Lief dagboek,

De vele reacties op ons vorige verhaal hebben ons wederom weer goed gedaan en we hopen dat deze gedurende onze reis blijven komen. Ook tips en vragen zijn altijd welkom en alhoewel we niet iedereen persoonlijk kunnen bedanken of terugschrijven proberen we zoveel mogelijk antwoorden in het verhaal te stoppen.

Vandaag is dag 50 van onze reis, wat betekent dat we inmiddels op 1/4^e van ons avontuur zijn aanbeland. De afgelopen 50 dagen zijn voor ons omgevlogen en het lijkt alsof we pas twee weken van huis weg zijn, echter wanneer je gaat terugblikken op alle dingen die je hebt gedaan en af en toe flarden uit de reisverhalen weer terugleest, realiseren wij ons maar al te goed dat het toch echt al 50 dagen zijn. De laatste update kwam vanuit Chiang Mai (Thailand) en inmiddels hebben we een nieuw moederland gevonden, zijn we een tweede fase ingeslagen en zijn we letterlijk door Laos heengevlogen (maar hier later meer over). De laatste dag Chiang Mai stond in het teken van het schrijven van het laatste reisverhaal en na deze grote inspanning hebben we onszelf getrakteerd op een behandeling van dr. Fish. Dit behoeft enige uitleg. In Thailand kom je met regelmaat shops tegen met grote aquariums waar honderden kleine visjes in zwemmen. Deze zwemmende beestjes zijn niet als opvulling van een huiskamer bedoelt, maar hebben een helende (of afbrekende) functie. Ze zijn namelijk bedoelt voor het verwijderen van dode huidcellen, straatvuil en goede levende huidcellen. Aangezien wij al heel wat kilometers in Thailand te voet hebben afgelegd, vonden we het wel eens tijd om onze voeten te ontdoen van de dikke eeltlaag die hier inmiddels buitenproportionele vormen hebben aangenomen. Het is dus de bedoeling dat men een klein half uur met beide voeten in het aquarium zit, waarbij de visjes zich van lievelust kunnen uitleven en alles wegknabbelen wat ze maar lekker vinden. Zo ook bij ons. De eerste vijf minuten waren onbeschrijvelijk (zie de foto's hieronder), maar na enige tijd begint het gevoel te wennen en het resultaat mag er wezen. Tot bloedens toe hebben de vissen zich te goed gedaan aan onze voeten, waarbij zelfs de muggenbeten een delicatesse bleken voor deze kleine monsters. Een paar littekens rijker verlieten wij het domein van dr. Fish en begaven we ons op schone voeten terug naar onze guesthouse.

De volgende dag stond in het teken van een grote vertrekdag. Niet alleen verlieten we voor de zoveelste keer ons guesthouse, dit keer verlieten we huis en haard, verbranden we alle schepen achter ons en namen we afscheid van het prachtige Thailand. Rond elf uur zouden we opgehaald worden door een minivan, wat natuurlijk enige vertraging opliep waardoor deze pas om half twaalf aankwam sukkelen. De dag ervoor was ons gegarandeerd dat we diezelfde dag (de vertrekdag) nog de grens over zouden gaan om ons te kunnen melden bij het kantoor van de Gibbon Experience (later hier meer over). We zouden dan 200 baht per persoon extra moeten betalen voor het guesthouse net over de grens in Laos en onze chauffeur van de minivan zou ons de grens over begeleiden en alles voor ons regelen. Na anderhalf uur rijden hadden we de 200 baht nog niet betaald en had de chauffeur nog nergens om gevraagd. Om toch zeker te zijn van onze zaak vroegen we de chauffeur ons te verzekeren dat we echt die dag de grens over zouden gaan, waarop de beste man antwoordde: 'no English' hmmm dachten wij. Hoe kan een man die geen Engels praat twee Nederlandse toeristen de grens over helpen, een guesthouse regelen en dit allemaal naar ons terug communiceren? We voelden de bui al hangen en besloten direct telefonisch contact op te nemen met het laatste guesthouse waar we verbleven, aangezien we hier alle zaken hadden geregeld. Na de telefoon te hebben overhandigd aan de chauffeur werd het hem duidelijk wat we wilden, maar hij wist echter nergens iets vanaf en was er alleen maar om mensen van Chiang Mai naar Chiang Khong (grensdorpje Thailand) te brengen. Hij zou binnen vijf minuten teruggebeld worden over hoe het voor ons allemaal zou verlopen. Binnen vijf minuten werd hij inderdaad gebeld en hij verzekerde ons met handen en voeten dat alles geregeld zou worden door een guesthouse in Chiang Khong. De geplande aankomsttijd in Chiang Khong zou zes uur 's avonds zijn, dezelfde tijd dat de grens sluit (voor ons dus te laat), maar door medelijden van de chauffeur heeft hij er flink de vaart in gezet en waren we al om kwart over vier in het grensdorpje aangekomen! In Chiang Khong werden we opgewacht door een niet al te vriendelijke eigenaresse van een guesthouse die maar niet wilde begrijpen dat wij vandaag nog de grens over moesten (omdat we ons moesten melden bij dat kantoortje). Volgens haar zou het morgen allemaal goedkomen en konden we alvast een keuze maken uit de diverse ontbijtmenu's. Dit wilden wij echter niet en met stemverheffing en Nederlandse agressie bezweek de niet al te vriendelijke eigenaresse onder de druk van deze twee vastberaden gestreste nederlanders. We moesten per direct weer in de minivan stappen die ons vijftien meter verderop weer afzette omdat we de grens bereikt hadden. De niet al te vriendelijke eigenaresse had het stuk maar gelopen en stond met driftige handgebaren duidelijk te maken dat we een exitstempel moesten halen voor ons visum, zodat we officieel Thailand uitwaren. Vervolgens sleurde ze ons mee naar de oever van de aanliggende Mekongrivier en kregen we een kladje in handen gedrukt met het telefoonnummer van een man in Laos die ons verder zou helpen. Bepakt en bezakt stapten we in de houten longtailboat die ons in 2 minuten de Mekong over voer naar Huay Xai (grensdorpje in Laos). Voor we het wisten stonden we met beide voeten aan de Laos oever van de rivier en schreeuwde een man van bovenaf een gebouw: 'who are the two Thailand man?' Verschrikt van deze snelle ommekeer begaven we ons naar deze vriendelijk uitziende man die ons een papierwinkel in handen duwden voor het aanvragen van het visum van Laos. Na de nodige keren onze namen, geboortedata's en handtekeningen te hebben ingevuld en de douane beambte een onuitwisbare herinnering te hebben overhandigd van onze mooie, knappe Nederlandse koppies (waren pasfoto's) en de nodige dollars te hebben betaald konden we ons melden bij de bamboostrandhut die de functie van de daadwerkelijke grenspost vervulde. Klokslag 16:45uur stonden we met beide voeten en met een visum voor 30 dagen op zak op de hoofdstraat van Huay Xai (diepe zucht). We waren er echter nog niet, want er moest nog het een en ander geregeld worden voor ons vervoer verder in Laos. We hadden namelijk in Bangkok bij een toeristenkantoor kaartjes geregeld die ons van Huay Xai naar Luang Prabang zouden brengen per 2daagse slowboat. Deze reis hadden we echter op de 17^e gepland, maar ondertussen ons plan aangepast en besloten we eerst nog de Gibbon Experience te doen voordat we ons richting Luang Prabang zouden begeven. De vertrekdatum op de kaartjes moest dus worden aangepast naar de 20^e en de vriendelijk uitziende Laotiaan kon dit wel voor ons regelen. Hij verzekerde ons echter dat we extra moesten betalen om goed te kunnen zitten op de slowboat, waarna we per persoon weer 200 baht armer waren. Na dit te hebben geregeld begaven we ons naar het kantoortje van de Gibbon Experience waar we wederom de nodige handtekeningen in moesten vullen en we een briefing kregen over wat ons te wachten stond en wat voor spullen we moesten meenemen.

De drie daaropvolgende dagen stonden in het teken van de Gibbon Experience. Voor degenen die hier nog nooit van gehoord hebben volgt hieronder een korte, maar bondige omschrijving. De Gibbon Experience is een project dat is opgezet ter bescherming van het oerwoud in de Bokeo regio in het noorden van Laos en probeert de bevolking ervan bewust te maken de natuur en haar bewoners te koesteren en dit in postieve zin te gebruiken. Zij heeft daarvoor een zevental boomhutten gebouwd in het oerwoud en tussen deze boomhutten een netwerk opgezet van stalen kabels die je van de ene heuveltop naar de andere heuveltop laten glijden en op die manier naast een productief vervoersmiddel mensen te laten genieten van de ongerepte natuur en een unieke ervaring.

Ons avontuur begon met een pick-up rit van Huay Xai naar de village waarvandaan we lopend zouden vertrekken dieper de jungle in. De rit was er een om nooit meer te vergeten, na een tiental kilometers gereden te hebben over een mooie weg, hield de weg er opeens mee op en moest de chauffeur halsbrekende toeren uithalen om maar op het asfalt te blijven en de kraters en de ravijnen te ontwijken. Voor sommige chauffeurs is dit nog een moeilijke opgave aan de grote hoeveelheid omgevallen vrachtwagens langs de weg te zien. Na een korte stop bij een klein winkeltje ging de rit weer verder, dit keer niet over de gebruikelijke asfalt/maanlandschap, maar we gingen direct loodrecht bergafwaarts de rivier door over een zandweg waarbij de chauffeur iedere keer zo hard mogelijk naar beneden reed om maar de volgende stijle helling te kunnen halen. Dit leverde uiteindelijk een oververhitte motor en problemen met de remmen op. Gelukkig waren wij inmiddels aangekomen in de village waarvandaan we per voet vertrokken. De village omschrijft zich het beste als het dorp uit 'het kleine huis op de prairie'. Het vee heeft hier vrij spel, kinderen zien eruit als stofmonsters (zie foto) en de huizen zijn niet meer dan bijelkaar gebonden bamboestengels en bananenbladeren.

Na een half uur gelopen te hebben, bleek dat deze jungle wel wat anders was dan de jungle die we eerder in Chiang Mai hadden gezien, de natuur was hier namelijk veel ruiger en ongerepter, groener en modderiger. Na een korte lunchstop liepen we nog bijna een half uur totdat we aankwamen bij het centrale dorp van de Gibbon Experience. In dit dorp verbleven de gidsen en kregen wij onze 'harnassen' uitgereikt. Wie met de gym wel eens een wand heeft beklommen kent deze afknellende, op luiers lijkende marteltuigjes wel, echter waren deze versies uitgebreid met een katrol en een karabijnhaak voor de veiligheid. Met deze marteltuigjes aan liepen we weer verder het oerwoud in, totdat we aankwamen bij een stalen kabel. Deze kabel overbrugde een lengte van 400 meter en had een hoogte van 100 meter die van de ene heuvel naar de andere heuvel reikte, waarbij we het uiteinde niet konden zien.

Het was dus de bedoeling dat we met behulp van een klein katrolletje en een veiligheidskarabijnhaak aan de overkant zouden komen. De met ons meegelopen gids had het echter al zo vaak gedaan dat hij binnen no time aan de overkant was en waardoor wij en nog wat andere mensen verbeisterd en om ons heen kijkend achterbleven. De grote vraag was: wie ging er als eerste? Sebas was vastberaden om zijn hoogtevrees te overwinnen en had als eerste zijn katrol aan de kabel gehangen (nadat hij de veiligheidskarabijnhaak had vastgemaakt, want de gids had ons al wel ingeprent 'SAFETY FIRST'). Enkele seconden later stond Sebas, voordat hij het wist, al trillend van de adrenaline, een ervaring rijker, aan de overkant op de andere heuvel en schreeuwde hij 'OK' het dal in, wat betekende dat de volgende zijn leven kon wagen en aan de overtocht kon beginnen. Na nog wat tijd te hebben gelopen kwamen we wederom bij een stalen kabel aan die ons naar een platform in een boom bracht, waarvandaan we direct weer verder moesten zippen naar een andere heuvel. De gids ging wederom als eerste, net voordat hij zich naar grote hoogte liet glijden riep hij nog naar ons terug 'BREAK BREAK BREAK', waaruit we moesten opmaken dat je aan het einde van de lijn moet bijremmen om niet te pletter te worden geslagen tegen de reusachtige boom waarin het tussenplatform was bevestigd. Het remmen met zo'n ding valt in het begin nog niet echt mee, aangezien de rem niet meer is dan een stukje fietsband die je met je hand tegen de kabel moet duwen, maar na enige oefening kregen we dit al snel onder de knie. Buiten het remmen om was voor ons lange Nederlanders in het begin een probleem waar je je lange uitstekende ledematen moest houden zodat je en niet uit balans en niet tegen de kabel kwam. Je ging per slot van rekening toch met een snelheid van 100km per uur naar de overkant. Na de nodige schaafwonden aan hoofd, nek en handen weet je precies wat je niet moet doen (vooral niet uitwijken voor laaghangende boomtakken, want deze voelen minder pijnlijk aan dan de kabel die met 100km per uur blijvende schade aan kan richten). Na wat gezipt (van de ene kant naar de andere kant van de kabel) te hebben kwamen we aan bij boomhut nummer 3 (Kisi), onze thuisbasis voor de komende 2 dagen en nachten. Deze boomhut is gelegen op 50 meter hoogte en kijkt uit over een prachtige valei waar geen spoor te zien is van enige beschaving.

De kabel die naar de boomhut ging, stopte midden in de huiskamer en na binnenkomst werden we direct begroet door ons huisdier, kat 'Boomboom'. Helaas hadden we deze boomhut niet geheel voor onszelf, maar moesten we deze delen met twee zwitserse meisjes en een australische man. De boomhut was niet groot, maar wel uitgerust met een 'slaapvertrek'/'huiskamer'/'keuken' en aangrenzend, door een gordijn gescheiden, was zelfs een heuze 'badkamer' aanwezig. Deze badkamer bestond uit een wastafel met afvoer direct in de diepte, een douche met afvoer direct in de diepte en zo'n frans hurktoiletje met afvoer direct in de diepte (zie foto's).

Na het opnemen van het imponerende uitzicht vergaven we onszelf aan snacks die de gids op tafel had gezet en besproken we het programma voor de komende dagen. Na een uur ging de gids (bijna voorgoed) weg en zaten wij hoog met z'n vijven in een boom te genieten van de zonsondergang. Toen de zon bijna onder was, kwam de gids terug en bracht ons ons avondeten en verdween toen weer in de vallende duisternis vanwaaruit we hem pas twee dagen later terug zagen komen. Het avondeten bestond uit: gekookte rijst, een rood prutje, een groen prutje, een geel prutje en een prutje met een onbeschrijfelijke kleur, maar de smaak viel ons alles mee. Toen de avond viel bleek dat we echt helemaal alleen zaten en er geen gids of andere toerist in bomen of hutten te bekennen was. Dit geeft toch een apart, spannend en misschien ook wel een heel klein beetje een onveilig gevoel met name omdat je in de grote duisternis allerlei geluiden kan waarnemen, zoals krakende takken, omvallende bomen (!), schuddend bamboe en dierengeluiden die je in de rook van Rotterdam alleen in de omgeving van Blijdorp kunt horen. Gelukkig hadden we onze waakkat BoomBoom die ons de nodige bescherming zou bieden bij een aanval van de gevaarlijke aapsoorten die het oerwoud rijk was. De rest van de avond brachten we door met kaarten en met de ons meegebrachte Yahtzee. Rond een uur of tien besloten we onze klamboe's te laten zakken en knus onder de wol te kruipen. Knus omdat wij met z'n drien het bed moesten delen, waarbij Sebas als een plakje kaas tussen een dubbelgevouwen boterham in het midden mocht slapen.

Na een voor Sebas onrustige nacht en voor Maus de nacht, zijn beste nacht in tijden was, werden we rond zeven uur (kan ook eerder of later zijn geweest, we besloten namelijk de horloges en telefoons gedurende drie dagen op te bergen) gewekt door de binnenzippende Mr. YA, niet onze, maar een gids om te gaan ontbijten ergens op een berg. Na een lange wandeling en de nodige ziplines te hebben genomen kwamen we aan bij ons ontbijtrestaurant. Ons ontbijt bestond uit: rijst, een groen prutje, een geel prutje, een wit prutje en een prutje met een onbestemde kleur. Na dit te vroege rijst ontbijt (voor ons doen, wij houden het liever op toast met boter, jam en koffie), zipten we terug naar onze boomhut, waar we nog even konden douchen en een bakkie koffie konden drinken en we enige tijd later koers zetten richting boomhut 1 waar we samen met nog een groep andere boomhutbewoners op grote hoogte konden genieten van een heerlijke lunch, bestaande uit rijst, een groen prutje, een geel prutje, een grijs prutje en een kleurrijk prutje. Na deze overheerlijke lunch zijn we zelf wat rond gaan zippen, hebben we koffie gedronken bij de boomhutbewoners van boomhut twee (een privehut voor twee personen die je speciaal kunt boeken). Uit hun verhalen hoorden we dat zij de vorige middag en avond vele apen hadden kunnen zien vanaf hun matras, helaas hadden wij die dag ervoor geen enkele aap gezien en moesten wij het doen met de mieren die onze boomhut teisterden, maar we hadden goede hoop voor de komende avond om toch nog in ieder geval een aap te kunnen zien. Om een uurtje of vier waren we uitgezipt en begon het alweer te schemeren, dus besloten we koers te zetten richting onze thuisbasis en genoten we van een heerlijk diner, bestaande uit: rijst, een geel prutje, een groen prutje, een kleurloos prutje en een prutje wat lijkt op de veelkleurige mantel van Jozef. De avond brachten we door met het expirimenteren met het nemen van foto's in het donker, waarbij we hartjes en andere figuren op het dak tekenden met een zaklamp, wat een heel apart effect gaf op de foto. De australische man was namelijk fotograaf van beroep en kende allemaal grappige manieren om lichtsilouetten zichtbaar te maken in een donkere omgeving door de sluitertijd van de camera te combineren met hoge en lage isowaarden en een focus tussen de 3.6, waarbij de witbalans was ingesteld op bewolkt in plaats van op de schemering (of zoiets). Wederom rond een uur of tien vielen onze ogen dicht met de jungle geluiden op de achtergrond.

De volgende morgen moesten we al om half zes opstaan, omdat we volgens de gids dan de grootste kans maakten om gibbons te zien (een apart soort aap die zingt als een vogel...of zoiets). We zipten naar het eerdergenoemde platform boven in een boom waar we gedurende dertig minuten onze adem inhielden en niet naar beneden probeerden te kijken, aangezien we met zes man op een paar kleine latjes stonden, maar helaas kon de gids geen Gibbon zien (wel horen). Na nog wat rondgezipt te hebben, werden we om negen uur verwacht in boomhut 1 voor wederom een smakelijk ontbijt, bestaande uit rijst, omelet (!), rauwkostsalade, gebakken aardappels en heerlijk gemarineerde groenten (waarom bewaren ze het lekkerste toch altijd voor het laatst?). Na het ontbijt zetten we met de gehele groep koers richting het basiskamp waar we ons na drie dagen konden verlossen van onze marteltuigjes die wel zelfs tijdens het slapen aanhielden om in geval van nood huis en haard te verlaten en op veilige afstand het gevaar te kunnen afwachten.

Vervolgens begon de lange wandeling terug naar de village waarvandaan we vertrokken en konden we nadat de nieuwe lading toeristen was afgezet, genieten van de terugrit naar Huay Xai die even avontuurlijk bleek als de heenreis met als hoogtepunt een net daarvoor gekantelde vrachtwagen, waarbij de bestuurders met bebloede gezichten hun lading rijst probeerden te redden en wij met geschrokken gezichten de chauffeur vroegen of we ze moesten helpen, waarop hij antwoordde: 'Ooh, they are Vietnamese, let them'. Moe en voldaan kwamen we halverwege de middag terug in Huay Xai waar we genoten van een heerlijk Beerlao en een heerlijke westerse maaltijd.

De volgende ochtend ging weer vroeg de wekker, wederom stond vandaag in het teken van het reizen. Dit keer niet per bus, trein of auto, maar met een heuse slowboat. Na het gebruikelijke ritueel (wachten, wachten, boos worden en wachten) werden we uiteindelijk nog ruim op tijd afgezet bij de slowboat. Aangekomen op de boot bleek dat de door ons gekochte kaartjes van 200 baht per stuk weggegooid geld waren, aangezien er geen stoelnummers waren toegewezen en het aantal comfort stoelen tot een minimum beperkt was. In Laos geld de regel, wie het eerst komt, wie het eerst maalt en wij waren zeker niet als eersten vandaag. Met neergeslagen hoofd hebben we ons maar neergelegd bij het idee om 2 dagen op een houten bankje wat niet meer is dan 2 rechttegenelkaar bevestigde planken te moeten doorbrengen. Na vijf minuten te hebben gezeten en ons achterste al half slapend was, werden we opeens verrast door een Nederlandse stem die ons vroeg of we op de goede comfortabele stoelen konden zitten. Onze schietgebeden waren verhoord!! Het bleken twee Nederlandse dames te zijn die zoals het zich een Nederlander betaamd ver voor de vertrektijd op de boot aanwezig waren en daarbij de beste plaatsen zich toegeeigend hadden. Echter wilden deze dames beide aan de raamkant zitten, waardoor ze op hun tweezitsbankje elk een plek vrij hadden. Ze vonden ons zo zielig op de houten bankjes dat ze uit medelijden ons een plekje aanboden op de heerlijke zachte vliegtuigstoelen. Onze dag kon niet meer stuk!! Na een mooie tocht over de Mekong kwamen we rond zes uur 's avonds aan in het slaapstadje Pak Beng, wat volledig is ingespeeld op de vele slowboattoeristen die hier de nacht doorbrengen.

Na beiden een heerlijke nacht te hebben geslapen gingen we de volgende ochtend vroeg, zoals het echte nederlanders betaamd, richting de boot om nu zelf de beste plekken op te eisen, echter de mensen die gisteren heel de dag hadden doorgebracht op de houten bankjes dachten nu het zelfde en hadden naar onze mening gisteren niet eens de boot verlaten. Helemaal achterin de boot (ding is zo'n 40 meter lang) vond Sebas bij toeval nog twee vrije plaatsen naast de bar die we ons per direct toegeeigend hebben, zodat ook de tweede dag redelijk comfortabel kon verlopen. Op het einde van deze middag kwamen we aan op de eindbestemming Luang Prabang, de tempelhoofdstad van Laos. Direct na aankomst zijn we op zoek gegaan naar een slaapplek voor de komende nacht(en) aangezien we vanaf dit punt in de reis een fase inslaan waarbij we niets meer vooraf hebben geboekt. Dit geeft je aan de ene kant heel veel vrijheid, maar aan de andere kant geeft het ook meer werk omdat je lastminute alles moet uitzoeken en regelen. We stelden ons budget vast op 80.000 kip (wat neerkomt op 6.5 euro) en moesten hierdoor de nodige guesthouses afwijzen waarbij we na een lange zoektocht uiteindelijk een slaapplek voor de nacht vonden in een achteraf straatje voor slechts 60.000 kip (!) (dit is zo'n vijf euro). Hiervoor moeten we echter wel wat comfort laten varen, vanaf nu moeten we het bed weer delen met elkaar, hebben we een matras dat weer evenhard is als in Bangkok en hebben we voor het eerst in onze reisgeschiedenis niet de beschikking over een eigen badkamer en toilet, maar moeten we deze met de overige bewoners delen op de gang. Tot nu toe bevalt deze manier van overnachten redelijk, alhoewel we wel al een extra laken hebben gevraagd, omdat Sebas niet tegen het nachtelijke lakentrekken van Maurits opgewassen was. Direct na aankomst sprak de stad ons erg aan. Laos is van Frankrijk geweest en dat zie je aan alles, zo zijn de meeste huizen in de franse stijl gebouwd, hebben veel cafe's en restaurants een fransachtige naam en zijn er baquettes en croissants in overvloed verkrijgbaar.

De eerste volle dag in Luang Prabang besloten we gelijk de actieve toerist uit te hangen en na een goed ontbijt per voet een wandeltocht te maken langs de vele tempels die de stad rijk is. Het was een mooie tocht, als miezerde het continu en waren we genoodzaakt onze jassen tevoorschijn te toveren omdat de temperatuur hier in Laos de afgelopen dagen aanzienlijk lager lag. Echter hebben we na deze tocht wel even genoeg tempels gezien en moeten de overige tempels in Laos wel heel speciaal zijn wil Bouddha ons bezoek nog ontvangen. 's Avonds hebben we sinds het eerst in lange tijd weer eens het internet opgezocht en heeft Maurits eindelijk Marjolijn (na een week) weer eens gesproken.

De volgende dag (vandaag dus) begon met een wekker die om vijf uur afging, niet om dit verhaal te schrijven, maar om het fenomeen te aanschouwen waar Luang Prabang om bekend staat. 's Ochtends vroeg, rond een uur of zes, lopen namelijk alle monniken van de stad gezamenlijk hun ronde over de hoofdweg om op die manier de bevolking een kans te geven hun geschenken aan te bieden in de vorm van eten en bloemen.

Het was een vroeg, maar mooi verschijnsel om te zien, maar wordt met name in standgehouden zodat toeristen foto's kunnen maken van de nog slaperige monniken. Deze toeristen leveren waarschijnlijk nog mooiere beelden op dan de monniken zelf (zie foto's). Met name de Japanse fotografieclub was erg opdringerig en duikten iedere keer voor je lens wanneer je zelf een foto wilden maken, totdat we op een gegeven moment besloten maar foto's van hun te gaan maken. Vervolgens hebben we weer een stevig ontbijt genuttigd en nog even bijgeslapen in het guesthouse (waarna Maurits voor het eerst zijn eigen hoofd onder handen heeft genomen met een pas aangeschafte tondeuse, om op die manier te bezuinigen op de kapperskosten, het resultaat mag er wezen wanneer je de overgebleven lange haren en plukken wegdenkt). De middag besteden we aan het schrijven van dit verhaal en het plaatsen van de nodige foto's en de avond aan het schrijven van de nodige ansichtkaarten. Morgen staat er weer veel op het programma. We willen namelijk een brommer huren en zelf de gevaarlijke wegen van Laos gaan bedwingen en 32 km verderop een naar zeggen prachtige waterval te bezoeken. We zullen zien wat dit gaat worden, of we zijn genoodzaakt om hier wat langer te blijven in de buurt van het ziekenhuis of we rijden 32 km voor een lulligfonteintje of we hebben weer een prachtig reisverhaal voor de volgende keer! Maandag begint voor ons, net zoals voor jullie, druk! Een nieuwe reisdag voor de boeg. We verplaatsen ons per public bus naar Vang Vieng om daar na zes uur over bochtige wegen te genieten van naar schijnt de prachtige natuur rond de Mekong rivier en wellicht nog een bezoek te brengen aan de bekende grotten in die omgeving. Na Vang Vieng zetten we koers richting Vientiane (de hoofdstad van Laos) om daar kort te verblijven en hopelijk vanuit daar een bezoek te brengen aan een nabijgelegen olifantenpark waarbij je in een uitkijktoren kunt overnachten en hopelijk ten volle kan genieten van de wilde olifanten die daar nog leven (we hopen erop, maar gaan er met de vorige ervaringen in het achterhoofd niet meer vanuit, dan kan het alleen maar meevallen). Na Vientiane en het olifantenpark trekken we verder naar het zuiden waar we onder andere koffieplantages gaan bezoeken, genieten van de laid back mentaliteit van de Laotianen en wellicht nog een enkele tempel aan het rijtje kunnen toevoegen. Ergens uit deze omgeving zullen we jullie opnieuw inlichten van onze avonturen, echter kunnen we jullie geen harde garanties geven, aangezien we niet weten wat we daar gaan aantreffen qua faciliteiten. Het internet is nog niet overal in Laos doorgedrongen.

Voor we het vergeten nog even een persoonlijke update. Maurits maakt het wederom goed! Tijdens de gibbon experience heeft hij het even wat moeilijker gehad, omdat de groep hem niet zo heel erg lag, waardoor hij Marjolijn weer eens extra miste. Gelukkig heeft hij gisteren anderhalf uur met haar kunnen skypen en deed dit hem erg goed!

Sebastiaan maakt het zoals gewoonlijk ook goed! Het is zo erg, dat hij geen persoonlijke update kan geven ten opzichte van de vorige persoonlijke update, omdat hij dan exact hetzelfde zou moeten schrijven.

We hopen dat jullie genoten hebben van het lezen van het stuk en laat vooral veel reacties achter!! Tot hopelijk over een week (of twee).

Groetjes Sebastiaan en Maurits