Lief dagboek,

Weer bedankt voor de vele en leuke reacties die we hebben gekregen op ons vorige stuk en op de geplaatste foto's! Het blijft leuk ze te lezen, dus blijf ze vooral plaatsen. Naast ons dagje internetten in de week, hebben we nu twee keer een half uur per week een reactie-leesmomentje-avond ingelast, moet kunnen met het huidige financiele perspectief.

In ons vorige verhaal blikten we vooruit op de dag van morgen. We wilden een brommer huren en op eigen houtje een nabijgelegen waterval bezoeken (32 km). Zo gezegd zo gedaan, de volgende ochtend gingen we op pad op zoek naar een geschikte brommer. We hadden al begrepen dat er in Azie twee type rondrijden: een automatische en een geschakelde versie. Ons leek het verstandig (gezien onze bromervaring (0,0)) een automatische versie op de kop te tikken, omdat dit minder handelingen vereist en volgens ons een eitje moet zijn om bij de waterval te komen. Echter na zo'n 10 aanbiedingen te hebben afgeslagen vanwege de volgens ons te hoge prijs (ze vroegen wel 25 dollar...) vonden we eindelijk een verstandige verhuurder die ons voor slechts veertien dollar zijn brommer wilde toevertrouwen. Er was echter een probleem, de automatische brommers waren allemaal verhuurd...hmmm... Aangezien we allebei ons rijbewijs hebben en hier kinderen van een jaar of zes al voorbij scheuren op een geschakelde brommer, dachten we bij onszelf 'hoe moeilijk kan het zijn'. Zo gezegd zo gedaan, de dollars betaald, papierwinkel ingevuld en met helm op het hoofd reden we de straat uit. De eerste paar meters gingen soepel, de eerste bocht ging vlekkeloos totdat we op de grote weg kwamen, moesten invoegen en onze snelheid moesten verhogen. Misschien even voor de mensen die dat niet weten, met je rechterhand moet je gas geven en remmen en met je linkervoet moet je op en afschakelen. Op zich niet al te lastig, maar wanneer je voor het eerst op een brommer zit, die niet de in Nederland gebruikelijke 50CC, maar de in Aziatische landen gebruikelijke 110CC bevat, zijn het toch veel handelingen die je naast het opletten op het drukke verkeer in Laos moet uitvoeren. We vroegen ons al af waarom de kilometerteller tot 160km per uur ging, maar daar kwamen we al snel achter toen we opschakelden naar z'n drie en gas gaven en we ineens van de rustige 40km per uur met dik 90 km voorbij raasden. Omdat we een lange rit voor de boeg hadden en de benzinemeter al in de rode zone terecht was gekomen, besloten we eerst even een bezoekje te brengen aan de Shell. Hiervoor moesten we echter wel keren op een drukke weg. Sebas trok zo snel op dat hij inderdaad aan de overkant van de weg raakte, maar zelfs nog verder in het gras op 20 cm van een muur tot stilstand kwam. Maurits daarentegen nam de bocht veel soepeler, bleef op de weg, maar maakte een mooie buikschuiver om zo zijn pas gehuurde brommer een aandenken aan deze wilde Nederlanders te geven. Gelukkig had hij zelf, op een paar krasjes na, niets, maar het bracht ons wel aan het denken en terugdenkend aan de Gibbon Experience kwamen de woorden 'safety first' al snel bij ons boven. Aangezien we nog maar slechts 300meter hadden afgelegd van de 32km en we al drie bijna doodervaringen overleefd hadden, besloten we ons hoofd te gebruiken en onze trots overboord te gooien en de brommer terug te brengen naar zijn rechtmatige eigenaar. Anders hadden we misschien jullie deze week niet kunnen verblijden met een verhaal vanuit een nieuwe omgeving, maar hadden we onze dagen moeten slijten in het krakkemikkige ziekenhuis van Luang Prabang, dat tevens dient als karaokebar op de zaterdagavond. Terug aangekomen bij de verhuurder keek deze niet eens zo vreemd op en moest er wel om lachen en binnen tien minuten liepen wij met onze dollars terug op zak over straat om van de schrik te bekomen. Nog geen tien minuten later kwamen we het op het briljante idée om in plaats van een brommer een fiets te huren om zo alsnog de 32km naar de waterval af te leggen (we zijn en blijven toch immers Nederlanders die wel een stukje kunnen fietsen). Zo gezegd zo gedaan, twee mountainbikes op de kop getikt, nog een extra fles water ingeslagen, fietsen wij de stad uit. De tocht bracht ons de eerst paar kilometer door iddylische landschappen, dorpjes waar de tijd leek stil te staan en we verbaasden ons over de goed aangelegde asfaltweg die onder ons lag. Toen we bij kilometerpaaltje zes aanbeland waren doemde de eerste heuvel zich op, maar we hoefden zelfs niet uit het zadel te komen om deze te overwinnen. Nog geen kilometer later veranderde het iddylische landschap in een woeste wildernis, helse beklimmingen, voorbijscheurende tuktuks en een hoop stof en we voelden de zon branden zoals we deze nog nooit gevoeld hadden. Uitgerekend deze dag was het weer zo warm als onze warmste dag in Bangkok. Nog geen tweehonderd meter later keek Sebas verschrikt achterom want hij hoorde Maurits tieren, kreunen en zijn fiets minder fijne dingen toewensen. Sebas die de hometrainer in de sportschool gewend was, wist niet waar Maurits nou zo'n moeite mee had. Hij probeerde Maurits moed in te spreken door te zeggen dat je moet denken dat na elke bocht de top bereikt is. Toen vier bochten later de top nog steeds niet in zicht was en het zweet maurits bereikt had op plekken waar je het niet voor mogelijk kunt houden, besloten we maar om voor de tweede keer die dag ons verstand te gebruiken en onze trots opzij te zetten en af te dalen terug naar de iddylische landschapen, de dorpjes waar de tijd lijkt stil te staan en waar geen heuvel te vinden is. Omdat we nog wel enige trots wilden bewaren besloten we niet gelijk onze fietsen terug te brengen, maar deze bij ons guesthouse neer te zetten om zelf per voet de afstand naar de stad te overbruggen om daar een hapje te gaan eten. Na de lunch was de drang naar de waterval onverminderd groot en snakten we naar verkoeling. Omdat een auto huren niet in het dagbudget paste, besloten we een TukTuk chauffeur zover te krijgen ons te brengen naar de top van de heuvel. Voor de derde keer die dag reden we richting de waterval, je gelooft het of niet, maar na de bocht waar we met de fiets eerder die dag waren omgedraaid, stopte de stijle beklimming en de overige 20km van de tocht ging de weg bergafwaarts of over vlakke wegen, langs idyllische plekjes en door dorpjes waar de tijd lijkt stil te staan. Nog geen uur later lagen wij omgekleed en wel in de diepblauwe koelte van de waterval. Een plek waarvan je alleen maar kunt dromen wanneer je een bounty eet.

Na twee uur de nodige foto's geschoten te hebben en onze lichaamstemperatuur te hebben teruggebracht naar normale waarden reden we per TukTuk terug naar de stad Luang Prabang om daar onze laatste avond door te brengen.

De volgende dag stond weer in het teken van vertrek. Rond een uur of tien verlieten we ons guesthouse, na eerst nog een heerlijk ontbijt te hebben genomen bij een van de vele bakeries van de stad. We lieten ons per TukTuk vervoeren naar het busstation en hoopten daar een bus te kunnen pakken naar Vang Vieng, dik 150 kilometer naar het zuiden. We hadden heel de dag uitgetrokken voor deze reis, wat achteraf een goede beslissing bleek te zijn. De bus was in 'redelijk goede staat', tenminste wanneer je de ster in de vooruit die heel de ruit bedekte wegdacht en de met plakband vastgeplakte versplinterde zijruiten voor lief nam.

De beenruimte was ruim voldoende en we vertrokken ook nog eens 2 minuten te vroeg! De weg naar Vang Vieng leidde ons over de hoofdweg van Laos (road 13) en scheen volgens de lonely planet een van de ergste in Azie te zijn. Sebas had zijn voorzorgsmaatregelen genomen en na het ontbijt een hele strip reistabletten opgekauwd, maar helaas is niet iedereen in Laos zo rijk of zo verstandig om reistabletten aan te schaffen of in te nemen. De busmaatschappij speelde daar soepel op in, door vijf minuten na vertrek een overvloed aan plastic tasjes uit te delen, dus dat beloofde veel goeds! Road 13 bleek een ware nachtmerrie te zijn, tenminste het uitzicht was adembenemend en het bespaarde ons de kosten voor een eventueel bezoekje aan een pretpark. De bus reed namelijk heel de weg met dik 60 km per uur op de teller over bergkammen waar je u tegen zegt, met twee wielen door bochten waar de naam haarspeldbocht niet op zijn plaats is en langs afgronden waarbij de Gibbon Experience in het niet verdwijnt. Wanneer de buschauffeur ervaren is met het rijden in een bus is zo'n rit geen enkel probleem, echter wanneer je buschauffeur deze baan slechts als vakantiebaantje heeft gekregen en hij normaal zijn dagen slijt als TukTukchauffeur kan het zijn dat het ontbijt, het diner van gisteravond en de hele resterende maaginhoud van de week ervoor op komt spelen tijdens de rit. Gelukkig hadden wij hier totaal geen last van en konden we genieten van het prachtige uitzicht en het spannende gevoel in een achtbaan te zitten. Jammer dat wij alleen een gehoorbeschading aan de rit hebben overgehouden. We waren genoodzaakt om na kilometer drie onze muziek in onze oren zo hard aan te zetten dat de tonen het gekotst voor, achter en naast ons zou overstemmen. Met name de Laotianen achter ons waren ster in het volspugen van zoveel mogelijk plastic zakjes, hebben tevens een poging gedaan om het wereldrecord kotszakjes-werpen-uit-een-rijdende-bus te verbreken (helaas niet gelukt, aangezien de meeste op de zijkant van de bus kapot sloegen, vandaar dus die ster in de ruit) en houden erg van knoflook en scherpe kruiden, want dat was de geur die na kilometer drie alle geuren deed verbleken. Omdat de rit zes uur zou duren hadden we van te voren overheerlijke baquettes ingeslagen zodat wij geen honger hoefde te lijden tijdens de rit. Het broodje smaakte heerlijk en hierbij onze excuses aan onze voor, achter en naastzittende buren, want waarschijnlijk heeft ons broodje hun ertoe aangezet nog meer hun best te doen om echt elk zakje vol te werken met gal. Na zes uur hadden de batterijen van de ipod het begeven en reden we binnen in het idyllische stadje Vang Vieng, alias Dubai 2. Dit stadje is de laatste jaren uitgegroeid tot de toeristische trekpleister van Laos, waardoor guesthouses, restaurants en touroperators als paddestoelen uit de grond herrijzen. De stad staat vooral bekend onder onze australische medemens als the place to be om eens lekker dronken te worden, terwijl ze in een autoband de rivier afdobberen. Omdat dit niet tot een van onze hobbies behoort, besloten we eens rond te vragen of er misschien nog meer te doen valt in dit 'idyllische' dorpje. Al snel vonden we een touroperator die nog een dag kayaken en grotten bezoeken in de aanbieding had en we besloten de volgende dag onze tijd hiermee te vullen.

De volgende dag moesten we ons om negen uur melden bij het kantoor van de touroparator en werden we per auto een paar kilometer van het dorp afgebracht om daar te water te worden gelaten. De dag bestond uit peddelen op een rustige rivier, het beklimmen van glibberige donkere grotten en het genieten van de prachtige omgeving. Het laatste stuk van de kayak tocht hebben we genoten van onze dronken medetoeristen die zichzelf vermaakten met drank en autobanden. Aan het einde van de middag kwamen we terug in Vang Vieng en besloten we onder het genot van een koud biertje eens een nieuwe lading kaarten richting Nederland te sturen. Dit met de prachtige zonsondergang op de achtergrond deed ons tevens besluiten om de volgende dag direct verder te reizen richting de hoodstad van Laos Vientiane.

De dag na het kayaken stond dus weer in het teken van vertrek. We hadden nog geen bus geboekt en besloten terug te gaan naar de plek waar we twee dagen ervoor waren afgezet. Na nog geen tien minuten wachten hoorden we in de verte getoeter en meestal betekent dat, dat er een bus aankomt. Echter kwam er geen bus aanrijden, maar slechts een kleine pick-up die wel voor ons neus stopte. Deze pick-up bleek als een soort bus naar Vientiane te rijden. Wij hadden alle tijd en wel zin in een avontuur, dus we laden onze tassen op het dak en namen plaats tussen de Laotianen op een (te) smal bankje. Na nog geen tien minuten rijden voelde ons achterwerk al aan als platgeslagen biefstuk en de pick up werd voller en voller. Met een gematigde snelheid, kropen de uren voorbij, enig voordeel tijdens deze rit was dat deze Laotianen waarschijnlijk hun reispilletjes hadden ingenomen. 150km verder kwamen we aan op een 'busstation' in (of bij) Vientiane. Ons werd niet verteld waar we precies werden afgezet en net als bij een dropping van de scouting was ons eerste doel te achterhalen waar we ons precies bevonden. Na wat gepraat te hebben in handen en voeten taal met wat TukTuk chauffeurs bleken we ruim 8km van het centrum van Vientiane te zijn gedropt. Gelukkig wilde deze aardige chauffeur ons wel voor een kleine vergoeding naar het centrum brengen. Waarschijnlijk is het hier in Laos een gewoonte dat de tourist betaald voor de lokale bevolking, want nadat wij in de TukTuk plaats hadden genomen werd deze voller en voller geladen met mensen en spullen. Afgezet in het centrum van Vientiane begon onze zoektocht naar een geschikt guesthouse, na vele guesthouses te hebben geprobeerd, hebben we uiteindelijk aangeklopt bij het ministerie van informatie en cultuur en gelukkig konden we daar, voor slechts 100.000kip per nacht een penthouse huren.

De volgende dag besloten we de verzameling bezochte tempels verder uit te breiden en brachten we een bezoek aan de Patat Luang tempel (soort patatje oorlog), welke op vier kilometer afstand van het centrum lag. Na ons brommer en fietsavontuur eerder die week besloten we vandaag voor de veilige en goedkope manier te kiezen en de benenwagen te gebruiken. Onderweg zijn we nog gestopt bij een informatiekantoor voor toeristen om te kijken of we nog naar het eerdergenoemde olifantenpark konden gaan. Zij adviseerden ons om dit via een touroperator te boeken, omdat het anders te lastig en te ingewikkeld zou worden. Na de nodige foto's te hebben geschoten en terug te zijn gelopen naar de stad, besloten we onszelf te trakteren op een lunch zonder budget en we bestelden alle lekkere dingen die we op de menukaart zagen staan en tot onze schrik bleken we achteraf het reusachtige bedrag van 145.000kip (12 euro) te hebben verorberd. Later die middag zijn we naar een touroperator gegaan om te informeren hoe duur het olifantenpark zou zijn en wat de kans zou zijn dat we daadwerkelijk de olifanten zouden kunnen zien. De prijs lag ver boven ons budget en de kans dat we olifanten zouden zien was klein. We besloten voor de derde keer op rij ons verstand te gebruiken en geen bezoek te brengen aan het olifantenpark, maar een extra relaxdag te nemen in Vientiane. Wat we precies zouden doen de volgende dag wisten we nog niet. De rest van de dag lagen we op bed, keken we films en ‘s avonds hebben we weer de nodige tijd doorgebracht met skypen/internetten.

De relaxdag begon met een heerlijk ontbijt en bracht ons vervolgens naar het meest luxueuse hotel van Vientiane. Niet dat we daar zouden gaan overnachten, we wilden alleen een dagje neercrashen bij het 'decadente' zwembad van het hotel. Tot onze verbazing en tegen een kleine vergoeding stemde het hotel met onze plannen in en werden deuren voor ons geopend die normaal gesloten zouden blijven. We hadden een geheel decadent zwembad voor onszelf en werden gedurende de hele dag op onze wenken bediend door onze butler.

Gedurende de dag werd het drukker en drukker en kwam al het 'gepeupel' uit het hotel richting het zwembad en lagen we binnen de kortste keren tussen artsen, directeuren en psychologen in onze vieze hemazwembroek te genieten van de ambiance en de op de achtergrond klinkende klassieke tonen van Strauss, Chopin en Bach. Om deze heerlijke verwendag af te sluiten, besloot Sebastiaan gehoor te geven aan de roep uit Nederland om toch eens dringend een coiffure te bezoeken. De eerste en beste kapper die we tegenkwamen moest eraan geloven en voor je het wist zaten we aan gratis drankjes, zat Maurits achter gratis internet en werd Sebastiaan van zijn hoofd tot zijn schouders verwend door mooie meisjes en de kapper (wederom een man). 120.000kip (10 euro) lichter en een mooie, Aziatische kop rijker liepen we terug richting ons guesthouse en besloten we de volgende dag te besteden aan de weblog en aan doorreizen.

Vandaag staat zo gezegd zo gedaan een nieuw verhaal op de weblog en vanavond om zeven uur vertrekken we per VIP bus naar Pakse (Zuidelijk Laos) waar we morgenochtend om een uurtje of zeven zullen arriveren. In en rondom Pakse zullen we onze laatste week doorbrengen en willen we een bezoek brengen aan een koffieplantage waar de streek om bekend staat en zullen we nog een aantal dagen gaan genieten van het relaxte leven van de Mekongdelta (four thousend islands). Vervolgens maken we de oversteek naar Cambodja, alweer ons derde land tijdens deze reis en hoogstwaarschijnlijk de plek waarvandaan we ons volgende verhaal hopen te schrijven.

De relaxdag heeft Maurits erg goed gedaan. Van vaak inpakken en verkassen wordt je toch best moe en af en toe eens lekker relaxen komt dan echt als geroepen! Maurits is erg trots op Marjolijn die van het ziekenhuis waar ze haar opleiding doet, te horen heeft gekregen dat ze door mag naar haar volgende afdeling!! Vanaf deze plaatst nog maar eens van harte gefeliciteerd!! (Nu moet school je nog even doorlaten, maar dat gaat ook wel lukken!!).

Sebas is nog helemaal in zijn nopjes met zijn nieuw Aziatische, trendy kapsel en voelt zich hierdoor nog meer thuis is Azie. De gezondheid gaat redelijk, wat verkouden geweest, maar dat brengt met zich mee dat de voorraad zakdoeken nog eens op raakt. Heimwee nee, dat nog niet, maar hij mist iedereen wel een beetje.

Bedankt weer voor het lezen van dit verhaal. We hopen dat jullie er weer van genoten hebben. Jullie horen weer van ons.

Groetjes, Sebastiaan en Maurits