Lief dagboek,

We willen jullie wederom bedanken voor de vele en leuke reacties die we op ons vorige verhaal en foto's hebben gekregen. Het lukt ons niet om iedereen persoonlijk te bedanken en om in te gaan op de vragen die jullie ons zo nu en dan stellen. Na onze reis zullen we dit proberen in te halen.

We waren gebleven in Sihanoukville, dé kustplaats van Cambodja om een aantal dagen uit te rusten van de toch wel vermoeiende reis in dit land. De avond van onze aankomst hadden we na lang zoeken een guesthouse gevonden in de wat later bleek, de hoerenbuurt van de stad. Het gebeurt namelijk regelmatig dat wanneer je aankomt na een lange reisdag je maar aan een ding denkt, je tas afgooien, douchen en op bed gaan liggen. Zo ook deze avond toen we ons paleisje hadden gevonden na lang gezocht te hebben. De volgende morgen bij daglicht en toen we nog eens kritisch de omgeving bekeken, dachten we 'dit moet toch beter kunnen'. Daarom besloten we de hoerenbuurt te verlaten en de kortste reisdag tot nu toe te gaan maken, namelijk een tuktukrit van tien minuten naar de andere kant van de stad, genaamd Serendipity beach. Deze buurt is het best te vergelijken met een typische costa del sol paradijs waar alles draait om strand, zon, eten en drinken. Precies wat wij wilden!

Ons dagritme bestond dan ook uit het volgende ritueel: opstaan, ontbijten, strand, lunchen, strand, douchen (!), bieren, eten, bieren, douchen (!) en slapen. Voor de rest hebben we in Sihanoukville ons visum geregeld voor Vietnam. Dit was snel gedaan aan het loket van een meter bij een meter. Binnen vijf minuten stonden we op de stoep met een gevulde pagina in ons paspoort en een leeg gat in onze portomonee (in Phnom Penh duurt dit twee dagen). Hoog op ons prioriteitenlijstje stond het bijbruinen van onze teint wat we ook hebben gedaan, echter is de bruine kleur iets meer uitgeslagen naar donker rood en zorgde deze negatieve uitslag voor een hoop slapeloze uurtjes snachts en hangen de vellen inmiddels (een week later) aan onze rug. Een ander negatief puntje wat we over hebben gehouden aan ons verblijf in Sihanoukville is de toegenomen buikomvang door de misschien iets te veel en te vaak genuttigde 'appelsap' (mams). En het laatste noemenswaardige punt was het slagveld op het hoofd van Maurits nadat zijn Laotiaanse tondeuze na drie seconden scheren (twee halen) er geen kracht meer voor had. Gelukkig deden twee uur opladen onze Laotiaanse vriend wonderen en vervolgde hij zijn reis over het hoofd van Maurits.

De 24e stond weer een echte reisdag op de planning, we gingen vandaag het indrukwekkende, maar al zo arme en smerige Cambodja inruilen voor het drukke, chaotische en bruisende Vietnam. Een reis die in twee etappes werd afgelegd en die ons voor de derde keer in drie weken in het verschrikkelijk chaotische (anders dan druk) Phnom Penh bracht. Van hieruit moesten we per andere bus nog dik zes uur reizen naar Ho Chi Minh City (HCMC of Saigon), wat de totale reistijd van die dag op 13 uur zou brengen. Over de reis naar Phnom Penh valt verder niets te vertellen, behalve dat de chauffeur van de bus halsbrekende toeren moest uithalen om de grote hoeveelheid koeien op de snelweg te ontwijken, wat bij ons ten gevolge had dat wij tot op de dag van vandaag nog last hebben van onze oren van het vele getoeter, wat echter niet alleen kwam door het vele toeteren, maar ook door de knetterharde karaoke. Ook de reis van Phnom Penh naar HCMC was niet bijzonder te noemen tot op het moment dat we de grens naderden en het avontuur begon. Allereerst moesten we de bus verlaten voor een exitstempel in ons paspoort en een vereeuwiging aan de muur van een Cambodjaanse douanebeambte door een typisch kodakfotomomentje. Vervolgens moest iedereen de bus weer in en reden we Niemansland binnen en stopten we twintig meter verder waarna iedereen opnieuw de bus moest verlaten. Dit keer met volledige bagage en werden we als bepakte ezels naar binnen geleid bij de Vietnamese autoriteiten. Gezien het feit dat wij onze bagage mee moesten nemen, verwachten we veel poeha van overagressieve loempiavouwers (Pim). Al met al viel het voor ons honderd procent mee, mede door het feit dat wij op correcte wijze ons visum hadden aangevraagd en al onze gegevens en data kloppend waren (je moet in Vietnam de datum van aankomst en vertrek opgeven, schijnen ze belangrijk te vinden), echter niet iedereen was zo gelukkig met een soepele grensovergang, zoals bijvoorbeeld onze Duitse vriend Üllie. Herr Üllie, die we voor het gemak maar even zo genoemd hebben, werd nog steeds achtervolgd door de negatieve gevolgen van zijn Duitse komaf. Bij de grens werd hem doodleuk verteld dat hij Niemandsland per direct moest verlaten en dat hij geen enkele stap in Vietnam mocht zetten (iets met een verkeerde stempel of verkeerde datum). Herr Üllie was totaal van slag en kon niets anders dan terug gaan naar Phnom Penh (nog een dikke vijf uur busrit om het visum opnieuw twee dagen aan te vragen en dan opnieuw zijn tocht richting de Vietnamese grens te ondernemen. Vanaf dat moment geen spoor meer vernomen van Herr Üllie. Hij werd direct afgevoerd. Herr Üllie als du dis lesen gehattet, wer huffen das alles goot mit der geet und das du Vietnam ienmiddels bereichet hatte. Vielleicht kunnen Sie uns anruffen um ons zu informieren (08-VIETNAM). Tschuss! Na dit hachelijke avontuur stonden wij nog steeds met bagage en al in Niemandsland te wachten op de bagagecontrole terwijl Niemandsland steeds drukker en drukker werd. Nadat zes touringcars leeggestroomd waren en iedereen stond te wachten op de bagagecontrole kwam de bagagecontrolemedewerker aanlopen, verschoot zijn haar van kleur, werden zijn (spleet)ogen wijd geopend van schrik van de grote hoeveelheid wachtende mensen. Om een burn out te voorkomen besloot hij iedereen vrij toegang te verlenen zonder verdere controle. Wij balen, weer een mislukte poging om van onze koffiebonen van Mr. KoffieDi©k af te komen. Iedereen weer de bus in, waarna ook een streng uitziende douanebeambte de bus betrad en iedereen zijn paspoort aan de strenge man moest laten zien. Aangekomen bij Maurits vertrok zijn gezicht in bedenkelijke toestand en dacht hij wie is die jongen op de foto in het paspoort met veel haar boven op zijn hoofd en wie is die jongen met weinig haar en een opa hoed op zijn hoofd die in de bus zit. Na een afwijzend hoofdgeschud, blijkbaar houdt hij niet van jongens met kort haar, hoefde Maurits niet herr Üllie achterna en konden we onze reis naar HCMC vervolgen.

Over de reis van de grens naar HCMC valt weinig meer te vertellen, behalve dat Vietnam een ietsjepietsje drukker is dan Cambodja. Aangekomen in Ho Chi Minh, de zon had inmiddels van dienst gewisseld met de maan, stapten we letterlijk vanuit de bus in de mierenhoop, genaamd Ho Chi Minh. Overal waar je kijkt zijn mensen, brommers, mensen op brommers, auto's en proberen bussen het voorgaande te ontwijken met een hoop getoeter.

We gingen direct op zoek naar een geschikt guesthouse, wat op zich niet moeilijk was aangezien we waren afgezet in de backpackers wijk van HCMC. En na een paar guesthouses te hebben afgewezen omdat ze niet binnen ons financiele kader pasten vonden we onze droompenthouse met vriendelijk personeel. Voordat we ons penthouse konden betreden moesten we wel acht trappen bestijgen, maar dat kwam goed uit, gezien de buikomvang die we tijdens onze strandvakantie in Sihanoukville hadden opgedaan. Toen we de deur openden van ons penthouse kwam onze droom uit en stonden we in een kamer uitgerust met twee aparte zachte bedden, een lederen zithoek (!), twee balkons (!), een schrijfbureau (!), een kledingkast(!), een koelkast met (gratis?) water(!), een televisie (!) en een badkamer met ligbad (!). Maar het allerbelangrijkste van dit alles was het feit dat een overvloed aan ophanghaakjes aanwezig waren. Iets wat we tijdens onze reis door Azie velermalen hebben moeten ontberen, waardoor we genoodzaakte waren ons creatieve brein aan te sporen op zoek te gaan naar alle mogelijkheden om onze natte handdoeken, onze met zweet doordrenkte kleding en onze natte badkleding aan op te hangen. Zoals laatst nog in Sihanoukville, waar geen enkel haakje aanwezig was en we probeerden onze natte handdoek op te hangen aan de aanwezige lamp en de uit de muur stekenden stroomdraden waar ooit een andere lamp aan gezeten moet hebben. Dit resulteerde uiteraard in een logische natuurkundige reactie waarbij Sebas zijn hoofdharen overeind stonden en Maurits (aangezien hij geen haren meer op zijn hoofd heeft) zijn baardharen in de keel eveneens overeind gingen staan, waardoor zijn stem oversloeg en een vrouwelijk kreetje zijn keel verliet.

De volgende dag hebben we ons buikje er nog verder van afgetraind en zijn we ons leven gaan wagen in de overtreffende trap van chaos, Ho Chi Minh genaamd. We hebben een bezoekje gebracht aan het War Remnant museum. Een tochtje van twee kilometer die leek alsof het er vele malen meer waren waarbij we op elke hoek van de straat de dood in de ogen hebben gekeken, maar het gelukkig overleefd hebben. Het museum laat het verhaal zien van de Vietnamoorlog, welke wordt uitgebeeld in een fotoserie met een zeer klein onderschrift. Het te drukke musuem hebben we daardoor zeer snel gelaten voor wat het was en zijn per voet op zoek gegaan naar een druk kruispunt met een restaurant op de hoek, zodat we eens een goeie blik konden werpen op de rijvaardigheid van de aanwezige loempiavouwers. Na vele kilometers gelopen te hebben vonden we dan eindelijk ons stekje, een hamburgertent precies op de hoek van een druk kruispunt met meerdere verdiepingen. Met een lemon juice en een ijsje op ons dienblad namen we plaats in de airco gekoelde ruimte met uitzicht op het verkeersplein. Detail 1, de stoplichten op dit kruispunt worden bediend door een verkeersagent die op eigen gevoel bepaald wanneer hij het te druk vindt worden, zodat de andere kant mag gaan rijden. Detail 2, er zitten maar twee standen op het stoplichtknopje van de verkeersagent, zodat het verkeer van noord naar zuid en van zuid naar noord tegelijk gaat rijden. Nadat hij op het knopje gedrukt heeft gaat dan vervolgens het verkeer van oost naar west en van west naar oost tegelijk rijden. Detail 3, er klopt niets van dit alles, want het verkeer van noord naar zuid gaat ook naar west en oost en het verkeer van oost naar zuid gaat ook naar west en noord, kortom, kijk zelf maar wat dit opleverde.

Nadat we onze lemon juice en ons ijsje op hadden en de nodige foto's geschoten hadden, besloten we ons leven te wagen over het drukke kruispunt en gingen we naar een tourbureau om de drie daaropvolgende dagen te gaan vullen. De volgende dag wilden we graag de tunnels van Cu Chi gaan zien en de daaropvolgende twee dagen wilden we een Mekong Delta tour gaan doen over de rivier die we al sinds Thailand aan het volgen zijn.

Zo gezegd zo gedaan, de volgende dag vertrokken we om half negen richting de Cu Chi tunnels na een verplichte stop te hebben gemaakt bij de handicapped handicrafts, een winkel/fabriek waar gehandicapte (niet geestelijk, maar lichamelijk) hun handen laten wapperen en een grote hoeveelheid souvenirs produceren. Van vazen tot borden, van sleutelhangers tot asbakken, alles wat je maar bedenken kunt en met je handen kunt maken, wordt hier gemaakt. Erg mooi om te zien, jammer dat er zo'n prijskaartje aan hangt en onze backpacks al tot de nok toe gevuld zijn met souvenirs uit de voorgaande landen. We vervolgden onze weg richting de tunnels, waar we rond een uur of elf aankwamen. Voor degenen die niets van deze geschiedenis afweten (zoals wij voor deze tour), hier volgt een korte en bondige uitleg. De tunnels is een netwerk van ondergrondse gangen die over een lengte van 250 km verspreid liggen in het gebied tussen HCMC en de Cambodjaanse grens. Oorspronkelijk zijn de tunnels gegraven door de Vietnamese guerilla strijders, maar in de oorlog tussen Vietnam en Amerika zijn de tunnels gebruikt om op verrassende wijze de Amerikanen een loer te draaien door ondergronds te schuilen voor bombardementen en door de ondergrondse gangen achter de Amerikaanse linies te komen. Vele Amerikanen zijn op deze wijze om het leven gekomen. Vandaag de dag zijn een aantal meters van deze tunnels opengesteld voor nieuwsgierige toeristen zoals wij, zodat je een klein stukje van de angstige en benauwde manier van leven van de Vietcong kan ervaren. Het hoogtepunt van dit tripje was onze tocht van maar liefst 50 hele meters door een van de (toeristen) tunnels, erg donker en benauwd!

Net na het middaguur stapten we weer de bus in richting Saigon waar we om half drie aankwamen. De rest van de dag hebben we besteed aan het eten van ijs en het drinken van bier (om onze buikjes na het vele lopen er weer aan te krijgen).

De dag daarop vertrokken we voor een tour naar de Mekong Delta en moesten we om ons zeven uur ‘s ochtends (!) al melden bij het tourbureau. De tour zou twee dagen duren, dus we checkten uit bij ons penthouse en reserveerden direct dezelfde kamer voor over twee dagen. De tour begon met een busrit (half uur), gevolgd door een boottocht (3 uur), een bezoek aan een organische honingkwekerij (half uur), een boottocht (een kwartier) een bezoek aan een groentetuin (half uur), een boottocht (half uur), een bezoek aan een coconutcandyfabriek (half uur), gevolgd door heel verrassend een boottocht (15 minuten), gevolgd door een lunch (twee uur), gevolgd door boottochtje met een roeiboot door kleine smalle slootjes (1 uur, omdat het zo druk was op het water met roeibootjes), gevolgd door een boottocht (tien minuten), gevolgd door een busrit (2,5 uur), gevolgd door een wandeltocht (tien minuten), gevolgd door een boottocht per ferry (tien minuten), gevolgd door een wandeltocht (vijf minuten), gevolgd door een biertje, gevolgd door een busrit (ongeveer 20 minuten), gevolgd door een wandeltocht van 2 minuten naar het hotel van die avond in Can Tho midden in de Mekong Delta. Over de tour valt weinig meer te zeggen dan dat het allemaal erg kort en touristisch was, maar ach...we betaalden er ook niet zoveel geld voor. De groep daarentegen was 'erg leuk', waarbij we na vijf minuten op de boot te hebben gezeten al irritaties begonnen te voelen voor de twee overenthousiaste Amerikanen die elke boom, boot, waterdruppel, Vietnamees, huis en seconden indrukwekkend vonden, wat leidde tot een oververhit fototoestel met na vijftien minuten gevaren te hebben een lege accu van het fototoestel... Daarnaast waren een aantal favoriete uitspraken van die dag: AWESOME, CRAZY, FANTASTIC, IT'S SO GOOD, SHE IS SO CUTE, AMAZING, OH MY GOSH, LOOK DAD OVER THERE (het waren vader en dochter). Met als hoogtepunt de talloze momenten waarop dochter aan vader smeekte een foto van haar te maken (aangezien haar eigen camera-accu binnen 15 minuten leeg was), waarop vader zei 'maar waarvan moet ik een foto maken dan?', waarop dochter antwoordde 'maakt niet uit, als ik er maar op sta'. (zo gezegd zo hebben we gedaan, zie hieronder)

De volgende dag begon wederom vroeg, na een snel ontbijt haasten we ons als groep richting, hoe verrassend, een boot en maakten we een boottocht van een uur naar de grootste floating market van de omgeving. Een mooi schouwspel van aanbieders en afnemers en een hele hoop groenten en fruit. We vervolgenden onze tocht per boot naar een rice noodle fabriek, vervolgens per boot naar een rijstverwerkingsfabriek, vervolgens per boot terug naar Can Tho om daar te genieten van een lunch en later die middag vervolgden we onze weg per bus terug naar Saigon, wat slechts resulteerde in een busrit van 5,5 uur. Rond zeven uur waren we terug in HCMC, maar gelukkig hadden we een reservering uitstaan voor ons fantatische penthouse waar we twee dagen daarvoor vertrokken waren. Aangekomen bij het guesthouse zei de 'vriendelijke' medewerker ons dat het guesthouse vol zat, waarop wij antwoordden: 'oh maar dat is geen probleem, we hebben gereserveerd', waarop de medewerker antwoordde: 'Nooo reservation', waarop wij erg boos werden en gekibbel van vijf minuten volgden waarin de medewerkster ons beschuldigde van gierige jongens die geen geld wilden aanbetalen voor de gereserveerde kamer (was ons niet gevraagd) en voor de diefstal van twee (gratis) waterflessen (waren blijkbaar niet gratis). We besloten ons gesprek met een oefening Engels 'schelden' af te sluiten en gingen op zoek naar optie B. Optie B diende zich nog geen vijftien seconden later aan in de vorm van de buurman. Hij wilde ons wel onderdak verlenen, maar zoals we inmiddels geleerd hebben, moet je niet direct in zee gaan met een guesthouse en de kamer eerst bekijken. 16 trappen later, stonden we bovenaan het gebouw de kamer te bekijken en besloten we dat dit de ultieme oefening was en het een vrijwaring geeft voor een paar extra biertjes per avond. Omdat we de backpack beneden hadden laten staan, moesten we 16 trappen naar beneden, 16 trappen omhoog om vervolgens weer 16 trappen naar beneden te lopen om een hapje te eten in een restaurant.

De volgende dag is vandaag, internetdag! Maar allereerst hebben we een ander belangrijk punt op ons to do list afgewerkt, namelijk weer eens een pakket naar huis te sturen en alle overbodige bagage en aangekochte souvenirs te lozen, zodat de backpacks weer vederlicht zijn en gelukkig een paar koffiebonen armer (veel plezier hiermee in Nederland!). Na de lunch zijn we begonnen met het verhaal, ongeveer drie uur later toen we op tweederde waren stopte de computer ermee en waren we een verhaal armer (hadden we maar opgeslagen, we know Pim...). Nu weer een dikke vier uur later is het verhaal voor 99 procent af en wel achttien keer opgeslagen. De foto's zijn inmiddels al talloze malen bekeken, maar hierbij ook het verhaal.

Met Sebas gaat alles goed tot op het moment van gisteravond toen hij op zijn rechterbovenarm een los hangend vel ontdekte en nu gedurende het schrijven van dit verhaal het gevoel heeft dat hij inmiddels zjin halve rug heeft ontdaan van zijn opperhuid en dit weer heel wat uurtjes bijbruinen gaat kosten. Maar van heimwee geen sprake.

Maurits is al wat langer dan Sebas in verdere staat van ontbinding en verliest al dagen zijn vellen en vind ze in bed, op straat en in het doucheputje veelvuldig terug. Maurits denkt nog iedere dag aan Nederland en dan met name aan Marjolijn, maar gaat zijn tijd hier in Azie wel uitzitten (hoeveel weddenschappen heb ik inmiddels laten verliezen?).

De planning voor de komende weken hebben we de afgelopen week veelvuldig veranderd en is vanochtend tot een hoogtepunt gekomen toen we een vliegticket hebben geboekt voor morgenochtend 10.45 (Aziatische tijd) van HCMC naar Danang (1 uur en een kwartier). In Danang pakken we een bus richting Hoi An waar we een dag of drie door zullen brengen om onze kledingkasten eens goed te gaan vullen met op maat gemaakte kostuums (nee geen carnavalkostuums) (Agnes bedankt voor de tips!!). Vervolgens vertrekken we per trein naar Hanoi, de hoofdstad van Vietnam waar we enkele dagen een trekking hopen te maken in de omgeving van Sapa, het noorden van Vietnam tegen de Chinese grens aan om daar te genieten van natuur, village people en het koele klimaat. Na deze dagen hopen we nog een of twee dagen Halong Bay aan te doen, waar de Karstrotsen hoogtij vieren. Op 17 maart vliegen we van Hanoi naar (waarschijnlijk) Singapore waar we onze reis door Azie zullen gaan voortzetten. We hopen dat jullie nog ruim voor die tijd mogen genieten van ons volgende avontuur.

Wederom bedankt voor het lezen van dit verhaal en tot de volgende!

Groetjes,

Sebas en Maus