Lief dagboek,

Eerste kerstdag 2009. Dit jaar stond er geen flappie op het menu, maar we besloten eens flink uit te pakken met een groot diner in een 'luxe' restaurant aan zee.

Het menu bestond uit een voorgerecht, een hoofdgerecht en een nagerecht! Iets wat we al heel lang niet meer gedaan hadden. Als voorgerecht hadden we een garnalencocktail op Thaise wijze (veel sla, veel saus, weinig garnalen). Het hoofdgerecht bestond voor Maurits uit geroosterde eend met sinaasappelsaus en Sebastiaan had gebraden biefstuk met championsaus. Na een maand Pad Thai, kip en rijst gegeten te hebben was het een verademing om eens luxe uit te pakken! De eend en het biefstuk waren heerlijk mals en het leek alsof er een engeltje over onze tong pieste. Het was tenslotte kerst en we besloten daarom het diner nog maar eens feestelijk af te sluiten met een heus dessert, wat bestond uit geflambeerde bananen met bananenlikeur en daarbij geserveerd met huisgemaakte vanilleroomijs (althans ze zeiden dat het huisgemaakt was). Een goede maaltijd sluit je af met een kopje koffie, dus dat ontbrak ook niet vanavond. Met een volle maag en een voldaan gevoel (geen kerstgevoel) lagen we om een uurtje of 12 op bed. We waren per slot van rekening al vroeg opgestaan om mooie foto's te schieten en jullie een vrolijk kerstfeest te wensen.

Tweede kerstdag kwam pas laat op gang. Na een nachtje lekker geslapen te hebben besloten we de rest van de dag door te brengen op het strand in de zon. We moeten er tenslotte van genieten als je met kerst geen sneeuw hebt. De kerstdagen vlogen voorbij (zonder ook maar een kerstnummer gehoord te hebben, op die ene fluitenverkoper op het strand na dan). Het einde van het jaar naderde al en de dagen richting oud en nieuw hebben we vrij eentonig doorgebracht. Om jullie een indruk te geven van onze dagindeling volgt hier een overzicht:

• 10:00 uur - opstaan
• 10:30 uur - ontbijten
• 11:00 uur - insmeren met zonnebrand
• 11:15 uur - op het strand gaan liggen
• 11:16 uur - omdraaien
• 11:17 uur - nogmaals omdraaien (is immers erg warm hier in Thailand)
• 11:18 uur - in slaap gevallen
• 12:00 uur - rood wakker worden
• 12:01 uur - de zee in rennen om af te koelen
• 12:01 uur - 18:00 uur - ritueel herhalen
• 18:15 uur - biertje drinken op terras
• 18:45 uur - douchen
• 19:30 uur - richting restaurantje lopen
• 19:40 uur - eten in restaurant
• 21:00 uur - thuis (in guesthouse dan, maar dat begrepen jullie al)
• 21:15 uur - muziek luisteren, film kijken en in slaap vallen

Bovenstaand schema geldt voor alle dagen op Koh Samui (tot en met 1 januari).

Oudjaarsdag bestond uit hetzelfde ritueel als hierboven beschreven. Echter vanaf vijf uur hebben we de dagplanning iets aangepast. We zijn naar een internetcafe geweest om te mailen en te skypen met familie. Vervolgens zijn we de stad ingeweest om wat vuurwerk te scoren voor vanavond. Uiteindelijk hebben we voor zo'n veertig euro aan siervuurwerk gekocht (een pot met 88 shots en 6 kleine potten). Bepakt en bezakt zijn we om een uurtje of acht in een restaurantje gaan zitten waar we gegeten hebben van een barbequebuffet en met de nodige drankjes gewacht hebben op het moment supreme. Rond half twaalf zijn we de drukte op gaan zoeken en zijn we naast een drukke discotheek gaan zitten en gaan aftellen naar het nieuwe jaar. Anders dan thuis in Nederland zit je niet voor de buis met de familie af te tellen tot twaalf uur, maar trek je naar het strand (de thai etent, de westerlingen drinkend) en hang je wat rond. Aftellen moet je zelf doen (geen klok te vinden op het hele eiland niet) en iedereen begint tussen vijf voor twaalf en vijf over twaalf met het afsteken van vuurwerk. Gelukkig zijn wij nog bij de tijd en hebben we precies gewacht tot klokslag 00:00 uur met het elkaar wensen van het nieuwe jaar (kan ook minuutje eerder of later zijn geweest). Ondertussen hebben we genoten van het vele vuurwerk dat ontstoken werd (gaat er eventjes iets harder aan toe dan in Nerderland, maar is net zo snel weer afgelopen). Om half een waren er alleen nog maar verdwaalde vuurpijlen in de lucht te zien. Het moment om ons vuurwerk eens af te steken en de Thai te laten zien hoe het echt moet. Met onze pot van 88 shots op de rug hebben we een kleine opening weten te bemachtigen op het strand. Na de nodige voorzorgsmaatregelen genomen te hebben, hebben we op geheel veilige wijze het lontje ontstoken. Wat volgde was een minuut lang een kakafonie van kleuren, knallen en figuren welke elk werden opgevolgd door een hoop gejuich en geklap van omliggende Thai. Gelukkig voor jullie hebben we dit verschijnsel vastgelegd op video en hopelijk komt deze ook op de weblog te staan. Na het harde werken besloten we nog maar eens een biertje te gaan drinken (de ladyboys ontwijkend) en ontstaken we onze ingeslagen nieuwjaarssigaren. Ondertussen kwam een Thais ventje van een jaar of zes naar ons toegelopen en probeerde ons een geluksballon aan te smeren. We hadden al eens een Thai of honderd afgewimpeld die per ballon zo'n 200 baht vroegen. Dit jongetje vroeg slechts twintig baht en wij keken elkaar vertwijfeld aan 'was dit een verkooptruc?' Maar we konden toch zijn aanbod niet weigeren (zie foto) en besloten de spaarpot van het jongetje (of zijn moeder) te vullen. De ballon was reeds uit het zicht verdwenen toen opeens het jongetje met zijn moeder naar ons toekwam gespurd. Wat bleek, het ventje had ons de ballon niet voor 20 baht, maar voor minstens 50 baht moeten verkopen...of we dat nog even wilden lappen! Ach, het is nieuwjaarsdag en het geld groeit ons nog op de rug, dus laten we maar eens over ons hart strijken. Toch slim om je kind in te zetten voor het verkopen van een ballon, zo wind je de westerlingen toch wel om je vinger.

Rond een uur of twee ging het lampje bij ons uit en vertrokken we richting het guesthouse. Inmiddels was er geen Thai of westerling meer te zien op het strand.

Nieuwjaarsdag kwam wederom laat op gang (behalve voor Maurits die om 6 uur Thaise tijd, 12 uur jullie tijd nog wat smsjes wilde versturen) en werd weer gevuld door het eerder beschreven ritueel met als enige toevoeging dat we savonds de tassen weer hebben ingepakt.

Op 2 januari stond weer een reisdag op de planning. Vandaag zouden we van de oostkant van de Zuidkust van Thailand verhuizen naar de westkust van de Zuidkust van Thailand (begrijpen jullie het nog?) Iedereen zei dat het aan de westkant heerlijk weer moest zijn in vergelijking met de oostkant, dus met goede hoop gingen wij op pad. Om 8:30 stapten we bij ons guesthouse in een minibus (propvol met tassen en westerlingen) op weg naar de pier waar we om 10:00 uur de ferryboot moesten hebben naar Suratthani. Natuurlijk vertrok de boot een kwartier later (dus op tijd!). Om 11:30 kwamen we aan op het vasteland van Thailand en ons werd verteld dat we een kwartiertje moesten wachten op de bus die ons verder zou brengen naar onze eindbestemming Krabi. Na een kwartiertje wachten...geen bus...na een half uurtje wachten...geen bus...na driekwartier wachten...een bus!! Wat bleek, niet onze bus. Na nog een kwartiertje wachten...weer een bus, weer niet onze bus. Maar gelukkig na nog een kwartiertje wachten kwam dan eindelijk onze bus aanrijden. Een prachtige bus beschilderd in kleuren waarvan je de naam niet kunt noemen, van binnen beplakt met pastic en rijkelijk versierd met gehaakte bloemkleedjes en weer evenzoveel kleuren als op de buitenkant. De bus zat erg relaxed met heerlijke airco, lekkere stoelen en genoeg beenruimte! Deze busreis zou ons binnen drie uur naar Krabi brengen, waar we om ongeveer drie uur smiddags aan zouden moeten komen. De film was driekwartier bezig toen opeens de bus langs de kant van de weg stopte. In een restaurantje moesten onze kaartjes opeens gecontroleerd worden (gebeurt hier altijd ergens halverwege een busreis ipv vooraf). We zouden ongeveer veertig minuten stoppen, wat een uur werd. Toen werden opeens alle tassen uit de bus geladen en reed de lege bus terug naar Suratthani. Daar stonden we dan in de middle of knowhere (weten nog steeds niet waar dat was). Gelukkig waren we niet de enige gestrande toeristen, maar iedereen met de bestemming Krabi keek elkaar vragend aan wat er nu zou gebeuren. Gelukkig kwam de eigenaar van het restaurant naar ons toegelopen, niet om ons te informeren, maar om te tellen met z'n hoevelen we naar krabi zouden gaan. Wij dachten...'ok, er zal zo wel een nieuwe bus komen', maar nee...geen bus. Een taxi werd gebeld en met een vlugge blik op het aantal toeristen dat stond te wachten om naar Krabi te gaan, telden we al snel 12 toeristen die allemaal met deze ene taxi mee moesten (en dan hebben we het nog niet eens over hun bagage). Kijk zelf de foto's maar, die zeggen meer dan woorden.

Gelukkig werd ons beloofd dat dit ritje niet langer zou duren dan vijf minuten en wat bleek, de rit duurde niet langer dan vijf minuten (voor het eerst in de geschiedenis van Thailand). Een andere bus stond ons op te wachten in het centrum van het onbekende stadje. Deze bus was niet zo kleurrijk, niet zo mooi en had geen beenruimte. Gelukkig waren we maar met z'n 12en en kon iedereen twee stoelen bezetten. Dachten we. Het wachten begon en de bus werd steeds voller en voller. Uiteindelijk toen echt de laatste stoel vergeven was en de klok inmiddels 16:00 uur had geslagen vertrok de bus eindelijk richting (hopelijk) Krabi. Na bijna 2,5 uur rijden kwamen we aan in het 'busstation' van Krabi, eigenlijk niets meer of minder dan een autokerkhof vol met bussen en een overdekt bureautje waar Thai probeerden de net gearriveerde toeristen een guesthouse aan te smeren. Gelukkig hadden wij in onze lonely planet een guesthouse gevonden die ons wel mooi leek. Een Thais vrouwtje (van een van de bureautjes) belde voor ons het guesthouse, maar helaas deelde zij ons mee dat de guesthouse naar onze keuze al volgeboekt was. Uiteraard kon zij een ander guesthouse aanraden en wij besloten maar (gezien de tijd) in deze fuik te lopen (voor in ieder geval een nachtje). Een taxibusje zou ons binnen vijf minuten naar het guesthouse brengen en de 'behulpzame' Thaise vrouw reed met ons mee. Wij dachten 'wat een service'. Maar wat bleek, het guesthouse was van haar. Gelukkig zag het er allemaal schoon en mooi uit en was de prijs/kwaliteit verhouding mooi in evenwicht. Toch besloten we dezelfde avond Krabi maar eens door te lopen of er nog goedkopere guesthouses te vinden waren. Na zo'n vijf guesthouses gezien te hebben gaven we de hoop op en besloten we in het huidige guesthouse te blijven. De eigenaresse van het guesthouse vroeg ons gelijk naar onze plannen in en rond Krabi en probeerde ons allerlei excursies aan te smeren. Na een maandje Thailand zijn we echter niet op ons achterhoofd gevallen en we besloten de volgende dag maar eens her en der naar prijzen te informeren.

De dag na de reisdag zijn we dus maar naar de TAT gegaan, de Thaise VVV en hebben we ons laten informeren over mogelijkheden en prijzen van excursies rond Krabi. Het aanbod van ons guesthouse leek zo gek nog niet en de prijs was een stuk lager dan elders. We besloten een excursie naar Koh phi phi te boeken wat we de volgende dag zouden doen. In de TAT werd ons ook verteld dat er een tempel 8 km van Krabistad was en dat deze de moeite waard was om te bezoeken. Om deze dag niet zinloos voorbij te laten gaan, zijn we per taxi naar deze tempel gereden. Direct na aankomst vonden we het bezoek al de moeite waard. Het was een mooie omgeving met veel loslopende apen. Na een afdaling richting de monnikengrotten besloten we het hoger op te zoeken en de daadwerkelijke tempel die boven op een berg lag te gaan bekijken. Was tussen ons en de tempel lag waren slechts 1237 traptreden. Een aantal waar je in Nederland van zou denken dat het makkelijk te doen is. Na traptreden 98 brak het zweet ons al uit en moesten we onze eerste stop al maken. De trappen liepen zo stijl op dat je je als het ware langs de reling omhoog moest trekken om op de volgende trede terecht te komen (snappen nog steeds niet dat die Thai dat met hun korte beentjes lukt).

Na veel zweten, zwoegen en ploeteren kwamen we na 1237 treden moe en bezweet bij de tempel aan. Het uitzicht was gelukkig de moeite meer dan waard. Je had een mooi uitzicht over Krabi stad, de zee en veel mooie bergen die als torenflats rechtomhoog uit het landschap komen zetten. Genietend van het uitzicht slaakte Sebastiaan opeens een kreet van angst... wat bleek uit zijn linkerooghoek zag hij een donkere, dreigende (nee, geen crimineel) lucht aankomen. En ons was nog wel verteld dat het aan de westkant van de zuidkust van Thailand prachtig weer zou zijn en dat de moesson al lang geweest was. Enkele seconden later werd de donkere dreigende lucht vergezeld door bulderende en knetterende donder en bliksem (en dan sta je daar boven op die berg met 1237 traptreden tussen jou en de grond). De bui barste los en alle mensen die op de top van de berg waren renden naar de kelder van de tempel en probeerden tegen elkaar aangedrukt te schuilen voor het noodweer. Ondertussen kwamen er ook nog steeds mensen zeiknat boven, omdat er nergens op de lange weg omhoog een schuilplaats te vinden was. Na een klein half uurtje was de bui weggedreven en begonnen wij aan de afdaling. Niet zomaar een afdaling, maar een om pijn van in je kuiten te krijgen. Onderweg naar beneden besloten we om die avond ons te trakteren op een heerlijke thaise massage die de spierpijn de volgende dag wel moest verlichten. De avond was aangebroken en wij gingen zoals gezegd op zoek naar de thaise massagesallon. Natuurlijk als je er een zoekt, kun je er nooit een vinden. Na een uur rondgedwaald te hebben, stapten we dan eindelijk een sallon binnen en ging de eigenaresse druk bellen om masseurs op te trommelen, wij verheugden in de tussentijd op het feit om door een mooie thaise vrouw heerlijk een uur onderhanden genomen te worden (Marjolijn, je hoeft niet jaloers te worden). Nadat ze de telefoon had neergelegd wees ze ons naar achteren in de zaak waar we onze kleren uit moesten trekken en een of andere thaise 'broek/lap/stof' om ons heen moesten knopen. Toen Maurits zich aan het omkleden was, was Sebastiaan z'n masseur inmiddels gearriveerd. Wat bleek het was geen mooie Thaise vrouw, maar ook geen man. Het was een vriendelijke, vrolijke, zachtaardige jongeman die zich al weken aan het verheugen was om een knappe lange rijke westerse jongen onder handen te nemen. Hij gebood Sebastiaan gelijk te gaan liggen en zonder dat Sebastiaan de kans kreeg zich te bedenken lag hij al op een matras en zat de vriendelijke, vrolijke, zachtaardige jongeman bovenop hem en met zijn iets minder vriendelijke handen begon hij hem onderhanden te nemen. Intussen was Maurits omgekleed en ook gaan liggen en had hij geluk dat hij onderhanden werd genomen door een Thaise schone (van 50 jaar). Maurits lag heerlijk te genieten toen hij naast zich het gekreun hoorde van Sebas die inmiddels met zijn hiel zijn achterhoofd raakte: 'hoort je lichaam dit te kunnen Maurits? Het doet namelijk best wel pijn'. Nadat ieder ledemaat (ja ook de rond de intieme) onderhanden was genomen vroeg de masseur of we nog een half uur langer wilden genieten van het schouwspel. Sebastiaan echter brak het zweet al uit bij de gedachte om nog dertig minuten langer in de verschillende kamasutrastanden en wurggrepen te moeten liggen van deze thaise beul. De massage werd afgesloten met het kraken van de rug waarbij de masseur met zijn volle gewicht op Sebas z'n rug ging hangen en zijn rug naar beneden werd geduwd. Deze neergaande beweging werd bruut verstoord door het enorm gekraak, waarvan Maurits dacht dat Sebas z'n rug was gebroken. Echter was Sebas ongedeerd, maar was de Thaise masseur door al zijn krachtinspanning finaal uit z'n broek gescheurd. Wat volgde was een tienminuten durende slappe lach salvo van alle partijen en een ervaring om nooit te vergeten. Gelukkig was het uur hierna snel ten einde en konden we buiten weer opgelucht ademhalen. Sebas had de Thaise versierporging afgewimpeld en met een vreemd gevoel in de maag en opkomende spierpijn hervatten we onze weg naar een restaurant waar we het uur nog maar eens overdachten.

De volgende dag (maandag) stond zoals gezegd de excursie naar Koh Phi Phi op het programma. Om acht uur werden we met een taxi opgehaald bij het guesthouse en werden we naar AoNang gereden (de kustplaats van waaruit de excursie plaats zou vinden). In AoNang aangekomen werden we opgewacht door de luidruchtige Mr. Soon, onze reisleider van de dag die jullie trouwens allemaal een gelukkig nieuwjaar wenst (heeft hij wel 30x herhaalt die dag). Toen alle personen van de tour waren gearriveerd, zo'n dertig man, werden we naar de speedboot geleid die ons de hele dag zou vervoeren. Onze eerste stop was monkey bay, een plek waar we konden snorkelen en aapjes konden kijken op het parelwitte strand. Echter hadden wij die dag ervoor al genoeg apen gezien bij de tempel en concentreerden wij ons meer op het snorkelen. Na zo'n dertig minuten gingen we weer verder de zee op en vaarden we langs de viking cave waar ooit de vikingen enkele kladjes op de muur hebben getekend. Hier mochten we echter niet in omdat er een of andere dodo aan het paren was. De volgende stop was het welbekende Maya beach, dit is de plek waar Leonardo di Caprio zijn dagen heeft gesleten in de film the beach. Echt een prachtige plek, alleen wel een beetje toeristisch, zie foto's en video.

Na een half uurtje te hebben rondgelopen vertrokken we richting Koh Phi Phi waar we een uitgebreid bescheiden thais buffet voorgeschoteld kregen. Met de helft van onze maag gevuld hebben we na het eten nog wat rondgelopen langs de baai en vonden we een pannenkoekenkraam en besloten hier onze tiende pannenkoek van de reis te eten. De volgende stop op het programma was midden op zee, aangezien een irritant Nederlands stel diepzee wilde snorkelen (niet dat je uberhaupt iets kan zien). Gevolg was dat de 27 andere mensen op de boot met een grote frons op het gezicht het schouwspel van de drie nederlandse gezinsleden op zee aanschouwden. Uit hun gezichten was hun gedachte duidelijk te lezen: 'Mr. Soon, vaar aub direct door en laat deze mensen hier achter'. Hopelijk komen we niet teveel Nederlanders meer tegen tijdens onze reis, want je kunt je er flink aan ergeren. De laatste stop van de dag was bamboo island waar we ongeveer een uur lang onze snorkelskills konden verbeteren en ook nog even ons achterwerk in het parelwitte zand konden laten vallen. Rond drie uur kwam een hysterische Mr Soon al blazend op z'n fluit aangerend en moesten we als de wiedeweerga naar de speedboot want er zat noodweer op zee (leve de mensen die ons verteld hebben dat het hier mooi weer was). Na ongeveer een half uur varen met de speedboot begon het inderdaad te regenen. Eerst zachtjes, toen iets harder en daarna een tropische stortregen, compleet met onweer (op ongeveer 2 km afstand). Lekker als je midden op zee zit! Na een uur in de regen gevaren te hebben, kwamen we weer terug in AoNang en zochten we in de nog steeds stromende regen onze wachtende taxi op en als tien verzopen katten zaten we in de bak van de open taxi (met alleen een klein dakje erboven) nog natter te worden. Na dik een half uur rijden waren we dan eindelijk terug bij onze guesthouse waar we ons voor het eerst in deze reis trakteerden op een heerlijke hete douche. Dit hadden we wel verdient na het lijden van deze dag. De regen hield nog steeds aan en pas in de loop van de avond klaarde het een beetje op.

Dinsdag besloten we na het ontbijt ons heil te zoeken in Railey beach, het dichtsbijzijnde strand hier in Krabi, echter gaan hier geen auto's heen, dus ben je genoodzaakt je vervoersmiddel te zoeken in een longtailboot (klein houten bootje met een grote herriemotor achterop). Na ongeveer drie kwartier varen, wat trouwens een prachtig uitzicht gaf op de kust van de westkust van de zuidkust van Thailand kwamen we aan in Railey beach, wat eigenlijk niet meer is dan een groot aantal resorts aan elkaar vastgeplakt, drie stranden daaromheen en een hele hoop toeristen. Echter waren de stranden wel in een mooie omgeving gesitueerd en waren ze hagelwit.

We zijn na aankomst eerst maar eens gaan lunchen in een van de dure resorts en na een goed half uur, geloof het of niet...begon het weer te regenen...lang leve de mensen die ons verteld hebben dat het aan de westkant van de zuidkust van Thailand mooi weer zou zijn!! De stranden liepen leeg en wij besloten ons handdoekje in de stromende regen gewoon maar neer te leggen. Toen we op een gegeven moment nog natter waren geworden van de regen dan de zee, besloten we te gaan schuilen onder een van de vele palmbomen op het strand. Helaas bleef het heel de middag regenen en klaarde het pas rond vier uur een beetje op. Om vijf uur namen we de boot terug en om een uurtje of zes waren we terug in Krabi. Onderweg begon het natuurlijk weer te regenen. 's avonds hebben we onze tijd gevuld met het zitten tussen gamende thai in een internetcafe, want het was inmiddels alweer bijna een week geleden dat we online waren geweest.

Vandaag, woensdag, staat volledig in het teken van jullie, want het schrijven van deze sappige verhalen kost best wel veel tijd (zo'n 4 uur). Maar we hebben het gelukkig wel voor jullie over en vinden het leuk om alles nog een keer te beleven. Vandaag doen we voor de rest rustig aan en sluiten we de dag af met het inpakken van onze tassen, want morgen hebben we weer een reisdag voor de boeg. We hopen morgen met de bus van Krabi naar Suratthani te reizen om daar om 18:00 op de slaaptrein richting Bangkok te stappen. In Bangkok komen we in de vroege ochtend aan en zijn we van plan direct door te reizen naar de nabijgelegen plaats Ayuthaya (tempelhoofdstad van Thailand). Hier verblijven we een nacht en de volgende dag reizen we door naar Lop buri waar we welgeteld vier uurtjes verblijven om een apentrek van de ene kant naar de andere kant van de stad mee te maken. Die avond stappen we wederom op een nachttrein en worden we sochtends wakker in het noorden van Thailand: Chiang Mai. In deze omgeving verblijven we de laatste week van ons bezoek aan Thailand en hebben we een hoop activiteiten op het programma staan, zoals een heuse driedaagse jungletrekking! We kijken naar uit zolang er maar geen traptreden in de jungle aanwezig zijn. Ons volgende verhaal zal vanuit deze stad geschreven gaan worden.

Nog eventjes persoonlijk over onszelf. Maurits maakt het nog steeds goed. Voor zijn gevoel is hij alleen tien kilo lichter dan toen hij aan de reis begon (broeken beginnen af te zakken, ribben worden zichtbaar, wangetjes verdwijnen, maar volgens sebas valt het allemaal wel mee, we zijn nog steeds op zoek naar een weegschaal om het eens eventjes te checken). Met het missen van Nederland valt het allemaal wel mee. Hij is nog steeds geen leuker meisje tegengekomen dan Marjolijn (en gaat hem ook zeker niet lukken).

Sebas is herstellende van zijn thaise massage ervaring, wordt af en toe nog snachts wakker, schreeuwend: 'blijf van me af, vriendelijke, vrolijke, zachtaardige jongeman' Maar gelukkig heeft hij Maurits om hem te kalmeren. Verder is er van heimwee geen sprake en denkt hij zelfs na om te emigreren naar Thailand.

Wij wensen jullie tevens nog een heel gelukkig nieuwjaar, vol voorspoed en liefde en wachten vol spanning op jullie reacties die wij in Chiang Mai zullen lezen.

Groetjes,

Sebastiaan en Maurits