Lief dagboek,

Allereerst willen we jullie ontzettend bedanken voor de vele reacties die we gehad hebben na ons vorige reisverhaal en de schreeuw om aandacht in dit stuk! We kregen van een aantal mensen te horen dat ze onze verhalen wel erg lang vonden. We zijn ons echter bewust dat je de tijd moet uittrekken om onze verhalen te lezen, echter hebben de verhalen een dubbele functie, aan de ene kant het thuisfront op de hoogte houden van onze belevenissen (en wij vinden dat dat op een leuke, vlotte manier moet gebeuren) en aan de andere kant helpt het ons ook om onze belevenissen te verwerken en te onthouden, zodat de reis echt een onuitwisbare ervaring in ons leven blijft. Na deze reis hebben we een boek van 'Tolkien' formaat die we graag op de markt willen zetten om onze spaarrekening weer een beetje op peil te brengen. Dus bij deze de oproep 'wie wil ons boek uitgeven'?!

In ons vorige reisverhaal waren we geeindigt in het drukke en chaotische Phnom Penh waar we onze laatste dag zouden invullen met een bezoekje aan het Tuol Sleng museum en de Killing Fields die samen ons een goed beeld moeten geven over de indrukwekkende en pijnlijke geschiedenis van Cambodja die zich slechts in de laat zeventiger jaren heeft afgespeeld.

Iedere dag staan er buiten ons guesthouse drie tuktukchauffeurs te wachten om ons naar het museum en de Killing Fields te rijden en iedere dag zeggen we weer dat ze nog een dagje moeten wachten. Vandaag dus hun geluksdag! Zij het niet dat wij met het goede been uit bed waren gestapt en besloten de tocht naar het Tuol Sleng museum (500 meter) te voet af te leggen. Drie diep teleurgestelde tuktukchauffeurs achterlatende zijn we naar het museum gelopen. Het museum is gevestigd midden in een woonwijk en was in de vroeg zeventiger jaren een high school die tijdens het regime van Pol Pot (niet te verwarren met de zanger die Britisch Got Talent heeft gewonnen) omgetoverd werd tot een van de meest gruwelijke gevangenissen om tegenstanders van het regime in op te sluiten en te martelen. Onze tocht door het museum leidde ons langs een begraafplaats van de veertien mensen die slechts enkele uren voor de bevrijding van Tuol Sleng nog waren vermoord en ging vervolgens langs cellen die gebruikt werden om mensen op de meest gruwelijke manieren te martelen om hen op die manier valse bekentenissen te laten afleggen. We zullen jullie verder de gruwelijke details besparen, de foto's spreken misschien voor zich. Alhoewel er weinig in de voormalige klaslokalen (en later de martelkamers) te zien was, gaf het wel een duidelijk beeld van wat er zich heeft afgespeeld slechts dertig jaar geleden.

Onze tocht bracht ons ook nog langs minuscuul kleine hokjes waar de gevangenen opgesloten hadden gezeten en langs ruimtes met tentoongestelde foto's van de mensen die in Tuol Sleng gemarteld werden. Het is lastig onder woorden te brengen misschien, maar het zet je aan het denken dat een school waar kinderen les hebben gekregen in een jaar tijd is omgetoverd tot een van de meest gruwelijke plaatsen op aarde. Een van de indrukwekkendste dingen die we meenemen is het beeld van de nog steeds aanwezige speeltoestellen van achter het verroeste prikkeldraad.

Na deze indrukwekkende ochtend wilden we onze tocht vervolgen door de Killing Fields te bezoeken die vijftien kilometer buiten de stad gelegen is. Op deze plek zijn in de periode 1975 tot 1979 20.000 Cambodjanen en een aantal buitenlanders van baby tot bejaarde op de meest gruwelijke wijzen om het leven gebracht en in massagraven begraven. Ook veel gevangen uit de Tuol Sleng gevangenis zijn naar de Killing Fields gedeporteerd en daar vrijwel direct om het leven gebracht. Maar zoals gezegd ligt deze plek vijftien kilometer buiten de stad en de temperatuur in deze stad laat het niet toe om een flinke wandeling te maken, dus we besloten ditmaal desondanks onze goede bui van die ochtend toch maar een tuktuk te nemen en het stuk per gemotoriseerd voertuig af te leggen. Direct toen we buiten het museum kwamen stond er een horde tuktuk chauffeurs om ons heen te schreeuwen dat zij ons wel wilden brengen (alhoewel we niet eens gezegd hadden waar we heen wilden). Omdat wij niet van opdringerige TukTuk chauffeurs gediend zijn, besloten we een stukje verder te lopen en ons geluk verderop te beproeven. Een wel heel opdringerige tuktukker volgde ons de hele straat door en per meter werden we steeds geirriteerder door zijn opdringerige manier van verkopen. Om deze man eens een Nederlands lesje beschaafdheid bij te brengen stapten we op zijn overbuurman af en besloten voor dezelfde prijs met deze buurman mee te gaan. Iets wat de opdringerige tuktukker niet kon waarderen en toen we de straat uit reden werden we uitgejauwd met de termen 'f*cking crazy' (het zijn niet onze woorden mama's). Het ritje leidde ons in driekwartier (nee een tuktuk is niet het snelste vervoermiddel) naar de Killing Fields. Wederom een erg indrukwekkende ervaring, mede omdat de Cambodjanen een toren hebben gebouwd met daarin vele honderden, zo niet duizenden schedels van de mensen die op deze plek in de loop der jaren zijn opgegraven. Ook hebben we een stukje gelopen over het terrein waar links en rechts grote afgegraven massagraven zijn tentoongesteld. Wanneer je langs deze massagraven loopt besef je eigenlijk pas goed dat eigenlijk het hele terrein een groot massagraf is, want overal waar je loopt steken nog stukjes bot en kleding uit de grond omhoog.

Misschien nog wel het meest gruwelijke van die dag was de boom te zien die werd gebruikt om babies op meedogenloze wijze voor het oog van hun ouders te vermoorden. Na nog wat rondgelopen en nagedacht te hebben over het verleden, nu weer terug naar de dag van vandaag.

Toen we weer richting onze tuktuk liepen, kwam onze chauffeur met de trieste mededeling dat zijn rechter-tuktuk-band half leeg was gelopen en (volgens hem) waarschijnlijk lek was. Er zat niet veel anders op dan de band te laten repareren in de nabijgelegen village waar een 'garage' gevestigd was. Echter konden wij ons niet voorstellen dat de band echt lek was, omdat deze maar half leeg was en ook de garagehouder kon geen lek ontdekken, waarschijnlijk was dit weer een van de vele trucjes die de tuktukkers in dit land gebruiken om geld van toeristen af te troggelen. Zo ook wij, want de eerst zo vriendelijke tuktukker had geen geld op zak en vroeg of we de garagekosten (welliswaar maar 1 dollar) wilden voorschieten. Aangezien 15 kilometer in de Cambodjaanse hitte toch wel erg ver is, besloten wij de dollar maar voor te schieten, maar het wel van onze ritprijs af te halen. Teruggekomen in Phnom Penh (de band was nog helemaal vol) was de vriendelijk tuktukker het niet met onze strategie eens en eiste de volle ritprijs (bovenop die ene dollar). Inmiddels zijn we al een beetje Aziatisch ingeburgerd en trapten we hier niet in en lieten een dit keer boze tuktukchauffeur achter ons. De rest van de middag hebben we de indrukwekkende dag verwerkt in een van de vele restaurantjes die Phnom Penh rijk is (inmiddels hebben we de backpackers area gevonden). 's Avonds hebben we wederom onze zooi bij elkaar geraapt en de tassen weer met moeite dichtgeritst (die verdraaide koffiebonen ook...).

De volgende ochtend zijn we heel vroeg opgestaan want om 7:20u werden we al opgehaald door de busmaatschappij en na een emotioneel afscheid van Sebas z'n favoriete medewerkster van het guesthouse reden we richting Siem Reap, onze volgende bestemming. Siem Reap is gelukkig wat luchtigere kost dan het Tuol Sleng museum en de Killing Fields en is beter bekend als de plaats waar het achtste wereldwonder Angkor Wat gevestigd is. De vijf uur durende rit naar Siem Reap verliep eigenlijk voor ons doen heel saai, we hebben tijdens deze rit niets beleefd en er valt dus weinig over te vertellen (als je de knetter harde karaoke en de zoveelste film met Sylvester Stallone, nagesynchroniseerd in het Cambodjaans voor lief neemt).

Na aankomst werden we door de zoveelste tuktukchauffeur opgehaald (deze keer met naambordje 'Vigel', aangezien we het guesthouse van te voren hadden geboekt). De TukTuk rit liet direct zien dat Siem Reap en haar Angkor dé trekpleister van Cambodja is, gezien de vele restaurants, bars, guesthouses en luxe resorts die hier gevestigd zijn. Ons guesthouse in Siem Reap was op het eerste gezicht zeer goed georganiseerd en leek meer op een hotel, gezien de grote hoeveelheid kamers (70) en het goed georganiseerde personeel, echter niets bleek minder waar toen we die avond de financiele administratie van al onze voorgangers die in onze kamer hadden geslapen te zien kregen. Per kamer is een schrift aangemaakt, waarin je zelf de bestellingen uit het restaurant moet noteren en je zelf moest uitrekenen wat je het guesthouse verschuldigt bent. De rest van de dag hebben we de stad Siem Reap verkent en zijn we vroeg gaan slapen omdat we de komende drie dagen een druk programma voor de boeg hebben.

De volgende ochtend ging al vroeg de wekker en rond de klok van acht uur zaten we ons dagelijkse baguetje weg te schuiven en ons vitamineshot (fruitshake) op te slurpen. De komende drie dagen staan voor ons in het teken van het bezoeken van Angkor Wat. Aangezien we niet gebonden wilden zijn aan tijden en TukTuk chauffeurs besloten we zelfstandig Angkor Wat te verkennen, en wel (we zijn nog steeds Nederlands) per fiets. Met een zeer globaal kaartje op zak stapten we op de veel te kleine damesfiets (met het voor jullie inmiddels welbekende fietsmandje) en reden we de straten van Siem Reap uit richting de ticketoffice van Angkor. Er hangt namelijk wel een prijskaartje aan het bezoeken van die paar hopen stenen die het achtste wereldwonder genoemd wordt (sorry cultuurliefhebbers waaronder Corné) en kostte ons slechts een schamele 40 dollar pp, maar je kan het niet maken om Cambodja doorreist te hebben en die paar hopen stenen niet op de foto te hebben. Wat jullie misschien niet weten is dat het niet een afgezet complex met tempels is, maar een kilometers lang uitgestrekt landschap met zo'n 70 tempels. Tussen elke tempel zit tenminste 2,5 kilometer en de verste tempel ligt zo'n 20 kilometer buiten het centrale punt (Angkor Wat). Met het niet al te gedetailleerde kaartje op zak telden we de afslagen, want we moesten de derde afslag rechts hebben, we wilden namelijk de tempels wel in chronologische volgorde bekijken en besloten daarom de verafgelegen Roluos groep (20 kilometer buiten Angkor Wat) als eerste te bezoeken. De derde afslag rechts bleek 15 kilometer verderop te liggen en de weg naar de Ruluos groep werd daarmee geen 20 kilometer lang, maar 35 kilometer lang. Uiteindelijk rond het middaguur kwamen we bezweet en wel aan bij onze eerste tempel van die dag.

We werden nog voor aankomst opgewacht door hordes kinderen en vrouwen die allemaal boeken, sjaals, water en andere levensmiddelen aan ons wilden slijten, gelukkig hadden we dit vooraf al gelezen en wimpelden we ze (nog) vriendelijk af door bij iedere vraag 'no thanks' te antwoorden (en er werd veel gevraagd!). Na drie tempels gezien te hebben en zo verstandig als we zijn geluncht te hebben reden we de 20 kilometer naar Ankor Wat terug en brachten nog een bezoekje aan drie andere tempels. In onze reisgids stond dat je de zonsondergang het mooist kon zien bij een tempel waar we nog 8 kilometer voor moesten rijden (inmiddels was het al bijna vijf uur en om half zes zou de zon ondergaan). We stapten als bezetenen op onze te kleine damesfiets en lieten de Cambodjanen langs de weg eens een koud kunstje Nederlands hardfietsen zien. Vijf voor half zes knepen we onze remmen dicht en kwamen we bezweet, buiten adem en verkrampt aan bij de tempel van waaruit je de zonsondergang gezien moest hebben. Helaas zijn we niet de enige in Cambodja die deze reisgids gebruiken, wat resulteerde in 8 touringcars vol met Jappanners, Koreanen, Chinezen en nog wat bleekscheten.

Daar sta je dan, boven op de tempel met nog 300 andere zonaanbidders. Na nog geen vijf minuten (de zon stond nog hoog in de lucht) besloten we de zon onder te laten gaan zonder ons, zodat Maurits nog op tijd zijn skype afspraakje met Marjolijn om half zeven kon halen, we moesten immers nog dik 15 kilometer terugfietsen naar Siem Reap. Om 2 voor half zeven arriveerden we nog bezweter, buiten adem, verkrampt en met heel veel zadelpijn bij het guesthouse en werd het een race om de klok om Marjolijn te spreken te krijgen. Gelukkig was Marjolijn nog online en hebben we ondanks het vroege uur voor haar en de 80 kilometer van die dag in onze benen toch nog een aardig gesprek kunnen voeren. Die avond hebben we niet veel anders gedaan dan douchen, douchen, eten en nogmaals douchen om de dikke stof en zweetlaag van ons af te spoelen. Toen weer vroeg naar bed, want er staan nog twee van zulke dagen op het programma.

De tweede dag Angkor hebben we de tempels dichter bij Angkor Wat bezocht, maar hebben we gedurende de dag nog een kleine 50 kilometer op de pedalen afgelegd. Over de hopen stenen zullen we jullie maar niet te veel vermoeien (dat scheelt weer tien minuten lezen).

De derde dag Angkor stond Angkor Thom en Angkor Wat op het programma. We wilden als eerste de verste tempel bezoeken die ergens diep in het bos verscholen lag. Dat hebben we geweten ook, want op het verste punt van onze tocht kon Maus z'n fiets zijn toegenomen fietskrachten na de afgelopen twee dagen niet meer aan en begaf zijn ketting en achterwiel het (achterwiel leek verbogen, waardoor de ketting te slap op de tandwielen hing). Het was niet meer mogelijk om de fiets te maken en er zat niets anders op dan de 3 kilometer naar de dichtstbijzijnde tempel te voet af te leggen. Bij deze tempel hebben we de fietsen gedumpt en zijn we het tempelcomplex te voet verder gaan verkennen. Na heel Angkor Thom te hebben gezien besloten we Angkor Wat per voet op te zoeken, een stuk van nog zo'n 3 a 4 kilometer. Halverwege deze tocht, als een geschenk uit de hemel, kwam er een lege tuktuk (misschien wel de enige in Angkor Wat) aanrijden en wilde hij ons wel meenemen naar Angkor Wat. Angkor Wat was zeker de grootste tempel, maar door reconstructie en verbouwing niet geheel toegankelijk.

Ook omdat we moe waren hielden we het binnen een half uurtje voor gezien en lieten ons door dezelfde chauffeur terugbrengen naar onze fietsen. Omdat we toch naar huis moesten komen en Angkor Thom zo'n 20 kilometer bij ons guesthouse vandaan was, besloten we met wat dollars te zwaaien en de tuktukchauffeur zover te krijgen dat hij met gevaar voor eigen leven ons en onze twee fietsen in de veel te kleine (2 persoons) TukTuk naar Siem Reap terug zou brengen. Een klein half uurtje later stonden we alweer onder de douche en de rest van de middag hebben we besteed aan het verdrinken van onze tempelmoeheid (nu echt geen tempel meer in Azie!!).

De volgende dag opnieuw een reisdag. We reizen vandaag van Siem Reap naar Battambang, een rit die ongeveer 4 a 5 uur zou moeten duren. Ook deze rit was niet heel bijzonder tot het moment dat iedereen werd opgeschrikt door een harde klap en daarna gevolgd door een paar andere vreemde geluiden. Iedereen keek verbaasd om zich heen en terwijl de chauffeur zijn remmen diep intrapte dachten wij 'het zal wel een klapband zijn'. Iedereen stapte uit en na alle banden geinspecteerd te hebben bleek het geen band te zijn, maar wat was het dan wel? De chauffeur en zijn hulpje gingen op onderzoek en speurden de wijde omgeving af. Op een gegeven moment doemde er in de verte het silouet van een brommer op met iets van een grote plaat.

De hele bus werd geinspecteerd, wat bleek, het was een van de dakplaten die al rijdend met hoge snelheid van het dak was losgeraakt en honderden meters achter de bus op de weg terecht was gekomen. Gelukkig was hierbij niemand gewond geraakt, want je zou maar zo'n ding door je voorruit krijgen met die snelheid. Gelukkig wist de chauffeur hier wel raad mee (zal wel niet de eerste keer zijn geweest, gezien het middel dat hij hierna ging gebruiken), hij pakte namelijk ergens van onder het dashboard een elektriciteitsdraadje en klom samen met zijn hulpje het dak van de bus op om de dakplaat vast te snoeren. Toen alles weer op z'n plek zat, alle dakplaten en alle mensen, konden we weer verder en zonder verdere onderdelen te verliezen kwamen we rond 12 uur aan in Battambang. Battambang is nou niet echt de place to be en zonder missie heb je hier ook weinig te zoeken. Gelukkig hadden wij een missie voor de komende dagen, namelijk de Cambodjaanse kinderen ons gebrekkige Nederlands/Engels aan te leren. Direct na aankomst werden we opgewacht door onze gastheer Mr. Sun Saveth, hij is degene die het project waarvoor we dit gaan doen heeft opgezet. Hij is namelijk van mening dat zonder Engelse basiskennis en zonder kennis van gezondheid en de omgeving je geen goed bestaan kan opbouwen en kinderen weinig kans hebben op een baan in de toekomst. De school zelf is niet in Battambang gevestigd, maar in de Bospeau village even buiten de stad, maar gelukkig hadden we al snel een tuktukchauffeur gevonden om ons daarheen te rijden, Mr. Sun Saveth himself was namelijk TukTukchauffeur van beroep. De komende dagen zouden we op homestaybasis verblijven en we verwachten niet al te veel van onze accommodatie. We hadden al beelden voor ons van benauwde houten hutjes, slapen op de grond en veel muskieten om ons heen. Niets van dit alles, we werden gereden naar een luxe villa in het dorp en we betraden daar onze penthouse, een enorme kamer aangrenzend aan een enorme balzaal (helemaal voor ons alleen).

Het bleek een huis van een rijke Amerikaan die wegens geldproblemen terug moest naar Amerika en het huis verhuurde aan Mr. Sun Saveth. Na onze tas te hebben afgegooid liepen we mee naar het huis van Mr. Sun Saveth zelf, geen luxe villa, maar het benauwde houten hutje, waarbij je slaapt op de grond en veel muskieten om je heen hebt uit onze gedachten. We werden voorgesteld aan zijn gezin en zijn vriendelijk vrouw was al bezig een lunch voor ons te bereiden. Na het eten van een typisch Cambodjaans maal (onherkenbaar prutje met rijst en gedroogd vlees) en het drinken van water met een wel hele vreemde rokerige aardsmaak begaven we ons richting onze villa om een paar uurtjes te relaxen. Om een uurtje of half zes werden we geroepen door onze gastheer en mochten we beneden in onze villa die door de hele familie als woonkamer werd gebruikt en onderdak bood aan de ouders van Mr. Saveth aanschuiven aan het feestmaal ter ere van het Chinese nieuwjaar (oh ja, helemaal vergeten, alsnog een gelukkig nieuwjaar!) en de komst van (een van de 8) broers van Mr. Saveth. Het feestmaal bestond eruit om op de grond te zitten aan een kleedje, je vol te gieten met bier en een vorkje mee te prikken uit de twee pannen (gasstelletjes die op 'tafel' stonden) met als inhoud heel veel groenten (echt heel veel) en rauw varkensvlees en uiteraard werd dit alles begeleid met een grote hoeveelheid rijst. Een soort gourmetten, maar dan anders. Tijdens dit ritueel leerden we de familie 'kennen' al weten we nu nog steeds niet wie broer, buurman, buurvrouw of aanverwant is. We weten wel dat ze ons aardig vonden, want we hebben zo'n 30 keer met ze geproost en ze telkens mompelden 'happy, happy, happy?' Na teveel te hebben gegeten vertrokken we na een aantal uur terug naar onze slaapvleugel en kropen we lepeltje lepeltje in ons tweepersoonsbed (zoals gewoonlijk een twijfelaar).

De volgende dag zouden we eigenlijk om zeven uur bij Mr. Saveth moeten zijn om met zijn vrouw de lokale markt te gaan verkennen. Echter had onze wekker hier geen zin in en besloten we toch nog iets langer van het bed te genieten. Om half negen werden we gewekt door een luide bons op onze deur en stond opa in Cambodjaans gebrabbel te vertellen dat we beneden moesten komen om te ontbijten. Na een heerlijk kerrie-noudle-soup met sla te hebben opgeslurpt (want met stokjes eten is voor ons nog niet zo makkelijk) begaven we ons naar het huis van Mr. Saveth om daar direct aan te schuiven voor de lunch wat bestond uit rijst met een wel zeer onherkenbaar prutje en wederom het 'overheerlijke' water met een smaakje. Na de lunch wilde Mr. Saveth ons de omgeving laten zien en stapten we in onze tuktuk om een tour te maken langs een monument ter nagedachtenis aan het Pol Pot regime, een rijstpapier 'fabriek', een vispasta 'fabriek' en een hoop stenen die echt in vergelijking met Angkor een hoop stenen is en sloten we de tour af met een ritje per bamboetrein. Deze trein, niet meer dan vier wielen, een paar bamboestengels en een motortje wordt door Cambodjanen gebruikt als vervoermiddel van rijst en andere spullen en door toeristen voor de fun. Er loopt namelijk een spoorweg door Cambodja, maar deze wordt al een aantal jaren niet meer gebruikt voor personentreinen door de slechte staat. Dat hebben we geweten ook, de rails lopen zo scheef als de toren van Pisa en bevatte gaten groter dan je hand.

Op zich wel een avontuur om hier over heen te razen, zeker omdat je niet de enige bent op dit traject en het traject bestaat uit maar een spoor. Op dit spoor hebben ze de regel wie het grootst of het zwaarst beladen is heeft voorrang en mag op de rails blijven staan, de kleinere partij moet per direct het spoor verlaten zodat de grote partij zijn weg kan vervolgen. Dit wisselen gaat heel makkelijk, je tilt de bamboestengels op en je haalt de vier wielen van het spoor en dat is het... Weer een ervaring rijker keerden we terug naar Bospeau village waar we eindelijk gingen doen waarvoor we waren gekomen: lesgeven. Het was de bedoeling dat we van 4 tot 6 les zouden geven aan twee verschillende klassen om hun Engels wat bij te spijkeren. We werden opgesplitst en kregen allebei onze eigen klas en de les kon beginnen. Nog geen twee seconden begonnen en er hingen al tien vingers in de lucht om te vragen van welke kleur we hielden, waar we vandaan kwamen, wat onze favoriete sport was en hoe oud onze moeders waren. Hierna waren wij in de gelegenheid om hetzelfde terug te doen. Na een vragenhalfuurtje konden we dan eindelijk beginnen met het lesgeven, althans Sebas, hij had namelijk van zijn begeleidende leraar een lesboek in handen gekregen met de stof die hij moest uitleggen. Maurits had echter de pech dat zijn leraar wegens ziekte was verhinderd waardoor hij werd 'begeleid' door Mr. Sun Saveth, die zelf geen enkele moeite nam om de les te leiden. Dit resulteerde in een aanslag op Maurits zijn improvisatietalent en zijn kennis van het alfabet, het numerieke stelsel en het menselijk lichaam. Na 2 uur voor de klas gestaan te hebben was Maurits totaal gesloopt en Sebas begreep maar niet waarom 'het was toch hardstikke leuk?'. Na een snel diner bij Mr. Saveth thuis, zaten we weer in onze villa en hebben we de tijd gedood door ons eerste reisspelletje te spelen: Stratego!! Uiteraard heeft Maurits met zijn tactische spelstrategie de overwinning opgestreken, waarna hij voor het eerst in weken weer eens lekker kon slapen.

De volgende dag besloten we toch maar mee te gaan naar de markt en werden we op een kinderkrukje geplant waar we mochten genieten van een smakelijk prutje van omelet, vocht en groenten. Vervolgens liepen we met Saveths vrouw de markt over op zoek naar verse producten, aangezien deze markt niet bekend staat om de toeristen waren we een grote attractie en liep heel het vrouwelijke deel van het dorp uit om ons te zien. Na een uur te zijn aangestaard en rond te hebben gedwaald tussen de gemartelde en geslachte vissen, hompen vlees en de vele groente 'kraampjes' vervolgenden we onze weg terug naar ons gastgezin waar we de daaropvolgende uren de nodige Khmer woorden aangeleerd hebben gekregen en uiteraard wij de nodige Nederlandse woorden aan Mr. Saveth hebben geleerd. Na de lunch die bestond uit rijst met wederom een zeer onherkenbaar prutje en een paar glazen van het water met een smaakje gedronken te hebben konden we het echt niet laten om te vragen hoe het kwam dat het water zo'n aparte smaak had. Wat bleek het was al die tijd gekookt regenwater wat we voorgeschoteld hadden gekregen (ter informatie het heeft de afgelopen drie maanden weinig geregend in Cambodja... gelukkig hebben we ons first aid kit bij ons...). Na wat gerelaxed te hebben werden we om twee uur smiddags weer verwacht bij Mr. Saveth voor het wekelijkse voorleesuurtje(s). Een aantal kinderen uit de buurt kwamen op dit tijdstip naar het huis van Mr. Saveth om daar de nodige engelse boeken te lezen of laten lezen door vrijwilligers (ons dus). Twee uur later, 30 boeken verder, geen stem meer over en de kinderen niets wijzer was het vier uur en konden we wederom twee uur gaan lesgeven.

We besloten van klas te wisselen en nu had Sebas de pech dat zijn leraar nog steeds (school)ziek was, waardoor het voor hem twee lange uren werden. Na deze twee uur snapten we elkaar beter en vervolgenden we onze weg naar het huis van Mr. Saveth om voor het laatst te genieten van rijst met een onherkenbaar prutje en een aantal glazen regenwater...bleeeeeh.

De volgende dag vertrokken we naar onze volgende bestemming in Cambodja, Sihanoukville, waar we de nodige dagen zullen gaan slijten om bij te bruinen op het strand en een rustpunt te creeeren in ons vermoeiende en chaotische bestaan (echt waar). Echter ben je er niet zomaar en waren we genoodzaakt om eerst de bus te pakken van Battambang naar Phnom Penh (dik vijf uur) en vervolgens van Phnom Penh de bus te pakken naar Sihanoukville (dik vijf uur). Gelukkig hadden we genoeg afleiding tijdens deze lange ritten in de vorm van knetterharde Cambodjaanse karaoke en de nodige Rambo-uurtjes met Sylvester Stallone. Brak en vermoeid kwamen we eindelijk aan in Sihanoukville en starten we onze zoektocht naar een geschikt guesthouse. Na de nodige keren een kamer te hebben afgewezen op de afwezigheid van kakkerlakken, het ontbreken van de bladen van de ventilator ('nee hoor, hij doet het wel...') en het vragen van een te hoge prijs, kwamen we uiteindelijk bij ons paleisje voor de komende paar nachten aan (met uitzicht op zee! En de haven...).

Vandaag staat wederom in het teken van weblogdag en worden we verbaasd aangekeken aangezien we hier al ruim vijf uur zitten. De komende dagen willen we zo weinig mogelijk doen, maar moeten we nog wel een visum regelen voor vietnam en zijn we van plan te verhuizen naar een iets minder druk stukje Sihanoukville (eentje zonder hoertjes, drugs en vieze oude mannetjes). Omstreeks de 24e zullen we dan naar Vietnam vertrekken.

Met Maurits gaat het nog steeds goed (afgezaagd). Het lesgeven vond hij een aparte ervaring en hij vind het goed dat zo'n project wordt opgezet in zo'n arm land, zodat de jongeren een betere toekomst hebben. Jammer vond hij het dat het zo ongeorganiseerd eraan toeging en dat de kinderen er op deze manier niet heel veel van leren. Desondanks raad hij iedereen aan die naar Battambang gaat om het project te bezoeken.

Voor Sebas...zie Maurits.

Nu moeten we echt gaan eten, want om negen uur (nog klein twee uurtjes) moet er weer geskypt worden. Bedankt weer voor het lezen en we verwachten wederom weer veel reacties te mogen krijgen!

Groetjes Sebas en Maus