Lief dagboek,

We willen wederom iedereen bedanken die ons vorige verhaal heeft gelezen, maar we zouden het leuk vinden als iedereen die het leest ook even een reactie achter laat! We vinden het ontzettend leuk om reacties te krijgen op ons verhaal en op deze manier blijven we ook een beetje bij bij onze Nederlandse vrienden!

In ons vorige reisverhaal schreven we dat we die avond om zeven uur een VIP bus zouden nemen naar Pakse, het zuiden van Laos. Zo gezegd zo gedaan, uiteraard wat later dan gepland, zaten we rond half negen in de VIP bus... We hadden geen idee wat voor bus het zou zijn en toen we aankwamen op het busstation waren we blij verrast met het feit dat het niet een gewone bus was, maar een heuse slaapbus. Een slaapbus heeft niet zoals een normale bus rijen met stoelen, maar in plaats daarvan is deze ingericht met een soort van stapelbedden. Natuurlijk is alles wel eigenhandig in de bus ingebouwd, wat ertoe geleid heeft dat elke vierkante centimeter in de bus is benut en dat er net zoals in een normale 'zitbus' liggend ook 50 personen vervoerd kunnen worden. Hoe hebben ze dat gedaan, zullen jullie misschien denken? Nou gewoon heel makkelijk! In plaats van de gebruikelijke twee personen per stapelbed nu vier personen per stapelbed en dan ook niet de gebruikelijk twee bij anderhalve meter, maar een schamele anderhalf bij een meter (lang leve de Laotianen die denken dat Europeanen net zo lang zijn als Aziaten!). Tussen de bedden door loop teen gang waar je alleen zijdelings door kan lopen, omdat wanneer je normaal loopt je klem komt te zitten tussen de houten stellages/bedden. Ook heeft deze bus een toiletruimte/toilethokje, waar je niet op blote voeten in wilt staan (hebben dus maar de slippers geleend die buiten stonden) en rechtop staan was er al helemaal niet bij. Gelukkig was het tijdens het toileteren niet mogelijk om om te vallen in de wiebelende bus, omdat je met je nek en je schouders en je heupen ingeklemd stond tussen de vier muren van het hokje.

Al snel hadden we door dat het niet mogelijk was om allebei de nacht liggend door te brengen. We trokken strootjes en Sebas was de gelukkig winnaar van de avond, hij mocht (welliswaar met z'n benen opgetrokken en z'n knieen in de nek van onze buurmeisjes aan de overkant (over het gangpad heen) de nacht doorbrengen). Maurits daarentegen mocht bij het raam ZITTEN, maar moest deze houding ook de rest van de nacht aanhouden, aangezien hij ingeklemd zat tussen het raam en het achterwerk van Sebas. De reis begon om half negen en zou tot de volgende ochtend in beslag nemen. Na allebei weinig te hebben geslapen kwamen we rond half zeven eindelijk aan in het zuidelijke stadje Pakse. Niet onze eindbestemming van die dag, want we wilden nog doorreizen naar Paksong, een stadje 50 kilometer ten oosten van Pakse. Dit stadje staat bekend om zijn koffieplantages en als echte horecavakmannen wilden wij wel eens weten hoe de koffie die wij dagelijks drinken gebrouwen wordt. Zo gezegd zo gedaan, er stond een vriendelijke TukTuk chauffeur op het busstation te wachten en die wilde ons wel naar het zuidelijker gelegen busstation vervoeren zodat wij op de bus naar Paksong konden stappen (even ter verduidelijking, iedere stad heeft zo'n vier busstations, drie TukTuk stations en bijna op elke straathoek staan ook nog pick-ups, brommers en fietstaxis te wachten die je allemaal graag zouden willen meenemen). Het zuiderlijker gelegen busstation zou acht kilometer buiten de stad liggen, maar na nog geen vijf minuten gereden te hebben stopte de TukTuk bij de plaatselijke ochtendmarkt en de vriendelijke TukTuk chauffeur vertelde ons doodleuk dat we op het zuidelijker gelegen busstation gearriveerd waren en wees naar een lege pick-up die naar Paksong zou vertrekken. De TukTuk chauffeur vertrok en daar stonden we dan om zeven uur sochtends met een brakke nacht achter de rug op een ochtendmarkt waar iedereen al ijverig aan de handel is geslagen. Echter de TukTuk chauffeur had wel gelijk, de lege pick-up ging wel naar Paksong en de bazige eigenaresse gebaarde ons driftig om plaats te nemen achterin de wagen. We stonden waarschijnlijk niet voor niets op de ochtendmarkt en we zagen toen we in de pick-up zaten hoe de halve markt in de pick-up naast ons werd geladen. Nadat deze pick-up vertrokken was, werd de andere helft van de markt naast onze pick-up geparkeerd en geloof het of niet, maar Laos kent geen vol=vol principe, het kan namelijk altijd nog voller! Toen de andere helft van de markt op en in de auto zat kwamen de verkopers nog aangesneld en met 25 man achter in de pick up, zittend op vlees, verse groenten, levende spartelende vissen en met een zak brood van de buurvrouw op onze schoot vertrokken we even na achten naar het oostelijker gelegen Paksong.

Zelfs nu geldt het vol=vol principe niet en de chauffeur reed al toeterend, al zoekend naar nog meer mensen en spullen de straten van Pakse uit wat er toe leidde dat we halverwege de rit niet alleen boodschappen op schoot hadden, maar ook de linkerbil van onze rechterbuurvrouw en de rechterbil van onze linkerbuurman. De rit duurde gelukkig maar anderhalf tot twee uur, waarna we opnieuw op een markt in Paksong werden gedropt. Waar je normaal gesproken struikelt over de TukTukchauffeurs was er op deze morgen in paksong geen een te vinden. Het guesthouse wat we van te voren uitgezocht hadden lag 2 km ten oosten van de stad en bij gebrek aan TukTuk chauffeurs besloten we maar ons richtingsgevoel te volgen en met onze tassen op de rug de lange barre tocht te gaan nemen. We wisten alleen niet precies waar het guesthouse zich bevond en probeerden onderweg bij huizen en winkels de weg te vragen, echter heeft de Engelse taal nog niet zijn intrede gedaan in Paksong, waardoor de meeste ons maar vragend en lachend aan bleven kijken. Na twee Laotiaanse kilometers te hebben gelopen (in werkelijkheid vier) doemde daar in de verte het bord op waarop stond geschreven 'welcome to Borlaven Guesthouse'. Ze hadden zelfs nog kamers vrij en nog geen kwartier later stonden we onder de ijskoude douche bij te komen van de lange nacht, de geuren van de boodschappen van ons af te spoelen die zich in onze huid had genesteld onder een dikke laag opgedroogd zweet. Na heerlijk schoon te zijn gespoeld zijn we de twee Laotiaanse kilometers maar weer terug gaan lopen op zoek naar een verlaat diner, een verlaat ontbijt en een lunch die we de afgelopen dag gemist hadden. Van de eigenaar in ons guesthouse hoorden we dat er in Paksong een Nederlander moest wonen die koffie workshops verzorgde. Dit leek ons de gelegenheid om wat te leren over de koffieplantages en het proces van koffie roosteren eens van dichtbij te bekijken. Onder het genot van een kopje koffie besloten we een dag langer in Paksong te blijven en de volgende dag de koffie workshop te gaan volgen bij deze verdwaalde landgenoot. Na de rest van de ochtend en middag te hebben rondgezworven in het door toeristen uitgestorven Paksong besloten we uit pure wanhoop om drie uur ‘s middags maar aan het laotiaanse bier te gaan. Dit gaf inderdaad verlichting, maar zorgde ervoor dat wij die avond na een snelle maaltijd al om kwart over zeven op bed lagen. Toen we net waren weggedommeld in dromenland (half acht) ging de telefoon en bleek het huize van Zandwijk te zijn die wel eens wilde weten wat hun zoon aan het uitspoken was. Een goed uur later konden we dan eindelijk onze gemiste nacht inhalen en sloten we onze ogen.

De volgende ochtend vroeg werden we rillend wakker van de ijzige kou (acht graden ‘s nachts) en een loeiend geluid, waarbij wij dachten 'is het alweer de eerste maandag van de maand?' Het loeiende geluid bleek het geluid te zijn wat we tijdens de Gibbon Experience hadden gemist, namelijk het zingen van de twee huisgibbons van het guesthouse. Het geluid valt het beste te omschrijven als een canon van auto-alarmen, die varierend in toonhoogte de vijfde symfonie van Bach achterstevoren ten gehore liet brengen. Na dit zingende geluid waren we goed wakker en gingen op pad naar onze verdwaalde landgenoot, die we vanaf nu Mr. KoffieDi©k zullen noemen. Mr. KoffieDi©k valt het beste te omschrijven als een innemende, verstrooide en een waarschijnlijk in het Nederlandse zakenleven mislukte manager die zijn heil heeft gezocht in het buitenland en goed zou passen in het rijtje mislukkingen uit de serie 'Ik vertrek' (Nederland 1). Mr. KoffieDi©k was al vier jaar woonachtig in Azie, waarvan de laatste twee jaar met zijn pasgetrouwde vrouw en zijn eenjarige zoontje in Laos. Mr. KoffieDi©k vult zijn dagelijkse portomonee met het geld wat hij van niets vermoedende langspasserende toeristen aftroggeld met zijn befaamde koffie en koffieworkshops. Ook wij zijn in deze koffieprut getrapt en hebben ons de hele dag voor zijn workshop ingeschreven. We begonnen de dag met een vers gezet, kopje KAWAAAA koffie (ofzoiets) en een lekker vers ontbijtje. Na dit heerlijke ontbijt zijn we met Mr. KoffieDi©k op stap gegaan op trekking langs diverse koffieplantages om het proces te zien van klein lief babykoffieplantje naar volwassen arabicareus. Ook het process van plukken, pellen, drogen en malen passeerden de revu. Op zich heel interessant als je zeventig procent van de informatie die uit Mr. koffiedi©ks koffiefilter ontsnapte negeerde. Deze zeventig procent van de informatie valt onder de noemer koffieprut en bestond uit informatie over zijn eigen droomwereld, hoe slecht Nederland wel niet is en hoe fantastisch het leven hier in Paksong is in vergelijking met zijn vorige managementbaan. Mr. KoffieDi©ks voelde zich de belangrijkste koffieboon in het dorp en groette links en rechts de voorbij rijdende buren (die hem overigens straal negeerden). Na de lunch kwam het tweede deel van de workshop, wat bestond uit het zelf stampen en het ontdoen van de velletjes van de koffiebonen en vervolgens deze gedroogde en ontvelde bonen in een wok te roosteren tot heerlijke geurende koffiebonen zoals deze in de betere winkels te verkrijgen zijn.

Gelukkig hadden we bij dit proces de vakkundige uitleg van Mr. KoffieDi©k, het roosteren van de bonen komt namelijk aan op een nauwkeurige manier van roeren in de wok, waarbij je in exact drie seconden eerst een vierkantje moet 'schrijven' ('nee vanuit je pols!') en vervolgens in een vloeiende overgang in de daaropvolgende drie seconden een gelijkzijdige driehoek door het vierkant heen moet 'schrijven' ('nee vanuit je pols!'). Wanneer je dit volgens exacte telling voor ongeveer acht minuten volhoudt, begint er in de verte een knapperende branden van een kerstboom te klinken en vervolgens na het glazig worden van de koffieboon, staat het hele boos in lichterlaaie. En dat is het moment om te koelen! De koffiebonen worden op een -volgens Mr. KoffieDi©k heel speciale bamboehouten plaat gelegd (die wij overigens bij elke souvenirwinkel in heel Azie hebben zien liggen)- om deze vervolgens in een vloeiende beweging en een kleine nahup nauwkeurig op te gooien en deze weer op exact dezelfde plek weer op te vangen. Deze techniek vereist volgens Mr. KoffieDi©k een jarenlange ervaring en hij heeft er volgens eigen zeggen zes maanden van zijn tijd in Laos over gedaan om deze techniek onder de knie te krijgen. Mr. KoffieDi©k had met zijn deskundige oog ingeschat dat wij deze techniek in een middag niet onder de knie zouden krijgen en verbood ons het ook maar te proberen.

Na een lange en vermoeiende dag (door de zeventig procent loze informatie van Mr. KoffieDi©k) dronken we ons laatste eigen gebrande kopje koffie, waarna het oordeel van Mr. KoffieDi©k als volgt klonk: 'deze Arabicaboon smaakt als een viool in een harmonieus orkest van Robusta!'. Na een dag veel te veel caffeine te hebben binnengekregen, besloten we het voor gezien te houden en renden we de twee Laotiaanse kilometers terug naar ons guesthouse. Gelukkig mochten we onze eigen gebrande bonen wel meenemen (jammer dat deze maar drie maanden houdbaar zijn...). Die avond lagen we weer op tijd op bed om alle koffie-indrukken te verwerken en uitgerust te zijn voor de volgende dag, waarop we weer zouden vertrekken.

Gedurende ons verblijf in Paksong hadden we al opgemerkt dat normale bussen in het stadje schaars zijn en het voornaamste vervoer plaats vind door middel van pick-ups. Ook de terugweg waren we dus genoodzaakt om gebruik te maken van dit vervoersmiddel waarbij het vol=vol principe niet geld. Dat hebben we ook deze dag weer geweten! Om acht uur verlieten we ons guesthouse en de aardige eigenaar belde een bevriende pick-up driver die ons een klein kwartier later op kwam halen. Na alle straten van Paksong toeterend te hebben doorgereden en het aantal passagiers drastisch toenam vervolgden we onze weg terug naar Pakse (al toeterend). Dit toeteren leidde uiteindelijk halverwege de rit tot een record van 40 Laotianen en 4 toeristen. Het linkerbil/rechterbil principe werd hiermee uitgebreid tot een linkeroksel/rechteroksel principe waarbij om en om de mensen zaten en de andere mensen hingen tussen de twee zittende mensen. Na weer ongeveer anderhalf uur gereden te hebben, kwamen we aan op het zuidelijke busstation in Pakse (dit keer, was het het echte zuidelijke busstation). Omdat onze volgende bestemming ver buiten de bewoonde wereld ligt en we nog niet hadden ontbeten besloten we die dag eerst de stad van Pakse in te gaan om de nodige Kippen (geld) uit de muur te trekken die al kakelend in onze portomonee vertrokken. Na het ontbijt zijn we weer terug gegaan naar het zuidelijke busstation, waarna bij aankomst Maurits zijn backpack uit de TukTuk werd gegrist en op een wachtende pick-up werd gehesen, zonder dat wij met deze pick-up mee wilden gaan. Maurits die hier niet van gediend was trok zijn oude vertrouwde Nederlandse vocabulaire uit de kast en na wat verbaasde blikken kwam de tas weer naar beneden gevlogen. Omdat we alles zelf in de hand willen hebben, besloten we maar naar het loket te lopen en kochten we twee kaartjes voor Pakse naar Nakasong (4000 islands in het zuiden van Laos). We hoopten met deze actie een pick-up te vermijden en op deze manier toegang te krijgen tot een van de schaarse VIP bussen. Niets bleek minder waar en dit keer zaten we niet tussen de groenten, fruit, levende, spartelende vissen en Laotianen, maar hadden we de halve elektronica en witgoedhandel van Pakse in onze pick-up, waardoor we de komende vier uur met de benen in de nek moesten zitten omdat er recht voor ons een muur van dozen herees waardoor we niet normaal konden zitten. Toch hielden de Laotianen zich stug aan het principe vol=niet vol en ze dwongen ons om op te schuiven. Onze Nederlandse vocabulaire kwam er weer eens aan te pas en we maakten de Laotianen duidelijk dat wij niets aan onze lange benen konden doen en dat het toch echt hun probleem was. Na een brakke rit van drie uur met de benen in de nek, stapten de meeste mensen uit in het laaste dorpje in deze bewoonde wereld (misschien dat zij wisten wat er zou komen). Met nog steeds alle elektronica en witgoedhandel van het zuiden in de pick-up vervolgden we onze weg, alleen niet meer over mooi glad asfalt, maar dit keer over onverhard, stoffig maanlandschap, wat meer weg had van een steppe woestijn in Afrika. De rit duurde nog een uur, waarna we als twee rode stofmonsters (zie eerder verhaal) uit de pick-up stapten. We waren aangekomen in Nakasong en we moesten nog per longtailboat naar Don Khon, een van de Si Phan Don eilanden (4000 islands). Na ruim een half uur te hebben gevaren in de ondergaande zon met prachtig uitzicht over kleine Mekong eilandjes kwamen we op onze eindbestemming Don Khon, wat zich het beste beschrijft als een grote kinderboerderij met daartussen houten hutjes op palen, waaronder Laotianen de hele dag in een hangmat hangen.

Toeristen worden geacht hetzelfde te doen, omdat 'werken' een vies woord is in het Laotiaanse Mekong vocabulaire. Na een korte zoektocht vonden we twee afgelegen bungalows op palen en besloten we een van deze twee bungalows voor de komende vier dagen te betrekken. Zoals eerder gezegd is de sfeer op dit eiland erg laidback, wat inhoudt dat je eerst een uur moet wachten totdat er een restaurantbediende aan je tafel komt en vervolgens het tweede uur wachtend doorbrengt op je hoofdgerecht en halverwege je hoofdgerecht je voorgerecht gebracht wordt. We wilden deze vier dagen gebruiken om een beetje uit te rusten van de afgelopen weken, maar wilden ook wat zien van de omgeving, dus we besloten de volgende dag fietsen te huren om het eiland te gaan verkennen. De prachtige tocht leidde ons over de Hoge Veluwe naar een woeste waterval en later over een hobbelige weg naar een prachtig uitkijkpunt waarvandaan je de kust van Cambodja kan zien liggen. Het was een vermoeiende fietstocht, mede omdat Maurits teveel kracht had voor het te kleine fietsje, waardoor de ketting om de 20 meter eraf vloog en de temperatuur deze dag dik boven de 30 graden uitkwam en er op dit eiland geen zuchtje wind te bekennen was. Terug bij onze bungalow waren we de hitte behoorlijk zat en omdat onze douche niet koud wilde worden, besloten we net als de Laotianen een verfrissende duik te nemen in de Mekong.

De volgende dag begon zoals elke dag met Maurits zijn toiletkunsten (zullen we verder maar niet omschrijven) en nadat Maurits de wc doorspoelde, kwam hij tot de ontdekking dat het water in plaats van naar beneden, naar boven stroomde...net tot aan de rand van de toiletpot kwam het water tot stilstand en het uitzicht naar beneden was onbeschrijfelijk. Omdat het water maar niet weg wilde lopen, besloten we eerst maar een ontbijtje te gaan nuttigen in een nabij gelegen restaurant om daarna erachter te komen dat het toilet nog steeds vol zat. Met het schaamrood op onze kaken begaven we ons richting de eigenaar van de guesthouse voor een oplossing. Aan de lachende reactie van hun buren te zien, was dit niet iets ongebruikelijks en binnen no time had de eigenaar van de guesthouse met behulp van een ontstopper (plopper) de onbeschrijfelijke opstopping toegang verschaft tot de buitenlucht. Om frisse lucht te krijgen zijn we maar een stuk gaan lopen over een nabijgelegen eiland om 's middags al skypend en internettend door te brengen.

De laatste volle dag op Don Khon wilden we gebruiken om onze kayakkusten te verbeteren en besloten een volle dagtour te doen bij een lokaal toeristenbureau/restaurant/internetcafé. Om een uur of negen werden we per longtailboat naar het nabijgelegen Don Det gevaren en zonder enige instructies stapten we in de kayaks. Het eerste uur kwamen we erachter dat de gidsen geen enkel woord Engels spraken, alhoewel dit wel beloofd was en genoten we ten volle van de oevers van de vele eilandjes. Na dit uur kwamen we aan bij de eerdergenoemde watervallen waar we moesten wachten totdat onze kayaks naar de andere kant van de waterval waren gebracht, omdat de waterval zelf niet te kayaken was. Een half uurtje later liepen we naar de plek waar onze kayaks naartoe gebracht waren. We moesten deze nog zelf de rotsachtige helling afdragen wat ertoe leidde dat Sebas afscheid moest nemen van zijn linkerslipper die de neerwaartse druk na de vele kilometers niet meer aan kon. Na veel klouterwerk kwamen we beneden aan bij de Mekong, waar we weer in onze kayak konden stappen en verder al peddelend de Mekong afdreven. Tijdens het kayaken was al gebleken dat onze gidsen niet heel veel ervaring hadden (beter gezegd geen) met het kayaken met toeristen, waardoor ze zelden aanwijzingen gaven, iets uitlegden of je uberhaupt hielpen. Zo gebeurde het dat er een rapid (een stroomversnelling aan kwam) en dat de gids zei 'left, left, left', waarna de gids zelf naar rechts ging. Wij dachten hij zal wel 'right, right, right' bedoelen en gingen hem achterna. Dit bleek niet de makkelijkse weg door de stroomversnelling te zijn, maar gelukkig al balanserend bleven we overeind, tenminste in de stroomversnelling, maar beneden aangekomen verloren we ons evenwicht en maakten we met een mooie salto een verkoelende duik in de Mekong. Wakker geschud en wel klommen we weer aan boord, maar omdat de kayak inmiddels al zo vol water zat ging deze met de minste beweging weer om. Op zich niet zo erg, maar inmiddels zaten we in een tweede stroomversnelling met links en rechts en in het midden van de Mekong opdoemende scherpe rotsen. De omgekeerde kayak met Sebas erachter en Maurits ervoor dreef met een behoorlijke snelheid recht op de scherpe rotsen af en Maurits probeerde Sebastiaan, die niet kon zien dat er rotsen aan kwamen, duidelijk te maken wat er op hem af kwam. We konden de scherpe rotsen echter niet meer ontwijken en knalden er vol op! Gelukkig ving de kayak de grootste klap op en waren wij niet gewond, echter nog steeds niet gered, want de stroomversnelling duurde voort en inmiddels had Maurits geen grip meer op de kayak en dreef hij sneller af op de wederom opdoemende rotspartij. Met overlevingsdrift en adrenaline kwam er een oerkracht vrij en maakte Maurits, dit keer in perfect Engelse vocabulaire, duidelijk dat het aan de gids was om hem uit het water te vissen. De gidsen die tot dan simpel toe hadden gekeken en niets hadden gedaan, schrokken van de oerdriften van Maurits en doken prompt het water in om eerst de kayak te redden, waarna Maurits besloot op eigen kracht tegen de stroming in te zwemmen en zich vast te klampen aan een van de kayaks. Na enkele meters werd het water weer rustiger en kon Maurits weer in de kayak klimmen die Sebas samen met de te kleine Laotiaan weer had omgedraaid. Na een heftige woordenwisseling van Maurits in het Engels en de Laotianen in het Laotiaans vervolgden we geschrokken, maar gelukkig heelhuids onze tocht over de Mekong. Na een goed uur peddelen kwamen we aan op een grote open watervlakte waar we stil bleven liggen, omdat er op deze plek in de Mekong een speciaal soort dolfijnen te zien waren (de Irrawaddy dolfijn). Al snel hoorden en zagen we deze dolfijnen aan het wateroppervlakte naar adem happen en zagen we eindelijk onze eerste 'wilde' beesten in Azie. Een half uurtje later kayakten we naar de Cambodjaanse oever waar we zonder visum genoten van een eenvoudige lunch en een beetje konden bijkomen van de avontuurlijke ochtend. De middag brachten we al peddelend voort en sloten we af met een bezoekje aan de 'grootste' (lees breedste) waterval van Zuid-Oost Azie. Rond een uur of vijf kwamen we terug bij onze vertrouwde bungalow en genoten we voor de laatste avond van de laidbacksfeer van het eiland.

De volgende dag stond er wederom een reisdag op het programma, niet zomaar één, maar voor de tweede keer deze reis zouden we een landsgrens passeren. Om 10 uur werden we opgepikt door een bus (dit keer een echte VIP bus) die ons naar de grens toebracht tussen Laos en Cambodja. Omdat we onze papieren tijdens de busreis al invulden ging de grenscontrole dit keer erg snel. De enige controle die we kregen was een temperatuurcontrole. Gelukkig hoefden we niet onze broek te laten zakken, zodat een Cambodjaan met mondkap en witte overal onze temperatuur kon opnemen, maar kwam deze persoon met een ultrasonisch, hytech instrument aan, waarmee hij op afstand elke toerist beschoot zijn apparaat. Gelukkig hadden we geen zieken aan boord en konden we vrij snel onze weg vervolgen over de Cambodjaanse asfaltweg richting Phnom Penh, de hoofdstad van Cambodja. De wisseling in het landschap was direct zichtbaar. De eerste indrukken waren afgebrande bossen, uit elkaar vallende hutjes en een hoop armoede wat overging in mooi aangelegde plantages, luxe villa's en drukke steden, waarna de reis doorging langs op Afrikaanse Steppe lijkende vlakten waar alleen 'the big five' ontbrak. Een dikke tien uur later, inmiddels was het donker in Cambodja kwamen we aan in het chaotische Phnom Penh. Nog voordat we de bus waren uitgestapt waren we omsingeld door tientallen TukTuk chauffeurs die ons allemaal dolgraag wilden meenemen naar een guesthouse van hun keuze. Gelukkig zijn we na twee maanden al een beetje ervaren en gewend aan de backpack op onze rug en besloten we al lopend (we hadden tenslotte net 10 uur gezeten) de tocht te maken naar een guesthouse van onze keuze (2 km vanaf het busstation). Onze eerste indrukken van de stad zijn dezelfde als die van Bangkok, een hoop drukte, viezigheid, lawaai, opdringerige TukTuk chauffeurs en iedereen wil 'uit nieuwsgierigheid' weten waar je vandaan komt en waar je naartoe gaat, om achteraf ervan te kunnen profiteren door het aansmeren van een tour of een lift. Omdat het inmiddels al laat was en we nog niet gegeten hadden gingen we de wijk rondom onze guesthouse in op zoek naar een restaurantje, om er vervolgens achter te komen dat er alleen dure restaurants in de buurt zitten. Vele dollars lichter verlieten we het te dure restaurant om neer te ploffen op onze dit keer zachte matrassen.

Bij daglicht kwam de stad nog meer in de buurt van Bangkok. De drukte gedurende de dag is niet te beschrijven en zelfs de hitte van de eerste week is weer volledig terug. Omdat we al een tijd onze weblog niet hadden bijgewerkt, besloten we die dag hieraan te gaan wijden. Maar allereerst moest Sebas nog nieuwe slippers hebben, omdat zijn vorige in Laos overleden waren. We vertrokken naar een shoppingmall en kwamen erachter dat geen van de tientallen aanwezige schoenenwinkels slippers verkocht groter dan maat 43. Laat Sebas nou net maat 44 hebben, waardoor we het programma van die dag moesten aanpassen om slippers voor hem te gaan zoeken. Na een barre zoektocht vonden we uiteindelijk een klein winkeltje die maat 44 verkocht. Een paar slippers rijker, hongerig en doorweekt van het zweet besloten we op zoek te gaan naar een Mac Donalds, echter tot op de dag van vandaag hebben we geen Mac Donalds kunnen traceren in Phnom Penh. Volgens de eigenaresse van het guesthouse zou er een Mac Donalds moeten zitten in de City Hall, aan de andere kant van de stad en we besloten een TukTuk te pakken om onszelf te sparen. Tijdens de TukTuk rit kwamen we erachter dat het in deze stad veiliger is om te lopen, omdat de Cambodjanen het niet zo nauw nemen met de verkeersregels en links, rechts en kriskras door elkaar heen rijden. Regelmatig zitten we met ingehouden adem te wachten totdat er een brommer onze tuktuk binnenrijd, maar tot nu toe gaat het iedere keer (maar) net goed. Bij de CityHall bleek ook al geen Mac te zitten en we besloten maar genoegen te nemen met een B-merk. Na deze maaltijd gingen we op zoek naar een internetcafe. In onze reisgids stond dat er op een bepaalde weg veel zouden moeten zitten en we namen weer een tuktuk om op deze weg terecht te komen. Echter op de twee kilometer lange weg waren slechts twee internetcafés te vinden, waarvan er eentje geen internet had en de andere wel internet had, maar Sebas bij maurits op schoot moest, omdat de computer in een klein hokje stond. Daarnaast was het internet zo traag dat we besloten het pand te verlaten en het schrijven van de weblog uit te stellen tot de dag van vandaag.

Vandaag dus op zoek naar een internetcafe, dit keer in de 'backpackerswijk', waar volgens onze reisgids wederom tal van internetcafés zouden moeten zitten. Echter niets bleek minder waar en na enige uren te hebben rondgedwaald kwamen we dan eindelijk aan bij het internetcafe waarvandaan we dit verhaal aan jullie schrijven.

Morgen is onze laatste dag hier in Phnom Penh en willen we een bezoek brengen aan Tuol Sleng museum en de killing fields om een indruk te krijgen van de geschiedenis die zich hier heeft afgespeeld onder het regime van de Khmer Rouge. Woensdag vertrekken we naar Siem Reap en gaan we voor drie dagen het achtste wereldwonder aanschouwen en verkennen, namelijk Ankor Wat. Ook zijn we hier van plan om een bezoek te brengen aan een project wat helpt om mensen met een oorlogsverleden op de rails te krijgen. Na een aantal dagen hopen we weer verder te reizen naar Battambang, een klein stadje waar we naartoe gaan met een missie, namelijk Engelse les geven aan Cambodjaanse kinderen, niet betaald, maar puur om iets terug te doen voor de Cambodjaanse gastvrijheid en een idee te krijgen hoe kinderen hier naar school gaan. Vervolgens reizen we door naar Sihanouville om daar ons visum voor Vietnam aan te vragen en een paar dagen te relaxen aan een van de vele stranden aldaar. Na Sihanoukville zullen we alweer naar ons vierde land gaan, namelijk Vietnam. We hopen voor die tijd nog een of twee keer onze weblog te updaten.

Met Sebas gaat alles goed (lekker afgezaagd!), hij heeft sinds een week of vijf weer eens met z'n moeder gesproken en is blij met zijn nieuwe slippers! Scheelt weer een hoop zweetsokken en kijkt uit naar een rustigere omgevin dan Phnom Penh.

Maurits maakt het ook goed. Al houdt hij niet van de grote stad. Als je Amsterdam al erg vindt dan moet je zeker weten niet naar Phnom Penh op vakantie gaan! Hij kijkt net als Sebas uit naar de volgende bestemming in Cambodja. Hij mist Marjolijn nog steeds en probeert haar zoveel mogelijk te steunen bij de lastige dingen die zij moet doen tijdens studie/werk, ook al is hij ver weg en kan hij niet meer doen dan praten.

Wanneer je deze regel leest, gaan wij er vanuit dat je niet wegklikt zonder een reactie te hebben achtergelaten, hoe kort dan ook!

Groetjes, Sebas en Maus