misschien wel eens de schaar kon zijn die zich in de ehbotas bevond. Zo gezegd zo gedaan, de ehbo tas ging open en de schaar kwam tevoorschijn. Na een grondige inspectie besloot de douanebeambte dat deze schaar geen schade kon aanrichten op grote hoogte en mocht hij weer terug in de tas. Over de vloeistoffen die in overvloed in onze tassen aanwezig waren, werd echter geen woord gerept. Na twee uurtjes wachten mochten we eindelijk inchecken en werden we per bus naar ons vliegtuig gebracht.

We weten nu wel waarom deze vlucht zo goedkoop was. Ze hadden namelijk flink bespaard op de vierkante meters en waar je normaal twee rijen stoelen achter elkaar hebt staan, stonden nu in dezelfde ruimte drie rijen met stoelen achter elkaar, wat ertoe leidde dat we de 1 uur durende vlucht met de kont strak tegen de achterleuning en de knieen strak tegen de stoel van de voorganger aan moesten zitten. Na drie kwartier vliegen zetten we de daling al in en een kwartiertje later stonden we alweer met beide voeten in het 1000 km hoger gelegen Danang Airport. We werden weer met de bus vervoerd van het vliegtuig naar de terminal waar we binnen vijf minuten onze tassen van de enige aanwezige bagageband afplukten (tassen die aan de andere kant van de muur op de band gezet werden, zie foto).

Nadat we onze tassen van de band geplukt hadden liepen we naar buiten waar we zoals gewoonlijk werden opgewacht door hordes enthousiaste en schreeuwerige taxichauffeurs die ons allemaal voor de hoofdprijs naar een door ons gekozen plek wilden brengen. We wilden naar het busstation van Danang om daar de bus naar Hoi An te pakken. Het busstation moest volgens een van de taxichauffeurs 8 kilometer van het vliegveld liggen en hij wilde ons wel voor 100.000 Dong ernaartoe brengen. Dit vonden wij natuurlijk veel te duur (is welgeteld 4 euro) en gingen op zoek naar een goedkoper alternatief die zich al snel aandiende door een taxichauffeur met een nog gaardere taxi dan die morgen, maar goed hij bood direct de helft van de prijs van zijn collega's en dit klonk ons als klinkende munten in de oren. Na nog geen vijf minuten rijden zette de chauffeur de taxi echter al aan de kant en zei hij dat we er waren. Iets wat ons erg vreemd in de oren klonk, aangezien de andere chauffeurs zeiden dat het acht kilometer moest zijn. We stapten uit en besloten zonder betalen weg te lopen. Toen we twintig meter hadden gelopen hoordden we een luid getoeter en geschreeuw achter ons. Wat bleek, het was de bus van Danang naar Hoi An gevolgd door de taxichauffeur die we met lege handen hadden achtergelaten. Om de chauffeur tegemoet te komen gaven we hem een kleinigheidje en stapten we tevreden in de bus naar Hoi An. Een busrit die ons weer ons leven lang bij zal blijven. Na vijf minuten rijden stopte de bus langs de kant van de weg, stapten er twee dametjes in gevolgd door twee ton aan huisraad en levensmiddelen die ze hadden ingeslagen in het centrum van Danang.

Dik tien minuten later, een boze buschauffeur, een nog geirriteerdere conducteur en een overbeladen bus rijker, reden we al toeterend verder door de straten van Danang, want de zitplaatsen waren nog niet allemaal gevuld. Omdat we door het inladen van de huisraad vertraging hadden opgelopen wilde de chauffeur en de conducteur zo min mogelijk tijd verliezen, waardoor alle instappende passagiers (jong, maar vooral veel oud) al rijdend de bus in werden getrokken of geduwd, waardoor ze al struikelend in het gangpad belanden en al lachend hun plek vonden in de bus. Dit zouden ze bij Connexxion in Nederland eens moeten proberen. Na weer een goed uur gereden te hebben, kwamen we aan op het 'busstation' van Hoi An en konden we voor de zoveelste keer uitzoeken waar we gedropt waren. Gelukkig werkt ons meegebrachte compas nog steeds uitstekend en vervolgden we onze weg in Noord-Oostelijke richting naar het backpackers centrum van Hoi An. En weer begon onze zoektocht naar een goedkope mooie en schone kamer. De eerste kamer die we te zien kregen bevond zich niet op de bovenste etage, maar nog een etage hoger, namelijk boven op het dakterras. Al worstelend tussen het wasgoed en de plantenbakken door kwamen we in de door de eigenaar in zijn vrije uurtjes gecreerde opslaghok waar twee bedden in stonden en zelfs een piepklein badkamertje zonder douche. Na dit gezien te hebben besloten we ons budget drastisch naar boven bij te stellen en op zoek te gaan naar een beter onderkomen. Na weer een aantal kamers te hebben afgewezen vonden we ons onderkomen in de gewelven van een redelijk chique uitziend guesthouse. Een plek waar we de komende vier nachten wilden verblijven.

Na de tassen afgegooid te hebben besloten we de stad van Hoi An te gaan verkennen. Hoi An is een zeer Frans uitziend stadje en staat bekend om zijn kleermakers. Er is genoeg keus om een mooi kostuum of een avondjurk te laten maken, aangezien er meer dan 300 winkels zijn in Hoi An.

Na eerst wat gegeten te hebben in de stad zijn we op een van de in de Lonely Planet aanwezige kleermakers afgestapt om ons te laten informeren over de mogelijkheden. De mogelijkheden zijn er echter in overvloed aanwezig en het is lastig een keus te maken als je niet weet wat je wil. Je begint met het kiezen van een stof naar jouw keuze, zoals cashmere, wol, katoen of zijde. Vervolgens kies je een bepaalde kleur of print, waarna je een plaatje van een kledingstuk in een boek opzoekt die naar jou smaak is. Dit plaatje maken ze dan vervolgens na. Omdat wij vooraf niet wisten wat we wilden hebben is het erg lastig dit a la minute te beslissen, dus besloten we er nog maar een nachtje over te gaan slapen en de volgende dag met een hoofd vol ideeen terug te komen. Die avond hebben we op internet nog gezocht naar een aantal voorbeelden van kostuums die ons aanspraken en deze uitgeprint om die de volgende ochtend te laten zien in de winkel. Teruggekomen in het guesthouse waren we moe van het vele reizen en wilden we maar één ding: slapen. Aangekomen in onze kamer zagen we iets wegschieten onder het bed. Na enige verdere inspectie bleek het een van onze oud vrienden te zijn uit de trein van Krabi naar Bangkok, beter bekend onder de naam: meneer Kakkerlak. Na dit niet al te vrolijke weerzien bleek hij niet alleen gekomen te zijn, maar had hij familie en vrienden meegenomen om eens een goed feestje te bouwen in onze kamer. Helaas waren de meeste familieleden al knock-out door het vele drinken, waardoor ze met hun pootjes omhoog door de kamer lagen verspreid en door ons toedoen snel hun weg hebben gevonden door het rioolstelstel van Hoi An. Na een stuk of zes lichaampjes te hebben geborgen een een levende te hebben gedood door middel van een tandenborstelbakje op zijn hoofd te laten neerkomen was het dan eindelijk tijd om te gaan slapen. We hadden nog wel besloten de volgende ochtend op zoek te gaan naar een plek waar meneer Kakkerlak ons niet kon vinden.

Zo gezegd zo gedaan, de volgende ochtend liepen we opnieuw door de straten van Hoi An op zoek naar een zo goedkoop mogelijke kamer zonder kakkerlakken. Na een stuk of 12 guesthouses te hebben gezien, besloten we dat nummer 3 toch de beste was en checkten we uit bij het feestje van meneer Kakkerlak die teleurgesteld achterbleef. Na ontbeten te hebben besloten we met onze uitgeprinte Hugo Boss pakken op zoek te gaan naar een betere kleermaker dan de dag ervoor, omdat we daar toch niet zo'n goed gevoel over hadden. We vonden de kleermaker naar onze smaak en tien minuten later stonden we stoffen uit te zoeken voor de buiten en binnenkant van ons grijze kostuum. Na de juiste stoffen te hebben gevonden was het tijd om onze maten op te meten wat nog niet zo makkelijk was voor de klein aangelegde Vietnamese verkoopsters wat een hilarisch plaatje met zich meebracht (zie foto's).

Toen de maten waren gemeten en onze creditcard was getrokken hadden we een afspraak voor de volgende ochtend om ons kostuum te passen. De rest van de dag hebben we besteed aan eten, drinken en rondhangen in het toeristische, maar gezellig uitziende Hoi An.

De volgende dag stonden we om elf uur op de stoep bij onze kleermaker voor een passessie van ons pak. Zoals verwacht was het niet in een keer goed en moesten er nog aardig wat aanpassingen gedaan worden. Omdat we wel vertrouwen hadden in de goede afloop besloten we beide nog een kostuum te bestellen. Dit keer een zwarte versie van het Hugo Boss pak en werden we verleid om een bijpassend zwart overhemd erbij te laten maken. Na nog wat maten te hebben opgeschreven en wij onze creditcard weer hebben getrokken was het weer tijd om te gaan eten, drinken en rond te hangen in het toeristische maar gezellig uitziende Hoi An.

Om toch nog wat afwisseling in onze dagbesteding aan te brengen, besloten we alvast treintickets te boeken van Danang naar Hanoi om er zeker van te zijn een plekje te hebben in de trein naar onze keuze.

De volgende dag stonden we om elf uur op de stoep bij onze kleermaker voor een tweede passessie van onze pakken. Zoals verwacht was het ook deze keer nog niet honderd procent goed en moesten er bij Maurits nog wat aanpassingen verricht worden om zijn bochel die hij volgens de Vietnamese verkoopsters in zijn rug had te verhulken. Later die middag konden we terug komen om dan als het goed was de pakken mee te nemen. In de tussentijd gingen wij behalve eten, drinken en rondhangen in het toeristische maar gezellig uitziende Hoi An op jacht naar een bijpassende stropdas. Na 298 van de kleermakerwinkels en 10.369 stropdassen gezien te hebben en niet de stropdas te hebben gevonden die wij zochten (egaal zwart en niet te dun) vonden we in winkel 299 een stropdas die redelijk egaal zwart was en van dikke kwaliteit. Des te meer stropdassen je koopt, des te goedkoper je uit bent dus we besloten allebei twee stropdassen te nemen. Na de collectie meerdere malen te hebben doorgespit hebben we de strop doorgehakt en hebben we ieder twee mooie stropdassen erbij gekozen. Later die middag zijn we opnieuw naar onze kleermaker geweest en pastte Maurits opnieuw zijn kostuums. Nog steeds niet helemaal tevreden (maar volgens de verkoopsters was dit de beste tussenweg omdat anders het pak te strak of te wijd zou gaan zitten) besloot Maurits het toch maar te doen en de pakken te accepteren. Omdat we nog steeds niet helemaal tevreden waren met de gekochte zwarte stropdas (zat toch nog een heel klein structuurtje in), vroegen we of onze kleermaker toevallig nog een egale zwarte das voor ons kon breien en uiteraard was dit mogelijk. Twee uur later haalden we onze egale zwarte zijden dassen op en vervolgden we onze weg met vier pakken, twee overhemden en zes stropdassen richting het postkantoor van Hoi An, want jullie dachten toch niet dat wij dat op onze rug gingen meeslepen. Een half uur later, een moeie hand van het vele keren ons adres te moeten opschrijven en 100 euro armer waren de pakketten op weg naar (hopelijk) Nederland.

De volgende dag stond weer in het teken van vertrek. Rond een uur of half tien liepen we richting het busstation van Hoi An en nog geen kwartier later zaten we in een rijdende bus richting Danang. Een uur later stapten we uit de bus en liepen we richting het treinstation van Danang waar we nog drie uur moesten wachten totdat de trein oorspronkelijk zou vertrekken. We vulden de uren met hoe kan het ook anders met eten en drinken en met een vertraging van ongeveer een half uur vertrokken we richting Hanoi, 1000 kilometer naar het noorden. De treinrit bracht ons langs stranden, mooie donkere tunnels en prachtige landschappen.

Rond een uur of zes kwam er een karretje langs waar je een maaltijd van kon kopen. We besloten dit maar te doen, maar het leverde ons weinig op, slechts was witte rijst met sojasaus, komkommerschijfjes, een verdroogd kippenpootje en een paar stokjes met gedroogd vlees (weten niet wat), maar goed het vulde de maag. Rond een uur of negen deden we het licht uit en probeerden we zoveel mogelijk te slapen zover dat kon in de schommelende en stotende trein. Rond vijf uur die morgen kwamen we aan op het station van Hanoi waar we werden overvallen door de ijzige kou (15 graden) en de vele opdringerige taxichauffeurs. Uiteraard vroegen ze weer een veel te hoge prijs. Iets waar wij niet van gediend waren en we besloten naar 15 uur te hebben gelegen in de trein onze benen te strekken en een flinke ochtendwandeling te maken met onze rugzak op de rug door het nog stille en koude Hanoi. Na 2,5 kilometer te hebben gelopen kwamen we in de backpackersstraat van Hanoi. Echter was hier nog geen leven te bekennen en besloten we een bankje op te zoeken aan een nabij gelegen meer en al wachtend te genieten van het typisch ochtendritueel van de Vietnamezen, namelijk 'ochtendgymnastiek'. De meest uiteenlopende mensen doen de meest uiteenlopende zelfverzonnen oefeningen wat een hylarisch tafareel met zich meebracht. Het is onmogelijk om het te beschrijven, maar we zullen jullie zo snel mogelijk trakteren op een filmpje zodat jullie ook eens de lachspieren kunnen trainen. De klok tikte verder en rond de klok van zeven hebben we een restaurant opgezocht en genoten van een verkwikkend ontbijt en zijn vervolgens op jacht gegaan naar een goedkoop en mooi onderkomen voor de komende nachten in Hanoi. Het eerste guesthouse waar we binnenliepen had nog geen kamers vrij dus liepen we naar de overburen die wel kamers vrij hadden, maar die helaas boven ons budget lagen. Toen we op het punt stonden om weg te gaan, kwam de chaotische receptioniste met de ingeving dat ze nog een guesthouse in hun bezit hadden waar ze wel goedkopere kamers aanboden. Ze zei er echter wel bij dat het waarschijnlijk niet onze smaak was en dat we beter een duurdere kamer konden nemen. Na drie maanden Azie hebben we geen smaak meer en behalve meneer Kakkerlak vinden wij weinig niet de moeite waard om in te verblijven. Meneer Kakkerlak zat nog zeker 900 kilometer ten zuiden van ons en zou ons niet voor het einde van die week bereiken, dus liepen we een paar straten verder achter de receptioniste aan naar het andere guesthouse. Apart was dit guesthouse zeker te noemen. We doken een klein steegje in, wat zich 30 meter het gebouw inbegeeft. Links en rechts in het steegje zijn kleine kamertjes waar zich onder andere een tattoeagesalon, gaarkeuken en een onbestemd bureau bevinden.

Aan het einde van de steeg bevind zich een keuken/woonkamer wat zich guesthouse noemt en een wenteltrap die naar de vierde verdieping leidt, waarop onze kamer zich bevind. De kamer zelf is bovenverwachting goed en we besloten hier de komende nachten door te brengen. De dag was nog vroeg en na wat opgefrist te hebben zijn we de stad ingegaan op zoek naar een goed en betrouwbaar tourbureau om onze trekking naar Sapa (het noorden van Vietnam) te boeken. Na wat zoekwerk en nadat we er zeker van waren dat we bij het goede en echte tourbureau stonden (er zijn namelijk nogal veel tourbureaus die dezelfde naam aannemen in de hoop de toeristen te lokken) en na wat informatie te hebben gehad besloten we de dure maar goed klinkende tour naar Sapa te boeken (hier later meer over). Vervolgens hebben we een van de schaarse restaurantjes in Hanoi opgezocht om te lunchen en zijn we ‘s middags op zoek gegaan naar een van de schaarse internetcafes die de stad arm is om hier opnieuw een poging te wagen om onze foto's te back-upen op dvd, aangezien de vorige poging bij thuiskomst in Nederland geen foto's maar films (Avatar en Ghostbusters) bevatten die wij er niet op hebben gezet, dus waarschijnlijk zit nu een of andere Thai elke dag naar onze foto's te kijken en te genieten van onze belevenissen. Die avond gingen we op zoek naar een restaurant dat volgens de Lonely Planet (onze reisgids) van goede kwaliteit moest zijn. Nadat we drie keer dezelfde straat hadden doorgelopen op zoek naar het desbetreffende restaurant en we er zeker van waren dat het restaurant niet zat waar hij moest zitten begonnen we toch grote twijfels te krijgen over de door ons aangeschafte gekopieerde Lonely Planet in Vietnam, zeker omdat Maurits een paar dag ervoor tot de ontdekking was gekomen dat er heel verouderde informatie in stond. Zo stond er bij een museum dat het op dit moment gesloten was voor renovatie, maar later dat jaar, 2005 open zou gaan voor het publiek, terwijl de kaft toch echt aangeeft dat het de 2010 versie is. Na een lange zoektocht, inmiddels was het op zijn Nederlands gaan miezeren en voelde de kou nog kouder aan, besloten we maar een duurder alternatief te kiezen en genoten we van een onsmakelijke dure maaltijd. Die avond vroeg naar bed en de volgende ochtend laat uit bed om de verloren slaaptijd van de nacht ervoor in de trein in te halen.

De volgende dag, deze begon wat later dan normaal hoorden we op weg naar beneden in het guesthouse een telefoon rinkelen, wat bleek het was telefoon voor ons. Nee het waren niet onze moeders of Herr Üllie (Herr Üllie, wir haben nog steeds nichts van dun vernomen, bitte ruffen sie uns nurmal an), het was de receptioniste van het andere guesthouse of we niet even per direct een tourtje wilden boeken. Wij, sprakeloos dat we waren, vervolgenden onze tocht naar het andere guesthouse om haar toch eens even face to face om duidelijkheid te vragen. Ze kwam met allerlei mappen aanlopen die wij de vorige dag ook al hadden ingezien vol met tourtjes die je vanuit Hanoi kunt doen. We hadden echter al ergens anders de Sapatour geboekt, wat haar diep en diep teleurstelde, dus uit medelijden wilden we dan wel de Halong Bay tour die ook op de planning stond en die nog niet geboekt was bij haar boeken. De VIP tour die ze de dag ervoor aan ons had laten zien en die dertig dollar was, bleek vandaag 65 dollar te zijn. Toen wij vroegen waarom dat zo'n groot verschil was, beweerde ze dat ze gisteren niet had gezegd dat deze tour dertig dollar was, maar dat dit de prijs van de derde klastour was. Er bleken opeens drie soorten tourtjes te zijn, VIP, Standard en derde klas. Iets wat ons niet bepaald aansprak. Maurits die goed had geslapen was het niet eens met de gang van zaken en begon in zijn beste Engels de receptioniste duidelijk te maken dat ze ons niet voor de gek moest houden en dingen voor ons moest verzwijgen, wat uitmondde in een heftige discussie met als hoogtepunt het naar buiten lopen van ons en het niet boeken van enige tour in het guesthouse. We vervolgden onze weg naar de ontbijttafel en besloten zeker niets te boeken bij deze organisatie, we kunnen ons geld wel beter besteden!

Vervolgens hebben we een internetcafe opgezocht en zijn we begonnen met het schrijven van dit verhaal en het uploaden van de foto's (wat inmiddels alweer drie uur geleden is). We zitten verkleumd voor de computer want het is echt berekoud hier in Hanoi en het schijnt er in Sapa niet beter op te worden met temperaturen rond het vriespunt. Maar ja, we moeten het er maar voor jullie overhebben, zodat we straks weer een mooi reisverhaal naar jullie kunnen schrijven.

Zoals gezegd gaan we morgenavond per nachttrein naar Sapa, een bergdorp bijna op de grens met China. We zullen daar drie dagen doorbrengen in de natuur en de ijzige kou, maar het zal zeker de moeite waard zijn. Vervolgens gaan we per nachttrein terug naar Hanoi, brengen we een dag door in deze drukke stad en hopen we de volgende dag te vertrekken naar Halong Bay (als we een goed tourbureau kunnen vinden) om daar twee dagen te genieten van de prachtige natuur daar. Vervolgens weer terug naar Hanoi om daar onze avonturen met jullie te delen en op 17 maart (de dag erna) vliegen we om 7.25 uur (onze tijd) terug naar HCMC, 2000 km zuidelijker (en hopelijk warmer) en een aantal uur later om 15.00u vliegen we richting de McDonalds in Singapore. We hopen dat deze reisdag voorspoedig zal verlopen zeker met het feit dat we met dezelfde luchtvaartmaatschappij vliegen als degene met de krappe stoelen en dat deze maatschappij geen aansluitende vliegtickets verstrekt waardoor we genoodzaakt waren te vliegen met twee losse tickets en wanneer er vertraging optreed we met een klein probleem zitten (en we die dag niet in de McDonalds aan zullen komen).

Met Maurits gaat het nog allemaal goed. Het vervellen is gestopt en de kleuren zijn bijgetrokken. Het missen van Marjolijn gaat onverminderd voort en hij kijkt uit naar het weerzien met zijn ouders 9,10 en 11 april in Kuala Lumpur, Maleisie.

Sebas kan zelf niets typen omdat hij zit te rillen onder zijn jas. Behalve de ijzige kou die hem parten speelt gaat alles goed en hij kijkt uit naar het weerzien met zijn adoptie-ouders 9,10 en 11 april in Kuala Lumpur, Maleisie.

Dit was het weer voor nu. We hopen dat jullie ervan genoten hebben en we schrijven jullie over een week of wat over onze belevenissen in Sapa en Halong Bay. We moeten nu snel gaan kijken of onze tassen niet op straat staan, na ons acefietje van vannochtend. Zo ja, des te meer om aan jullie te vertellen.

Groetjes, Sebas en Maus