Lief dagboek,

De laatste keer dat we jullie op de hoogte hebben gehouden van onze avonturen, zaten we aan de westkust van de zuidkust van Thailand. Inmiddels zitten we in het hoge noorden en zijn we aan onze laatste dag Thailand begonnen. De afgelopen periode stond weer bol van de belevenissen.

Het begon al in Krabi. ‘s Ochtends werden we door de eigenaar van de guesthouse weggebracht naar het busstation waar we om elf uur de bus moesten hebben naar Suratthani. Boven verwachting vertrok de bus precies om elf uur. Gedurende de rit bleek dat we op een lijnbus gestapt waren en de reis langer zou duren dan gepland vanwege het vele stoppen om mensen in en uit te laten. Gelukkig hadden we hier rekening mee gehouden door vroeg te vertrekken, we hoefden de trein in Suratthani pas om 18:22 te hebben. Om half drie kwamen we op het busstation van Suratthani aan. Je zou verwachten dat het treinstation in de buurt moet zitten, echter is in Thailand deze gewoonte niet vanzelfsprekend, dus waren we genoodzaakt om over te stappen op een andere bus die ons naar het veertien kilometer verder gelegen treinstation van Suratthani (inmiddels overgegaan in Phun Phin) bracht. We waren zo rond half vier op het treinstation, inmiddels kwam de regen weer met bakken uit de lucht zetten.

Lang leve de mensen die beweerden dat het mooi weer zou zijn aan de westkust van de zuidkust van Thailand!! Maar goed, inmiddels al aan de regen gewend hebben we onze tassen in een bagagekamer op het station afgegooid en zijn we de stad ingelopen op zoek naar een maaltijd en vertier. Wat blijkt, deze stad is niet ingespeeld op toeristen. Alles is in het Thais en er zijn weinig faciliteiten buiten een straal van 50 meter van het station. Rond een uur of half zes waren we weer terug op het station en zagen we op het hypermoderne treintijden whiteboard dat onze trein reeds een vertraging had opgelopen van 70 minuten (verwachte vertrektijd was dus 19:30u). Aangezien we niets anders hadden verwacht vielen ons de 70 minuten nog mee. Alleen toen na 70 minuten nog geen trein te bekennen was, begaven we ons toch naar de informatieverstrekkingsbalie en kwamen we tot de ontdekking dat ons treinstel reeds 2 uur op het station aanwezig was. Dit waren slechts twee wagons van de volledige trein. De volledige trein liet alsnog op zich wachten. Aangezien onze wagon er al stond zijn we maar in de trein gaan zitten en verder gaan wachten. Na dik vier uur gewacht te hebben vertrok eindelijk de trein om half elf richting Bangkok. Onze bedden waren inmiddels gespreid door een behulpzame thaise conducteur, echter tot onze schrik zagen we de eerste kakkerlakken binnen een straal van een meter lopen. Deze kakkerlak heeft niet lang geleefd. Helaas is een kakkerlak nooit alleen en bleek hij nog vele familieleden te hebben die maar al te graag op zijn begrafenis wilden komen. Onze buurman (een Italiaan) had onze kakkerlakken eliminatie door en besloot plots boven te willen slapen (terwijl hij een kaartje voor beneden had gekocht). Zijn Thaise roommate was het hier echter niet mee eens en de Italiaan vertrok met tegenzin naar de met kakkerlakken vergeven benedenverdieping. Gelukkig sliep Sebastiaan boven, dus die kon er de humor nog wel van inzien, helaas voor Maurits moest hij beneden slapen, wat zorgde voor een onrustige nacht, waarbij de kakkerlakken over zijn kussen wandelden en hij weinig slaap heeft kunnen vatten. Gelukkig verdwijnen kakkerlakken wanneer het licht wordt en door onze vertraging nog de helft van de reis in het daglicht moeten reizen konden we de laatste paar uren rustig op onze stoel doorbrengen. Omstreeks kwart over twaalf (6,5 uur later dan de bedoeling was) reed de trein het station van Bangkok binnen. Vreemd om ergens te komen waar je zoveel weken geleden al een keer geweest bent. We kochten gelijk een kaartje voor de volgende trein richting Ayuthaya die al binnen veertig minuten zou vertrekken. Na een snel ontbijt en een slok koffie zijn we op de trein gestapt die precies op tijd vertrok. Na twee uur in de trein gezeten te hebben, kwam deze aan op het station van Ayuthaya waar we direct een TukTuk naar het guesthouse (welke al geboekt was) gepakt hebben.

Bij aankomst in het guesthouse waren we onder de indruk van de goede service van het guesthouse. Zo werd onze TukTuk voor ons betaald, kregen we een koude fles water, vers fruit, werden onze tassen gedragen en werd ons gelijk van alles uitgelegd over wat we allemaal zouden kunnen doen en zien in Ayuthaya. Direct nadat we onze spullen hebben afgegooid zijn we op onze huurfiets gestapt en de stad gaan verkennen.

De stad bestaat uit veel oude ruines van tempels uit de Khmer tijd en een hoop religieuze beelden uit langvervlogen dagen. Het was leuk om weer eens op de fiets te zitten, maar wel erg wennen om zonder fietspad al links rijdend tussen het chaotische Thaise verkeer te begeven. De stad zelf was mooi, maar hadden we in twee uur tijd wel gezien. Na het avondeten zijn we vroeg naar bed gegaan en hebben we de volgende ochtend lekker uitgeslapen en genoten van de goede ontbijtservice waarbij we weer overladen werden met allerlei lekkers voor een te goedkope prijs.

Na het ontbijt hebben we nog een tempel bezocht. Deze lag aan de overkant van de rivier en werd druk bezocht door onze Thaise medemens aangezien het een feestdag was (geen idee waarvoor). Hierna hebben we het wereldrecord rondje Ayuthaya lopen gedaan. Op de terugweg konden onze voeten niet meer en besloten we om een TukTuk terug te nemen naar ons guesthouse. Wij wilden echter niet meer dan 30 baht voor deze rit uittrekken en na ongeveer vier TukTuk te hebben afgewezen die toch echt 40 baht voor deze rit wilden hebben, besloten we maar om de gierige Nederlander uit te hangen en terug te gaan lopen (Om het verschil te laten zien, 10 baht komt ongeveer neer op 20 eurocent, met de financien komt het dus wel goed deze reis). Na een snelle douche in het guesthouse zijn we met een TukTuk naar het treinstation van Ayuthaya gereden om op onze trein naar Lop buri te stappen. Deze trein kwam wederom maar een half uur te laat en door alle hulp van zenuwachtige omstanders, vriendelijk treinpersoneel, werden we bijna op handen de trein ingedragen. We wisten echter niet na hoeveel tijd we de trein uit moesten en besloten dit te vragen aan de conducteur, die kon ons de informatie geven en omdat we het over Lop Buri hadden werd onze buurman wakker en besloot ons van ongevraagd advies te voorzien. Ieder station hing hij uit het raam om te kijken welk station we passeerden zodat we zeker niet te laat uit de trein zouden stappen. Ook viel hij om het station een conducteur lastig om er zeker van te zijn dat hij wist dat wij op tijd zouden uitstappen en zat hij met zijn stopwatch en treintijden boekje bij te houden waar we op dat moment ergens moesten zitten. Rond half zes arriveerden we op het station van Lop Buri waar we in een fietstaxi zijn gestapt die ons naar de grote trekpleister van dit ingeslapen stadje bracht, namelijk een grote apenkolonie die het stadscentrum van Lop Buri terrorisseert. De fietstaxi was geen success, Maurits zat zo'n beetje bij Sebastiaan op schoot, terwijl Sebastiaan ingeklemd zat in het te kleine bakje. Helaas was het zo klein dat we geen foto's hebben kunnen maken van deze vijf minuten durende rit. In het stadscentrum kijk je de ogen uit naar de grote hoeveelheid apen die overal en nergens zitten: gebouwen, ruines, stroomkabels, midden op de weg, aan je tas.

Na wat rond gelopen te hebben en de nodige foto's te hebben geschoten we besloten we een restaurantje op te zoeken om onze tijd te doden. Om 21:55 uur zou onze trein richting Chiang Mai vertrekken, echter had deze trein een vertraging opgelopen van een schamele twintig minuten. Bij aankomst in onze treinwagon was ons bedje al gespreid en konden we na het innemen van ons slaapmutsje gaan slapen. Gelukkig hadden we op dat moment nog geen kakkerlak gezien. Na een zeer brakke nacht vol horten en stoten, stijle hellingen en diepe afgronden te hebben gepasseerd kwamen we rond half elf aan in Chiang Mai. De noordelijke hoofdstad (tweenaar grootste stad) van Thailand. Tot onze verbazing zagen we iemand met een bordje met 'Vogel' daarop staan in de aankomsthal van het station. Deze vriendelijke meneer, later in het verhaal Jungle Joe genoemd, bracht ons naar de taxi van het guesthouse/hotel waar we zouden verblijven. In de taxi, die we deelden met een stuk of acht andere mensen, maakten we snel kennis met twee jonge dames uit Californie (USA). Nee jong is anders, de dames hadden reeds de leeftijd van 60 en 63 bereikt. In deze taxi merkten we dat deze dames sociaal goed onderlegd waren, omdat iedereen aan de praat raakte met elkaar. Voor de grap zeiden wij tegen elkaar dat we het grappig zouden vinden als deze twee jonge dames met ons mee zouden gaan op de trekking die we al geboekt hadden. Na aankomst in het guesthouse en een goed ontbijt te hebben versmaad bleek dat onze schrik dat onze kamer met de twee eenpersoonsbedden niet beschikbaar was en werden we allebei in een aparte kamer geplaatst. Onze eerste nacht alleen!! Na wat rondgelopen hebben door de mooie stad Chiang Mai hadden we om half zes een briefing van de trekking die we de dag daarop zouden gaan doen. Wat bleek, onze droom kwam uit, want wie kwamen daar aangelopen... jawel, de jonge californische dames (later in het verhaal BSF ladies genoemd)! Tijdens de briefing werd ons verteld wat we allemaal mee moesten nemen de jungle in. De meeste spullen hadden wij met onze uitgebreide voorbereiding al op zak en dus voor ons mocht de jungle komen. Na de nacht alleen te hebben doorgebracht, wat best eenzaam is als je bijna zes weken, 24 uur per dag met iemand samen bent, moesten we ons om 9 uur melden bij jungle Joe. De groep van de briefing was inmiddels zo groot geworden dat er twee groepen gemaakt werden. Alle mensen die 3 dagen en 2 nachten in de jungle zouden verblijven werden bij elkaar gezet. Aangezien wij ook 3 dagen en 2 nachten naar de jungle zouden gaan, kwamen we in deze groep terecht. De groep bestond uit zes personen en werd niet door Jungle Joe geleid maar door JoJo (een Thaise Jongen van 26 jaar). We stellen de groep even kort aan u voor (van links naar rechts), Renee (een Nederlands meisje van 27), Stefanie (een Duits meisje van 27), Sebastiaan (reeds bekend), Maurits (reeds bekend), Carol (de vrouw de witte hoed, 63 jaar) en Marsha (vrouw met de blauwe hoed, 60 jaar). Carol en Marsha zijn de BSF ladies (wordt lager uitgelegd).

Het leek ons een hele leuke groep en het bleek al snel goed te klikken. Iets na negenen vertrokken we richting de markt waar mensen nog de gelegenheid kregen om de laatste spullen te kopen en waar JoJo het eten voor de komende dagen inkocht. Na ongeveer drie kwartier rijden kwamen we aan bij de rand van de jungle, waar we onze wandelschoenen konden aandoen, ons konden insmeren met Deet en ons klaarmaakten voor een zware tocht.

De tocht bracht ons binnen een half uur naar onze lunchplek, een klein bamboehutje midden tussen de bananenbomen. Na de lunch gingen we verder met de wandeling die ons leidde over smalle weggetjes, dichtbegroeide teakhoutbossen, over boomstammen, langs riviertjes en over heuvels met prachtig uitzicht. Na zo'n twee en een half uur lopen kwamen we aan bij een kleine waterval waar we ongeveer een uur konden uitrusten en een douche konden nemen in het ijskoude water.

Na lekker afgekoeld te zijn, ging de tocht weer verder. Tijdens een van de korte drinkpauzes werden we opeens verrast door een kort, maar intens ratelend geluid. Nee het was geen slang, maar het was ontsnappen van enige lucht van de endeldarm. Iedereen hoorde het (achteraf vernomen) maar niemand reageerde erop. Sebas dacht dat Maurits te veel ui op had. Maurits dacht dat Sebas zijn lunch niet goed was gevallen en zo dacht iedereen van elkaar het zijne. Om ongeveer vier uur kwamen we aan in een dorpje van de Hill Tribe, de Karenstam. Dit dorpje bestaat uit 200 mensen, verspreid over de hele heuvel. Deze mensen wonen in houten en bamboehutjes en spenderen hun tijd door het verbouwen van rijst en groenten en het maken van souvenirs voor de voorbijtrekkende toeristen. In dit dorpje zouden we de nacht doorbrengen, ook in een bamboehut op een matje met een klamboe over ons heen.

Na wat gekaart en gelachen te hebben, hoorden we opeens een borrelend en krachtige echo door de vallei klinken. Wat bleek, Carol, de Amerikaanse dame van 63 liet wat overtollige lucht uit haar mond ontsnappen. Bij iedereen viel toen het kwartje over de dader van het ratelende geluid van eerder die dag. Omstreeks zes uur had JoJo het eten bereid, een overheerlijke maaltijd bestaande uit rijst met curry en groenten. Hierna werd het kampvuur ontstoken en konden we warmpjes de avond doorbrengen (het was namelijk inmiddels berekoud geworden). De amerikaanse dames gingen al vrij vroeg slapen en om ongeveer tien uur hield de rest van de groep het ook voor gezien en kroop onder zijn klamboe om daar de nacht door te brengen. In onze hut aangekomen werden wij verrast door een ronkend en bulderend geluid wat leek op een zagend varken. Wat bleek, de Amerikaanse van 60 velde in haar slaap hele bossen, tot groot ongenoegen van de rest van de groep. Uit frustratie schreeuwde Stefanie midden in de nacht op het hards van haar kunnen: STOP IT!!!

De volgende dag gingen we na een goed ontbijt en de nodige souvenirs te hebben gekocht weer op pad om van de natuur te gaan genieten. Direct na vertrek schreeuwde Stefanie het uit van schrik. Wat bleek, Stefanie die bang voor slangen was, zag de eerste slang kruipen, een kleintje die niet giftig was. JoJo ving het diertje, waarna het geaaid werd door vele mensenhanden. Na dit avontuur trokken we verder richting onze lunchplek, steeds wachtend op de trage en al maar kwebbelende Carol en Marsha (kun je het hun kwalijk nemen, aangezien hun leeftijd) die ver achter ons liepen. Gedurende deze tocht praatte de rest van de groep over het gedrag van de Amerikanen en besloten we ze een bijnaam te geven: de BSF ladies (Burping, Snorring en Farting). We lunchten op een stijle heuvel met prachtig uitzicht over gezaaide slavelden, helaas lege rijstvelden en prachtige vergezichten.

Na de goede lunch gingen we weer op pad richting het volgende dorp waar we de nacht zouden doorbrengen. Dit keer niet op een heuvel, maar aan een grote rivier. Rond een uur of vier kwamen we aan bij het dorp wat bestond uit twee huisjes en een toiletgebouwtje. In het ene huisje woonde het gastgezinnetje en in het andere huisje sliepen wij. Na heerlijk gedoucht te hebben, met shampoo en al in de rivier, begonnen we weer met ons kaartspel en rond zes uur werden we opnieuw verrast door de kookkunsten van JoJo. ‘s Avonds genoten we opnieuw van de sterrenhemel en het kampvuur en leerden we JoJo de vogeltjesdans, terwijl hij ons de Changdans (de olifantendans) leerde. Al met al veel lol waar ook het gastgezin van genoot (een jongen van 27, een meisje van 23 en een meisje van 4). Om ongeveer tien uur hield iedereen het weer voor gezien en tot onze grote verbazing lagen de Amerikaanse dames niet overheersend te snurken. Na een koude nacht in het bamboehutje doorgebracht te hebben en een heerlijk ontbijt genuttigd te hebben, vertrokken we voor onze laatste dag jungle. De tocht leidde ons opnieuw langs een waterval en bracht ons uiteindelijk naar onze lunchplek, een restaurantje in een klein stadje (inmiddels buiten de jungle). Na de lunch stapten we in de auto en reed deze ons naar het olifantenkamp waar we op een heuse olifant gezeten en gereden hebben. Best wel een leuke ervaring, al is het zielig om te zien hoe deze beesten enkel gebruikt worden voor het vermaak van de toeristen en geketend en af en toe geslagen worden wanneer ze hun eigen zin doordrijven. Voorlopig een keer, maar niet weer.

Gelukkig hebben we wel een mooie foto als aandenken (niet de foto hierboven). Na deze ervaring stapten we opnieuw de auto in, nu naar de laatste activiteit van die dag en van de trekking: bambooraften. Na onze zwemkleding aangetrokken te hebben, stapten we op een bamboovlotje (vijf bamboestengels naast elkaar) en werden we over een af en toe wild stromende rivier geloodst. Uiteraard wordt je op zo'n tocht wel nat, zeker als je net als Sebastiaan naast het vlot in de rivier beland. Na een vermoeiende tocht die drie dagen duurde kwamen we met een voldaan gevoel terug bij ons guesthouse waar we afspraken om die avond te gaan eten (zonder de BSF ladies).

De volgende dag hebben we lekker uitgeslapen en zijn we Chiang Mai ingegaan voor een templetour. Deze tour bracht ons langs vele tempels, sommige heel verschillend, andere veel lijkend op elkaar. Na elke bouddha op de foto te hebben gezet waren we het behoorlijk zat en zijn we terug gegaan naar ons guesthouse om te genieten van het aanwezige zwembad.

De laatste dag offeren we weer aan jullie op om dit verhaal te schrijven, alle foto's te uploaden en willen we een pakket op gaan sturen naar huis. Morgen staat er opnieuw een reisdag op het programma. Eentje waarbij we na zes weken afscheid nemen van het mooie Thailand en ons de grens over begeven met Laos. Je bent er echter niet zomaar. We worden eerst om 11 uur opgehaald door een minivan die ons naar Chiang Khong brengt. Vervolgens loopt er (als het goed is) iemand met ons mee de grens over, die speciaal voor ons tweeen een half uur langer opengehouden wordt en vervolgens moesten we ons in het grensstadje aan de Laoszijde melden bij het kantoor van de Gibbon Experience. Dit is namelijk het volgende avontuur wat we gaan beleven. Een wilde tocht die drie dagen en twee nachten duurt. We vertellen er nog niet teveel over, maar jullie kunnen het opzoeken op Youtube. Je moet in ieder geval geen hoogtevrees hebben. Na deze drie dagen vervolgen wij onze tocht per slow boat naar Luang Prabang. Deze tocht duurt twee dagen. Vanuit Luang Prabang zullen we proberen om een nieuw verhaal op de weblog te zetten, maar het zal afhangen van het soort visum dat we aan de grens kunnen krijgen hoe lang het verhaal zal worden. Oh ja voordat we het vergeten nog een persoonlijke update!

Met Sebastiaan gaat alles volgens schema, de muggen hebben hem alleen flink te grazen genomen in de villages. Verder geen noemenswaardige heimwee perikelen en vreest de hoge hoogtes van de Gibbon, maar kijkt er wel naar uit!

Maurits maakt het ook goed. Na een aantal zeer brakke nachten heeft hij afgelopen nacht eindelijk weer eens goed geslapen! De heimwee naar Marjolijn begint steeds meer zijn plekje te krijgen en ook kijkt hij uit naar het bezoek van zijn ouders die afgelopen week hun reis hebben geboekt. Dit duurt echter nog drie maanden.

Hopelijk tot volgende week!

Groetjes Sebastiaan en Maurits